หลังงานศพของท้าวรำไพอัยกาในราชาแห่งถ้ำทองพญากุมภีล์ชาละวันผ่านพ้น ชาละวันก็เก็บตัวในถ้ำลึกเพื่อบำเพ็ญศีลตลอด 7 วันโดยไม่ออกมาพบเจอใคร นางวิมาลาและตะเภาทองจัดแจงบัญชาให้เหล่าโยธาตั้งรับเตรียมพร้อมหากว่าหมอจระเข้บุกลงมาในเวลานี้ พวกหล่อนร้อนใจเหลือเกินที่พี่หญิงใหญ่ซึ่งเคยเป็นผู้บัญชาการไม่อยู่

“ทำอย่างไรดีตะเภาทอง ข้าห่วงพี่หญิงเหลือเกิน”

วิมาลากระซิบ ฝ่ายตะเภาทองที่ยังคงนิ่งสงบก็พิจารณาอย่างรอบคอบ เมื่อเกิดปัญญาหล่อนจึงหันไปสบใบหน้างามที่กำลังตระหนกตื่น

“วิมาลา ข้าว่าจะขึ้นไปบนฝั่งแล้วตามหาพี่หญิง เจ้าอยู่ที่ถ้ำทองนี่คนเดียวได้ไหม อย่างน้อยข้าเป็นมนุษย์ยามขึ้นไปคงไม่มีใครฆ่าข้าได้ หากไม่กลับมาก็จงรู้ไว้ว่าข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าไว้กับชะตากรรม แต่เป็นเพราะข้าได้สิ้นชีพไปแล้ว”

“ตะเภาทอง!

วิมาลาหน้าตื่น อีกฝ่ายก็ได้เพียงยิ้มงามอย่างไม่ร้อนใจ

“หากต้องตกเป็นของชายอื่นข้าก็ยินดีตาย เมื่อได้เป็นเมียเจ้าพี่แล้ว ได้