เสียงบานทวารเปิดออก แม้แผ่วเบาแต่ก็ปลุกให้พญายักษ์กุมภกรรณลืมเนตรขึ้นได้อย่างเชื่องช้า ความปวดบริเวณแขนซ้ายซึ่งพันผ้ายันต์ไว้ยังคงปลาบแปลบมิหาย เมื่อดวงเนตรกวาดมองออกไปยังนอกบานบันชรจึงเห็นว่าแสงจันทร์ยังคงสาดนวล ยามนี้คงเพิ่งผ่านย่ำค่ำไปไม่นาน

“ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

เสียงบุรุษทุ้มนุ่มทำให้เจ้าของห้องเตรียมลุกขึ้นมาถวายพระพร

“พระเชษฐา ข้านึกว่าท่านไปบรรทม...”