เสียงนางวิมาลาและนางตะเภาทองร้องไห้โศกาดังลั่นไปทั่วถ้ำทองจนฝ่ายเมียใหญ่ถึงกับขมวดคิ้วอย่างกลัดกลุ้ม หล่อนครุ่นคิดถึงอาการของพญาชาละวันที่ยังไม่สู้ดีนักและรับทราบจากออกหลวงว่าหมอจระเข้ที่จัดการพญากุมภีล์จนงอมพระรามขนาดนี้ยังไม่ตายแถมยังมีลูกศิษย์อีกคนเสียด้วย หากรอถึงคืนเดือนมืดครั้งหน้าเห็นทีลูกศิษย์คนนี้อาจจะบุกลงมาจัดการชาละวันที่ยังบาดเจ็บอยู่เป็นแน่

“ฮือ...จะทำอย่างไรดีพี่หญิง! ถ้าเกิดเจ้าพี่ตายไป...”

“เงียบเสียวิมาลา! ไม่เห็นรึว่าอาการเจ้าพี่ดีขึ้นแล้ว เหลือเพียงรอให้แผลภายในที่โดนไฟอาคมหายดีเสียก่อน”

“แล้วยังแผลต้องหอกที่ต้นขา...”

“อีกไม่นานก็หายแล้วล่ะ นั่นมันหอกสัตตโลหะเชียวนะ ต้องใช้เวลาฟื้นตัวหน่อยสิ”

แม้จะได้ฟังดังนั้นแต่วิมาลาก็ยังคงร่ำไห้ต่อไปไม่หยุด

ฝ่ายนางตะเภาทองกลับนิ่งเงียบด้วยสีหน้าวิตก หล่อนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงขยับพับเพียบคลานเข่าเข้ามาใกล้เลื่อมลายวรรณที่เอนกายพิง