ท่ามกลางแสงระยับของรัตนชาติมากมายที่ประดับภายในทิพยานรถแก้วเวไชยันต์ มหาบุรุษกายสีเขียวนวลประทับนั่งบนราชอาสน์อย่างผ่าเผย ขนาบซ้ายขวาด้วยพระลักษมณ์และพระยาพิเภก องค์ทอดดวงเนตรมองโยธาวานรลาดตระเวณที่ประนมมือถวายรายงานด้วยเสียงสั่น

“เจ้าบอกว่าเห็นองคตถูกยักษ์ทำร้ายจนสลบแล้วลักพาตัวไปอย่างนั้นหรือ”

สุครีพและหนุมานหันไปมองหน้ากันอย่างแปลกใจเมื่อได้สดับเสียงดั่งเส้นพิณพลิ้วกังวาน

“แปลกจังท่านน้า องคตออกจะฤทธิ์มากขนาดนั้น ทำไมปล่อยให้โดนฟันสันมือป้าบเดียวสลบได้เนี่ย”

หนุมานเอ่ยถามสุครีพแต่ก็ดังมากพอที่จะได้ยินครบทั้งวง วานรลาดตระเวณจึงหันมาเฉลยความเพิ่มเติม

“คาดว่าเพราะท่านองคตมัวแต่จับผ้านุ่งอยู่พะย่ะค่ะ”

“จับผ้านุ่ง?

สุครีพและพิเภกประสานเสียง