KraiTong

เสียงเด็กชายวิ่งเล่นและสาดน้ำใส่กันบริเวณลานกว้างริมท่าน้ำของหมู่บ้านดงเศรษฐี แขวงเมืองพิจิตร ท่ามกลางแสงแดดจัดที่แผดแรงของเดือนเจ็ดซึ่งเป็นเดือนประจำปีใหม่ไท พื้นที่ครึ่งหนึ่งของเรือนเศรษฐีคำบัดนี้ได้กลายเป็นสำนักหมอปราบจระเข้ที่ดูแลโดยศิษย์เอกของอาจารย์คงนามว่าไกรทอง หลังจากปราบชาละวันสำเร็จและสามารถนำนางตะเภาทองบุตรสาวของเศรษฐีคำกลับมาได้ ไกรทองก็ได้รับสมบัติครึ่งหนึ่งและได้นางตะเภาแก้วกับนางตะเภาทองเป็นเมีย พร้อมกับนางวิมาลาซึ่งตกพุ่มม่ายหลังการจากไปของภัสดา

ทว่าเด็กหนุ่มขอยกนางตะเภาทองและนางวิมาลาให้เป็นเมียของสินและแสง องครักษ์ทั้งสองของออกหลวงขาณคีรินทรเทพ ถือเป็นค่าทำขวัญที่ไม่อาจส่งออกหลวงคืนแก่ทัพนครชุมได้ ในภายหลังสินและแสงจึงกลับไปรับราชการต่อที่นครชุมแต่ทัพนครชุมที่ไร้ออกหลวงขาณคีรินทรเทพก็ไม่อาจต้านทัพหงสาได้ ทั้งคู่จึงย้ายไปยังเมืองชากังราวซึ่งตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำปิงและได้เลื่อนเป็นออกขุนเมื่อประกอบคุณงามความดีในฐานะผู้ช่วยบูรณะพุทธศาสนสถานในชากังราว

“อาจารย์ไกร! มีคนมาหาจากชากังราวจ้ะ!

เด็กชายตะโกนจากริมน้ำ

ไกรทองเดินออกจากเรือนตรงไปทางท่าน้ำ เขายิ้มแย้มต้อนรับแขกสำคัญที่แวะมาเยี่ยมในช่วงเวลานี้ทุกปี แสงและสินเดินขึ้นจากเรืออย่างระวัง เขายื่นมือไปรับนางวิมาลาและตะเภาทองให้ขึ้นมา ก่อนจะยื่นมือไปรับเด็กชายวัยราวสามขวบขึ้นมาอุ้ม

“เดินทางมาเสียเหนื่อยเลยนะออกขุน”

ไกรทองทัก พี่น้องทั้งสองก็หัวเราะร่วน

“เรียกสินกับแสงอย่างเดิมเถอะพ่อไกร ผ่านไปห้าปีพ่อไกรยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ข้ากับเจ้าสินสิดูแก่ไปเยอะเลย”

นางวิมาลาและตะเภาทองตรงเข้ามาประณตมือไหว้ไกรทองด้วยรอยยิ้มเช่นกัน ในท้องของวิมาลากำลังตั้งครรภ์ลูกของแสง ส่วนนางตะเภาทองก็จูงเด็กหนุ่มวัยสามขวบลูกชายของสินเข้ามา

“สวัสดีลุงไกรสิจ๊ะ”

เด็กน้อยยิ้มอย่างน่ารักและยกมือไหว้ตามที่มารดาบอก ไกรทองเห็นก็อุ้มขึ้นมาอย่างเอ็นดู

“เจ้าวันหลานลุงโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย”

เด็กน้อยหัวเราะอย่างดีใจเป็นคำตอบ

ไกรทองทราบจากนางตะเภาทองซึ่งตั้งชื่อลูกคนนี้ว่า “วัน” เพื่อระลึกถึงความรู้สึกผิดต่ออดีตภัสดาที่ยังคงมีอยู่ถึงทุกวันนี้ เป็นความรู้สึกผิดเนื่องมาแต่หล่อนรับปากกับสินว่าจะยอมเป็นเมียแม้ว่าพญาชาละวันยังไม่สิ้นเมื่อครั้งนั้น จึงนำนามวันจากชาละวันมาตั้งเป็นชื่อลูก

“จริงสิตะเภาทอง เอ็งไปไหว้พ่อแม่ไหม เศรษฐีคำกับคุณนายทองมาแกรออยู่เรือนใหญ่แน่ะ พาเจ้าวันไปด้วยสิ”

หญิงสาวคลี่ยิ้มและส่ายหน้าน้อยๆ

“ฉันฝากเจ้าวันไว้ที่พี่ไกรสักประเดี๋ยวเถอะจ้ะ ปีก่อนพ่อแม่แกยังโกรธไม่หายที่ฉันท้องก่อนออกเรือนจนไม่ยอมให้พบหน้า ปีนี้ฉันจะลองไปไหว้ดูก่อน ถ้าให้พบก็