ชาร์ลีมองดูสูทกีตอนสีกลีบบัวซึ่งแขวนอยู่ในถุงสูทพลาสติกใสด้วยนัยน์ตาเศร้าสร้อย เขาหันใบหน้ากลับมาเช็ดถ้วยกาแฟที่เคานท์เตอร์ในร้านเงียบสงบแต่สักพักก็ต้องหันกลับไปทางตะขอแขวนเสื้ออีกรอบ ทั้งที่อุตส่าห์เอาสูทงดงามตัวนี้ไปซักแห้งให้ฟรีๆ จนสะอาดวิ้งขนาดนี้แท้ๆ แต่โชคชะตาก็พาให้เขากับกีตอนสีกลีบบัวไม่อาจใช้ชีวิตเคียงข้างกันได้

    “ฮือ...น้องกีตอนของพี่...”

    “กีตอนของใครนะชาร์ลี”

    เสียงโทนี่สหายร่วมร้านเอ่ยขึ้นอย่างน่ากลัว

    ชายหนุ่มซึ่งมีใบหน้าเอเชียกรีดดวงตามองอย่างหฤโหด โทนี่รู้ดีว่าไอ้เพื่อนคนนี้คลั่งไคล้กีตอนมากขนาดไหน แต่การเอาของที่ลูกค้าลืมไว้มาสวมเล่นก็ยอมรับไม่ได้เช่นกัน

    “ฉันขอลองสวมแล้วเอาไปซักแห้งให้อีกครั้งก็ได้” ชาร์ลีเว้าวอน

    “ถ้าทำอย่างนั้นฉันจะรายงานโอนเนอร์ (เจ้าของร้าน)”

    “อย่าน๊า...”

    พลันเสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น สองหนุ่มกลับมายืนหลังตรงเป๊ะระบายยิ้มงดงามได้อย่างรวดเร็วราวกับกดปุ่มสั่ง

    ชายหนุ่มที่ปรากฏตัวที่หน้าประตูร้านกลับพาให้รอยยิ้มหายจากปากทั้งสองแทบจะทันที

    “อ้าว...การีโน่อยู่ด้วยเหรอครับ ผมดีใจจัง”

    จิโน่ในแจ็คเก็ตหนังกับกางเกงยีนพอดีตัวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม เขาทรุดกายลงนั่งที่เดิมกลางร้านซึ่งไร้ลูกค้าพร้อมกับหันไปรับเมนูจากชาร์ลีซึ่งเดินยิ้มเข้ามา

    “วันนี้คุณตั้งใจมาดื่มชาด้วยเหรอครับ”

    ชาร์ลีเอ่ยถามระหว่างที่หยิบกระดาษกับปากกาเตรียมจดออร์เดอร์ พาให้อีกฝ่ายระบายสีหน้าแปลกใจ

    “ผมมาร้านน้ำชาก็ต้องดื่มชาสิครับ แหม...นี่คิดว่าผมคงหน้าด้านมาจีบคุณอย่างเดียวล่ะสิ คุณเริ่มสนใจผมแล้วใช่มั้ยล่ะการีโน่”