มัจฉานุกึ่งเดินกึ่งวิ่งอย่างสำราญระหว่างทางลงเขามรกตไปยังบานทวารมิติมายาเพื่อกลับเมืองบาดาล ระหว่างทางกลับได้ยินเสียพุ่มไม้ไหวตรงมาอีกครั้ง ทีแรกคิดว่าเขาอาจจะลืมสิ่งใดแล้วลุงเสือวิ่งตามเอามาให้ แต่จังหวะฝีเท้าที่เบากว่ากันมากเห็นทีจะไม่ใช่เสียแล้ว

มือเล็กขาวละเอียดชักตรีขึ้นมาตั้งท่าด้วยใจระทึก

“หนอย...เจ้าหมาป่า ไม่มีทางได้กินข้าหรอกน่า”

พลันร่างที่วิ่งทะลุพุ่มไม้ก็ปรากฏเบื้องหน้าแก่สายตา ลิงหนุ่มกายสีเขียวเข้มดิ่งตรงมาด้วยใบหน้าตระหนก ความที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาหนีสุดชีวิตจึงไม่ทันได้สังเกตร่างเล็กเบื้องหน้า กายจนชนเข้ากับมัจฉานุอย่างจังจนทั้งสองต่างล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

“เฮ้ย! แกเป็นใคร!

วานรกายสีเขียวตะโกนขู่และชักพระขรรค์ขึ้นมาป้องกันตัวทั้งที่ยังนั่งจุ้มปุ้กอยู่บนพื้น เมื่อได้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นวานรเหมือนกันจึงก่อนผ่อนลมหายใจโล่งอก

มัจฉานุมองร่างของลิงเขียวที่สะบักสะบอมและบาดเจ็บก็นึกเวทนาเพราะดวงตาของวานรเขียวย้อมด้วยความตื่นกลัว เด็กน้อยค่อยยันกายลุกขึ้นและเดินตรงไปหาร่างที่อาบด้วยรอยช้ำ

“เป็นอะไรรึเปล่าพี่ลิงเขียว”

เด็กน้อยเอ่ยถามพลางยื่นกระบอกไม้ไผ่ใส่สุราที่เพิ่งยึดมาจากไวยวิกให้ ฝ่ายลิงเขียวได้เห็นไมตรีก็ดีใจ รีบเปิดกระบอกมาดื่มเสียเต็มที่ ได้รสสุราก็ยิ่งช่วยให้หายปวดบาดแผลดียิ่งขึ้น

“เฮ้อ...ขอบใจนะวานรน้อย ข้าคิดว่าจะถูกหมีกินเสียอีก”

“พี่ลิงเขียวไปโดนอะไรมา หมีฟัดหรืออย่างไรจึงได้ช้ำเสียทั้งตัว”

ฝ่ายพญาวานรหนุ่มส่ายหน้า

“เปล่าหรอก ข้