“สูดกลิ่นนี้ชาละวัน”

“อะไร”

“ไม่ใช่เรื่องที่จะมาอธิบายตอนนี้!

ท่าทางร้อนใจของออกหลวงพาให้ชาละวันยอมตาม เขาสูดกลิ่นและรู้สึกมึนราวกับตกลงในหุบเหวลึก ในหัวหมุนติ้วและปวดหนึบก่อนที่ความร้อนจากไฟจะลดลงอย่างไม่น่าเชื่อจนเผลอคิดไปว่ายาดมนี้อาจจะเป็นยาถอนพิษประคำปลุกเสก

“ถ้าคิดว่านี่คือยาถอนพิษล่ะก็ผิดแล้ว นี่เป็นพิษร้ายที่ทำให้เลือดในตัวลดแรงฉีดลงจนไม่อาจเดินทางไปถึงหัวใจได้ หากสูดกลิ่นมากเกินไปก็จะหมดสติและตาย เราเอาไว้ใช้วางยาพิษเวลาที่ไม่ต้องการให้ตรวจพบในอาหาร”

ชาละวันถึงกับกลั้นหายใจเมื่อได้ยินแต่ออกหลวงก็ยกมือปิดปากบังคับให้เด็กหนุ่มสูดเข้าไปอีก แม้จะดิ้นพล่านแต่ยามนี้ไม่อาจสู้แรงของบุรุษเบื้องหน้าได้แม้แต่น้อย

“เจ้าคนเลว! เจ้า...ฆ่าเราด้วยวิธีต่ำช้า...”

เด็กหนุ่มใบหน้าอาบน้ำตา ความเจ็บปวดที่เชื่อใจเชือดเฉ