เรื่องสั้นร้านกาแฟ 16: Sablé

posted on 24 Oct 2015 09:47 by ffmanblue in Short

เสียงกระดิ่งเงินหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับบานประตูกระจกที่ถูกเปิดออกอย่างร้อนรน บุรุษสูงใหญ่ในโค้ตกีตอนสีดำสนิทและสูทผ้าไหมเต็มยศเดินเข้ามาด้วยสายตาสอดส่าย ชาร์ลีซึ่งอยู่ระหว่างจัดขนมเข้าตู้หันมามองแขกผู้มาเยือนและชะงักไปหลายวินาที จนเมื่อตั้งสติได้จึงโปรยรอยยิ้มก่อนเอ่ยคำทักทายด้วยน้ำเสียงแข็งราวกับถูกหิมะจับ

“ย...ยินดีต้อนรับครับ อัล เร เนโร”

เด็กหนุ่มยิ้มแหย เขาหันไปโน้มศีรษะทักทายบอดี้การ์ดชุดทำที่เดินตามมาด้วยเช่นกัน

อัล เร เนโรไม่ได้ตอบคำทักทายของชาร์ลี เขาให้บอดี้การ์ดชุดดำช่วยถอดโค้ตไปแขวนไว้ก่อนตรงไปนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ใหญ่ที่สุดในร้านซึ่งเงียบสงบไร้ลูกค้าอื่น

“มิเกโลล่ะ”

ชายหนุ่มเอ่ยถาม ชาร์ลีซึ่งตรงมาวางเมนูให้จึงยิ้มตอบอย่างน่ารักเก็บความประหวั่นพรั่นพรึงในใจไว้ได้อย่างแนบเนียน

“วันนี้มิเกโลพาคุณบอนนี่ไปเที่ยวครับ”

“เป็นพ่อแม่ประสาอะไรทิ้งลูกไว้ที่อิตาลี”

ชาร์ลีไม่ได้พูดอะไรต่อ เขามองดูอัล เร เนโรกวาดตาไปที่เมนูครู่เดียวแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาหันรีหันขวางต่อ

“รับอะไรดีครับคุณผู้ชาย”

“เธออยู่คนเดียวเหรอ”

“ก็...ครับ”

“ปาติซิเยร์จากนรกนั่นล่ะ”

“อ๋อ...โทนี่ลาหยุดน่ะครับ เห็นว่าเจ็บแผลที่แขน”

อัล เร เนโรถึงกับผุดนั่งหลังตรงลอยขึ้นมาจากพนักพิง แต่เมื่อครุ่นคิดสักพักก็สงวนท่าทีกลับไปนั่งเอนหลังอย่างไว้ฟอร์มอีกครั้ง

“เป็นห่วงโทนี่เหรอครับ”

ชาร์ลีเปรยถามแต่ดวงตาตกๆ เหี้ยมลึกก็หันกลับมาแสดงความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน

“ทำไมฉันต้องเป็นห่วงด้วย”

“ค...คือผมนึกว่าอัล เร เนโรจะเป็นห่วงเพราะโทนี่โดนกระสุนของคนที่มาฆ่าคุณน่ะครับ”

ชายหนุ่มจ้องใบหน้าของชาร์ลีที่ซีดสลดลงทุกขณะ เขาเชิดใบหน้าและมองจากหางตาอย่างเหยียดหยาม

“ฉันก็แค่ต้องรับผิดชอบ ยังไงเจ้านั่นก็รับกระสุนแทนฉัน ตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ”

“ก็คงที่ห้องน่ะครับ”

“ฉันคงต้องไปเยี่ยมสินะ”

ชาร์ลียิ้มหวานการค้าและพยักหน้ารับทราบ

“ที่แท้...อัล เร เนโรก็อยากมาถามอาการของโทนี่นี่เอง”

อีกฝ่ายถึงกั