ลิงหนุ่มกายสีเขียวทรงมงกุฎสามกลีบยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าประตูเมืองลงกายด้วยใจร้อนรุ่มดั่งสุมไฟ

“ข้ามีนามว่าองคต! เป็นคนถือสาส์นจากพระรามถึงเจ้ายักษ์ชั่วทศกัณฐ์! จงเปิดประตูเมืองให้ข้าเดี๋ยวนี้!

นายทวารยักษาได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจ จริงอยู่ว่าพวกวานรไม่เคยเกรงกลัวหรือรู้มารยาท แต่ขนาดส่งมาเป็นคนถือสาส์นกลับกล่าวหาว่าท้าวทศกัณฐ์แห่งลงกาเป็นยักษ์ชั่ว ใครที่ไหนจะยอมเปิดประตูเมืองให้

ฝ่ายที่เฝ้าประตูแอบโผล่หน้าไปดูก็เห็นว่าท่าทางเป็นลิงกร่างน่าดู

“มันมั่นใจเว่อร์เลยลูกพี่ หรือว่ามันมีดีอะไร”

นายทวารกระซิบถามหัวหน้าซึ่งลอบมองบ้างแล้วนิ่งคิด

“อืม...เจ้านั่นบอกว่าชื่อองคตใช่มั้ย ชื่อคุ้นๆ นะ”

ไม่นานจึงระลึกได้ว่าเคยมีข่าวลือที่นางมณโฑมเหสีเอกของท้าวทศกัณฐ์ถูกลักพาและมีลูกกับพาลีเจ้าเมืองขีดขินชื่อว่าองคต เพราะคิดว่าตัวเองเป็นลูกของมเหสีสิเนี่ยจึงกร่างเสียได้ขนาดนี้

คิดได้ดังนั้นจึงเห็นว่าน่าจะนำความไปบอกนางมณโฑเสียก่อน ด้วยว่าหากท้าวเธอได้ทราบอาจจะอับอายที่ลูกอัปยศมาท้าถึงหน้าประตูเมือง แต่ครั้นจะเข้าวังหลังเพื่อนำแจ้งแก่นางมณโฑคงทำมิได้ จึงให้ไปแจ้งความแก่ยุพราชอินทรชิตเสียก่อนแล้วกัน

หัวหน้าทวารบาลโผล่หน้าออกไปดูอีกครั้ง

“ร...รู้แล้ว! เจ้ารอก่อนเสียแล้วกันเจ้าลิง ข้าจะไปกราบทูลนาย”

ว่าแล้วก็รีบดิ่งไปเข้าเฝ้าอินทรชิตเป็นการเร็ว

ฝ่ายองคตยังเพิ่งวัยรุ่นไม่นานก็แสนเลือดร้อน เมื่อได้รับมอบหมายภารกิจนี้ก็ยินดีปรีดาที่จะได้แสดงผลงาน นอกจากนั้นเขาก็ยังต้องการมาเห็นหน้าพญายักษ์ทศกัณฐ์ด้วยตัวเองสักครั้งด้