ร่างของไกรทองนอนนิ่งไม่ได้สติอยู่บนเตียง อาจารย์คงที่ทรุดกายนั่งเคียงข้างได้แต่มองใบหน้าของศิษย์รักอย่างห่วงหาเหลือล้น ดั่งจะเศร้าก็ไม่เศร้า ดั่งจะเวทนาก็ไม่เวทนา คงเป็นความรักที่บิดามีต่อบุตรซึ่งแม้จะชื่นชมที่ไกรได้สู้จนสุดใจแล้วแต่อีกใจหนึ่งก็นึกโกรธตัวเองที่ส่งลูกไปเจ็บเจียนตายเช่นนี้

ออกหลวงเปิดบานประตูเรือนเข้ามาพร้อมดวงประทีปในมือ เขามองผ่านความมืดในห้องและเห็นว่าอาจารย์คงยังนั่งมองไกรอยู่ในท่าเดิมไม่ขยับแม้แต่น้อย ตั้งแต่ตะวันยังตรงหัวจนกระทั่งบัดนี้มีแต่ฟ้