พนักงานร้านซักรีดยื่นสูทกีตอนและกางเกงให้ชาร์ลีด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ฝ่ายชาร์ลีก็พิจารณาสูทเนื้อดีที่ไม่เหลือคราบน้ำชาแน่แล้วจึงยื่นต่อให้ชายหนุ่มที่นุ่งผ้านั่งเขินอยู่ในร้านอย่างสบายใจ

       “สะอาดแล้วครับจิโน่”

       เด็กหนุ่มเอ่ย อีกฝ่ายจึงจัดแจงนุ่งกางเกงและสวมอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนชาร์ลีอยากจะบอกให้ช้านกว่านหน่อย เดี๋ยวผ้าสูทจะยับเสียก่อน

       “หล่อมาเลยครับ”

       ชาร์ลีเอ่ยชมด้วยดวงตาระยิบระยับพาให้ชายหนุ่มคลี่ยิ้มและยืดอก

       “คุณชมผมซักทีนะ”

       “เปล่า ผมหมายถึงกีตอน ทำไมถึงได้งามอย่างนี้น้อ”

       ชาร์ลีทำหน้าเคลิ้มฝันพาให้จิโน่กระฟัดกระเฟียดเหมือนแมวหงุดหงิดเช่นเดิม

       “ผมงอนคุณจนจะเลิกงอนแล้วนะชาร์ลี ถ้ายังไงคืนนี้ไปชมคอลเลกชั่นสูทที่ห้องผมดีมั้ยครับ ที่เอาไปอ้างกับคุณกราซโซจะได้สมจริงหน่อย”

       “หืม...ได้เหรอ”

       “ผมชวนคุณตั้งหลายรอบแล้วด้วยซ้ำ!

       “แต่ผมรักมิเกโลนะ”

       “ผม...ผมแค่ชวนคุณไปดูสูท...”

       จิโน่อธิบายอย่างช้ำใจ เด็กหนุ่มพูดแบบนี้เหมือนตัดรอนไมตรีของเขา ว่าง่ายๆ คือตัดโอกาสให้เขาทำอะไรมิดีมิร้ายนั่นเอง แต่เอาเถอะ...การที่ชาร์ลียังยอมอยู่ใกล้ๆ ก็หมายถึงว่าเขายังมีโอกาสเสมอ ยังไงเขาก็เป็นอดีตชายโฉดรูปหล่ออยู่แล้ว ถึงจะเปลี่ยนจากจีบผู้หญิงมาเป็นจีบผู้ชายแต่เสือร้ายต้องไม่ทิ้งลาย

       ชาร์ลีเปิดบานประตูร้านซักรีดและนำทางออกไปจากร้าน เขามองดูใบหน้าชายหนุ่มที่พยายามเก๊กเท่ด้วยรอยอมยิ้มบนหน้า

       “คุณนี่ตลกดีนะครับ”

       “ใช่คำว่าน่ารักหรือมีเสน่ห์เถอะชาร์ลี”

       “ตลกก็คือตลก”