ภายในห้องทรงพระราชกิจท้ายดงตาลซึ่งเป็นอาณาเขตของพระราชวังกรุงบาดาลที่ลึกลับ มีน้อยคนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ด้วยว่าสถานที่แห่งนี้เป็นดั่งห้องทดลองของไมยราพณ์ ขืนสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปเห็นจะได้ตูมตามกันบ้าง

มัจฉานุดำเนินผ่านประตูหลายชั้นสู่ห้องทรงงานท้ายดงตาล เด็กน้อยโผล่ใบหน้าขาวละเอียดออกมาจากประตูและเกือบหลบไม่ทันเมื่อมีเสียงระเบิดขึ้นพร้อมกับฝุ่นไอคลุ้งไปทั่ว

“โอย...”

เสียงโอดครวญของมหาบพิตรทำให้เด็กน้อยตกใจ

“พระบิดา!

เสียงใสตะโกนเรียกและวิ่งฝ่าไอฝุ่นเข้าไปยังต้นเสียงทันที มือเล็กประคองร่างที่ตกเก้าอี้พังพาบอยู่ที่พื้น ดวงหน้ามอมแมมเนื่องจากฝุ่นฟุ้งกระจายติดทั่วร่าง

“พระบิดาเป็นอย่างไรบ้าง”

ไมยราพณ์หันมาเห็นมัจฉานุสีหน้าห่วงหาน่ารักก็ยิ้มทักทาย

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะน้องหญิง เอ้ย! มัจฉานุ”

“แล้วเมื่อกี้อะไรระเบิดหรือพระบิดา แถวนี้ไม่มีทั้งนางกำนัลและองครักษ์ หากพระบิดาเป็นอะไรไปใครจะช่วยเหลือ”

ฝ่ายที่มอมแมมยิ้มร่า มือใหญ่ยกขึ้นลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างใจดี

“ข้าไม่เป็นไรดอก ให้คนอื่นที่ไม่เป็นงานอยู่ใกล้สิน่าห่วงกว่า เพราะถ้าระเบิดตูมตามอย่างเมื่อกี้สุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาจะบาดเจ็บเอาได้ ข้าเป็นผู้มีวิชาอย่างไรก็ไม่เป็นไรดอก”

ท่าทางเรื่อยๆ มาเรียงๆ ทำให้เด็กน้อยยังไม่คลายความแคลงใจ ดวงตากลมโตปรายมองเห็นหม้อยาใหญ่ที่วางอยู่เหนือฟืนไฟที่ดับแล้ว ควันที่ฟุ้งขึ้นจากหม้อเริ่มสงบลงบ้างจึงวางใจได้ว่าคงไม่ระเบิดขึ้นมากอีก