ภายในห้องบรรทมของพระยาพาลีแห่งเมืองขีดขิน พญารากษสทศกัณฐ์ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ซึ่งยังคงถูกพันธนาการแน่นจนไม่อาจขยับแขนได้ดังใจนึกจ้องดวงเนตรตรงไปยังวานรตัวน้อยกายสีแดงชาดที่นั่งมองตรงมาตาแป๋ว วานรตัวนี้เห็นทีจะอายุไม่เกินสิบสองสิบสามปี เด็กกว่าเขาไม่เท่าใด แต่ทำไมจึงมานั่งอยู่ในห้องเจ้าเมืองขีดขินได้

“เจ้าเป็นโอรสของพาลีที่เก็บซ่อนไว้รึ กายสีแสบตาเสียจริง ลูกของพระอาทิตย์หรืออย่างไร”

พญายักษ์เดาซึ่งก็ถูกต้องอย่างไม่น่าเชื่อ

“ไม่ใช่หรอกพี่ยักษ์ พระเชษฐาพาลีเป็นพี่ข้าเอง ข้าเป็นน้องชายชื่อสุครีพ”

ว่าแล้ววานรกายสีชาดก็คลี่ยิ้มหวานน่าเอ็นดู

“แล้วเจ้ามานั่งมองหน้าข้าทำไม”

วานรน้อยจึงมองลงที่เครื่องต้นสำรับมากมายเบื้องหน้า

“พระเชษฐาบอกว่าพี่ยักษ์ขยับมือไม่ได้ เลยให้ข้ามาป้อน”

“ไม่ต้อง!

พญารากษสห้ามทัพด้วยกลัวว่าพงศ์วานรอาจจะมีวิสัยชอบป้อนกันด้วยปากแบบเมื่อคืนนี้อีก ป่าเถื่อนสิ้นดีพวกลิง!

สุครีพในวัยเด็กก้มลงมองสำรับมากมายอย่างครุ่นคิด สักพักจึงเงยหน้ามองพญายักษ์ที่ยังคงท่าทางหงุดหงิดไม่คลาย

“ก็พี่ยักษ์ถูกมัดมือมัดแขนไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ให้ป้อนก็แสดงว่าพี่ยักษ์ใช้เท้ากินได้เหมือนพวกลิงน่ะสิ โห...เก่งเนอะ ข้านึกว่ามีแต่ลิงซะอีกที่ทำได้”

ว่าแล้วลิงน้อยก็ยกเท้าขึ้นมาหยิบผลลูกไม้โยนใส่ปากตัวเองด้วยดวงตาใสซื่อ สร้างความปวดเศียรให้พญายักษ์ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ยิ่งนัก

“เอาล่ะเจ้าลิงสีเจ็บ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าป้อนข้าด้วยมือ...ข้าหมายถึงเท้าหน้าทั้งสองของเจ้าน่ะ ไม่ใช่เท้าหลัง แล้วก็ไม่ต้องใช้ปากป้อนด้วย ตกลงมั้ย”

ลิงน้อยพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและหยิบอาหารป้อนให้แต่โดยดี

“พี่ยักษ์มาจากไหนเหรอ”

“หืม...ลงกา”

“อื้ม ข้ามาจากขีดขิน”

...จะบอกทำไม

ทศกัณฐ์เหล่ตาอย่างเซ็งอารมณ์ ไอ้ลูกลิงสีเจ็บนี่จะแด่แด๊ไปถึงไหน ทั้งที่พี่ชายแสนเจ้าเล่ห์เหลือประมาณ ไม่รู้ทำไมเลี้ยงน้องออกมาได้ซื่อสนิทแบบนี้

“พี่ยักษ์เจ็บแขนมั้ย ให้ข้าแกะเชือกให้ดีหรือเปล่า”

พญายักษ์สะดุ้งตกใจขึ้นในบัดดล

“เจ้าเด็กบ้า! ข้าเป็นเชลยศักดิ์! เจ้าจะมาปล่อยเชลยแบบนี้ไม่ได้รู้มั้ย! นี่พี่เจ้ารู้มีหวังโดนตีก้นลาย”

“อ้าว แต่พี่ยักษ์ดูอึดอัดนี่นา ข้าแกะให้น่า ไม่ต้องเขิน”

“ไม่ได้เขิน! ปล่อยข้าไว้อย่างงี้เถอะน่า!

พญายักษ์คิดว่าอย่างไรก็ต้องทนให้ถึง 7 วันตามที่ได้รับปากกับนางมณโฑไว้ หากเจ้าลิงน้อยตัวนี้ปล่อยเชือกให้เขา เขาอาจควบคุมตัวเองที่จะผลุนผลันเหาะกลับลงกาด้วยความอัปยศโดยทิ้งนางมณโฑไว้ที่นี่ไม่ได้ ดังนั้นพันไว้เสียแบบนี้ อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องผิดคำพูด

เสียงบานทวารเปิดขึ้น ร่างของพระยาพาลีกายสีเขียวดำเนินตรงเข้ามา เขาลูบศีรษะอนุชาอย่างรักใคร่และหันมามองร่างพญายักษ์ที่หน้าบูดเบี้ยวไม่เลิกด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดียามเย็นยักษ์หนุ่ม”

พญายักษ์สะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์แต่ดูเหมือนพาลีจะไม่ได้รู้สึกอย่างไร

“กินข้าวหมดเกลี้ยงเลยนี่ ค่ำนี้สรงน้ำเสียหน่อยไหม”

“ไม่ต้อง! ข้าไม่อยากออกไปท่าสรงให้คนครหาหรอกนะ”

“จะแปลงเป็นปูยักษ์เหมือนเดิมก็ได้ ข้าไม่รังเกียจที่จะอาบน้ำให้ปูหรอกนะ”

“ไม่ขำ!

แต่พาลีกลับหัวเราะร่วน พาเอาอนุชาตัวน้อยหัวเราะตามไปด้วย

“งั้นข้าจะชำระกายให้เจ้าเองแล้วกัน สุครีพไปช่วยพี่ยักษ์เขาถอดเครื่องทรงอลงกรณ์หน่อยซิ”

ฝ่ายลิงน้อยรู้งานรีบช่วยเสียเป็นการใหญ่

พระยาพาลีนำผ้าชุมสรงบิดน้ำพอหมาดเช็ดผิวกายของพญายักษ์ที่บอบช้ำจากครั้งแปลงเป็นปูแล้วถูกผูกเชือกลากไถไปตามพื้นดิน พลันเห็นหัวไหล่มีรอยไหม้รุนแรงอยู่ใต้รอยแผลถูกฟันก็นึกสงสัย

“แผลนี้เจ้าได้มาแต่ใดรึยักษ์หนุ่ม เหมือนพิษจากเถาวัลย์พิษหิมาลัย นี่คงปวดแสบน่าดูสิ โดยเฉพาะคืนที่แสงจันทร์โลมเลีย”

“ข้าว่าแสบเพราะแผลที่โดนพระขรรค์เจ้าฟันเสียมากกว่า”

พาลียิ้มขำ

“เถาวัลย์พิษหิมาลัยขึ้นอยู่แถวยอดเขาไกรลาส แสดงว่าเจ้าคงเอาไหล่ยันเขาไกรลาสบริเวณต้นพวกนี้ขึ้นอยู่สินะ ประมาทแท้ยักษ์หนุ่ม”

พญาวานรสั่งให้อนุชาหยิบสำรับยามาให้ ลิงน้อยก็รีบรุดไปโดยพลัน มือใหญ่หยิบกระปุกดีบุกงดงามขึ้นมาเปิด ป้ายขี้ผึ้งลงไปที่หัวไหล่อย่างเบามือแต่ความปวดแสบทำให้พญายักษ์สะดุ้งสุดกาย

“เจ็บเหรอพี่ยักษ์”

ลิงน้อยเอ่ยถาม

“จะไปเจ็บได้ยังไง แค่นี้เอง”

ได้สดับพาลีก็ส่ายหน้าแล้วอมยิ้มจนอดแซวไม่ได้

“โม้เหลือหลาย”

ฝ่ายพญายักษ์หันไปถลึงตาใส่อย่างโกรธขึ้ง

“แต่ก็เป็นวิสัยที่ดีของเจ้าครองนคร บาดแผลเท่านี้ขืนร้องโวยวายเดี๋ยวเหล่าโยธามันจะดูแคลนเอาได้ เจ้าก็จำไว้เสียด้วยสุครีพ”

ลิงน้อยพยักหน้า พญายักษ์จึงได้กระจ่างใจว่าที่แท้พาลีคิดจะสอนน้องนี่เอง

เมื่อทาหัวไหล่ให้เสร็จสรรพ พาลีก็สั่งให้อนุชารีบกลับห้องหับไปเข้านอนเสีย พญาวานรดำเนินไปส่งสุครีพถึงบานทวารก่อนจะหันกลับมาเดินตรงไปทรุดกายลงนั่งบนแท่นบรรทมเคียงข้าง มือใหญ่หยิบผ้าชุบสรงมาบิดจนหมาดอีกครั้ง

“เอาล่ะ เด็กก็ไปนอนแล้ว ทีนี่ผู้ใหญ่ก็สรงกันต่อ”

พาลีดิ่งมือตรงไปปลดภูษาเบื้องล่างของพญายักษ์เสียจนเปลือยเปล่า ใบหน้าหล่อเหลาหนุ่มแน่นเขินอายอย่างอัปยศอดสูที่ต้องล้อนจ้อนต่อหน้าศัตรูเช่นนี้

“จ...เจ้าลิงแก่! คิดจะทำอะไร!

“ก็เช็ดตัวให้เจ้าไง”

มือใหญ่เช็ดผ้าชุบตรงจากองค์เอวไปยังต้นขา วาดลึกยังเขตซ่อนเร้นลากลงถึงปลายเท้าอย่างละเอียดลออจนฝ่ายที่ได้รับการดูแลแปลกใจ

“นี่ลิงแก่ เจ้าทำอย่างนี้ให้เชลยทุกคนรึไง”

“ก็เฉพาะเชลยศักดิ์บางคนที่คิดว่าคงน่าอดสูหากให้นางกำนัลมาเห็นสภาพดูไม่ได้แบบนี้”

ยังไม่วายปากคอเราะร้ายจนพญารากษสแทบเก็บอารมณ์ไม่อยู่ พลันจึงคิดจะเอาคืนบ้าง

“เจ้าไม่มีศักดิ์ศรีบ้างรึลิงแก่ หรือเกรงที่ข้าเป็นท้าวแห่งลงกา”

พาลีคลี่ยิ้ม เขายันกายขึ้นวางผ้าชุบสรงในขันน้ำก่อนดำเนินไปค้นหาภูษามาคลุมองค์ให้พญายักษ์

“เราไม่ได้เกรงเพราะเจ้าเป็นเจ้ากรุงลงกาหรอก เราทำเพราะนับถือน้ำใจที่เจ้าปฏิบัติต่อนางมณโฑเป็นอย่างดี และเจ้าก็เป็นนักรบชั้นยอด”

เมื่อค้นจนเจอแพรคลุมกายจึงดำเนินกลับมายังแท่นบรรทมอีกครั้ง

ได้ยินคำว่านักรบชั้นยอด ฝ่ายพญายักษ์ก็รู้สึกหงุดหงิดราวกับถูกเสียดสี

“คิดจะยกหางตัวเองรึไงลิงแก่ เจ้าว่าข้าเป็นนักรบชั้นยอด แล้วตัวเจ้าที่ชนะข้าได้ตั้งแต่ตอนชิงนางมณโฑคงเป็นชั้นยอดของยอดสินะ”

“เรามิคิดหลงตัวเองว่าเก่งเลิศหรอกยักษ์หนุ่มแม้ว่ามันจะจริงก็ตาม”

ทศกัณฐ์เหมือนตกหลุมวจีเมื่อถูกกระทบกระเทียบกลับอีกยกว่าเป็นคนหลงตัวเอง

พระยาพาลีคลุมแพรรอบกายทศกัณฑ์ก่อนจะทรุดกายลงนอนเคียงข้างอย่างเหน็ดเหนื่อย

“เจ้าคงคิดว่ายักษ์มีกำลังเป็นเลิศสินะ แม้เราเป็นมเหศวรพงศ์ในคราบลิงแต่เราเคยได้รับพรจากองค์ศิวราชให้ยามใดที่ต่อสู้ พละกำลังของอีกฝ่ายจะลดลงครึ่งหนึ่งแล้วมาเพิ่มที่เราแทน ดังนั้นอย่าได้โศกาที่พ่ายแพ้ให้พาลีผู้นี้เลยยักษ์หนุ่ม ในจักรวาลนี้คนที่เอาชนะเราด้วยปัญญากับกำลังได้เห็นจะไม่มี”

พญายักษ์นอนพิศใบหน้าของพาลีที่หนุนแขนหลับเสียสบาย แม้วิสัยยักษ์หนุ่มอย่างเขาจะดื้อดึงและไม่เคยคิดจะฟังผู้เฒ่าผู้แก่ แต่หากได้พบผู้ที่เก่งกาจมากเหลือก็มักจะยอมโอนอ่อนให้โดยง่าย

เขากำลังกังวลว่าเพียงเวลาไม่กี่ชั่วยาม ตนอาจจะหลงปลาบปลื้มพระยาพาลีเจ้าเมืองขีดขินไปเสียแล้ว

“ปล่อยเชือกข้าเถอะลิงแก่ ข้ารับปากจะไม่ไปไหนเพราะต้องให้นางมณโฑอยู่กับองคตจนครบเจ็ดวัน”

พญาวานรคลี่ยิ้ม ร่างสูงใหญ่หันมาตะแคงนอนหนุนแขนมองหน้าพญายักษ์อย่างแสนเอ็นดูราวกับที่มองอนุชา

“อย่ารับปากในสิ่งที่เจ้ายังไม่แน่ใจ ใช่ว่าเราจะไม่ไว้ใจเจ้า แต่เจ้ายังไม่ไว้ใจตัวเองด้วยซ้ำว่าจะอยู่ทนรอด้วยความอัปยศได้หรือไม่”

“ชิ...ทั้งสอนทั้งบ่นเป็นลิงแก่ กับน้องชายเจ้าก็ดูไม่ได้สอนสั่งอะไรแท้ๆ กับข้าล่ะสอนเอาๆ”

“รู้ได้อย่างไรว่าเรามิได้สอนสั่งสุครีพ”

“ก็น้องเจ้าเอาเท้าหยิบผลลูกไม้เข้าปากน่ะเซ่!

พาลีพ่นหัวเราะพรวดแทบจะหยุดไม่ทัน มือใหญ่ปิดปากแน่นและหัวเราะขำตัวโยนจนน้ำตาซึม

“ฮ่าๆๆ โอย...เจ้านี่มันน่าเอ็นดูเสียเหลือใจเจ้ายักษ์หนุ่ม โดยแท้แล้วเราเข้มงวดกับน้องชายอยู่เสมอแต่คงมิใช่เรื่องมารยาทการหลวงอะไรหรอก เพราะหากปล่อยปละให้ญาติมิตรทำตัวอหังการไม่สัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน เดี๋ยวไพร่ฟ้าข้าบริวารจะดูแคลนเอาได้”

“นี่สอนข้าอีกแล้วสิ”

“เราสอนเฉพาะคนที่พึงใจเท่านั้น”

พญายักษ์วัยฉกรรจ์พิศใบหน้าเมตตาของพาลีก็นึกอดสูแก่ใจ เขาเป็นเพียงยักษ์หนุ่มคะนองที่เปี่ยมอิทธิฤทธิ์แต่มิเคยคิดถึงไพร่ฟ้าเลย หวังแต่จะประกาศความยิ่งใหญ่ในทุกทางแต่มิเคยรับฟังเสนาอมาตย์ คงเพราะอหังการที่ตนมีฤทธิ์รอนไม่เป็นรองใครจึงไม่ได้เคยเลิกหูสดับฟังบรรดาอาจารย์เสียบ้าง

ผ้าแพรบางคลุมกายคงไม่เพียงพอที่จะกันลมหนาวโชยพัดจากบานบัญชร พระยาพาลีเห็นยักษ์หนุ่มไหล่สะท้านก็นึกขึ้นได้

“หนาวรึ ให้เราปิดหน้าต่างเสียไหม”

“ไม่ต้อง”

พญารากษสหันตะแคงหนีเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเห็นตนหนาวเนื้อจนสั่น แต่ร่างสูงใหญ่ของพญาพาลีกลับขยับเข้ามาโอบกอดร่างสั่นเทาไว้แนบอก แผ่นอกกว้างอุ่นเช่นเดียวกับแขนใหญ่ที่อนุญาตให้ทศกัณฐ์วางเศียรหนุนนอนต่างหมอนได้

“ถ้าอย่างนั้นเราจะกอดเจ้าไว้เช่นนี้ดีไหม”

ฝ่ายที่อยู่ในอ้อมกอดเหลือกตาโพลงและนิ่งแข็งไปทั้งตัว

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป พาลีจึงอมยิ้ม

“เราเคารพเจ้าเช่นฐานันดรเจ้ากรุงลงกา แต่เจ้าช่างน่าเอ็นดูเหลือใจราวกับเป็นอนุชาอีกคน เลยอดจะพร่ำสอนไปเสียมิได้”

“เจ้าคิดกับข้าเป็นอนุชา แต่กอดเสียราวกับเมีย”

พาลีพ่นหัวเราะเบาๆ ใบหน้าวานรยื่นกระซิบเข้าไปใกล้ใบหูจนพญายักษ์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

“เจ้าชี้ช่องหรือไรยักษ์หนุ่ม”

พญาวานรยันกายสูงใหญ่ขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนเหนือร่างที่ถูกพันธนาการอยู่ใต้ผืนแพร ดวงหน้าจ้องตรงลงมาจนดวงเนตรอีกฝ่ายต้องหลบไปทางอื่นพัลวัน

“เจ้าคงมิเคยเป็นงานดังว่าสินะ หรือจะให้ลิงแก่ตัวนี้สอนวิชาให้”

มือใหญ่ลูบไล้ผืนแพรแนบชิดกับผิวกาย พาลีดึงแพรบางออกจากหัวไหล่และพิศบาดแผลที่บัดนี้สงบจากอาการปวดร้อนแดงลงแล้ว ดวงหน้าพญาวานรโน้มลงจุมพิตที่บาดแผลอย่างแผ่วเบา แต่ความร้อนซ่านกลับดิ่งลงไปทั่วองค์เอวพญายักษ์ และดึ่งขึ้นจนผิวแก้มสีเขียวกลับปรากฏแดงซ่าน ยิ่งปลายลิ้นอุ่นโลมเลีย ทั้งกายก็ราวกับหลุดลอย

“ไม่ประท้วงเสียหน่อยรึยักษ์หนุ่ม”

พาลีหยอกเอิน ฝ่ายที่อยู่เบื้องล่างได้แต่หอบหายใจระรัวและครุ่นคิดฟุ้งซ่าน

“เจ้าพร่ำสอนข้ายังตั้งใจฟัง แล้วหากลิงแก่คิดจะสอนวิชาให้ ทำไมข้าจะต้องปฏิเสธ”

ใบหน้าพญายักษ์วัยฉกรรจ์หล่อเหลาหันหนีอย่างแสนอาย แต่เมื่อมือใหญ่ของพาลีแตะผิวปรางพญายักษ์และโน้มกลับมา จึงเห็นดวงหน้าพญาวานรลอยเข้ามาใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ

“ต...แต่ไม่ได้หมายความว่าข้า...”

เสียงประท้วงขาดคำเพียงครึ่งเมื่อพระยาพาลีไม่เปิดโอกาสให้ยักษ์หนุ่มเอื้อนโอษฐ์ได้อีกต่อไป

 

สวัสดีค่ะ ^_^

 

ดีจังเลยที่ช่วงนี้หยุดยาว ตอนนี้สุครีพตัวน้อยออกโรงค่ะ ที่จริงน้องลิงสีแจ๊ดกับป๋าทศเขารู้จักกันมาก่อนนี่เอง ตอนเด็กน่ารักน่าเอ็นดูเชียว หลายอย่างที่พาลีสอนป๋าทศ ป๋าแกก็เอาไปสอนน้องนุ่ง สอนลูกสอนหลานต่อ เลยไม่น่าแปลกใจว่าทำไมบางคำพูดของพาลีจะเหมือนของป๋าในวัยหนุ่มใหญ่ค่ะ และบางคำพูดของกุมภกรรณก็ได้มาจากที่ป๋าทศสอนน้องด้วยเหมือนกัน และในที่สุด...พาลีก็ได้สอนสุดยอดอวิชชาด้านมืดให้ป๋าแย้ว! ขยันเรียนเข้านะคะป๋าทศ จะได้เอาไปสอนน้องรามต่อ

 

ตอนหน้า อินทรชิตกับหนุมานออกแล้วค่า! คราวนี้ใครจะได้เป็นเมียใคร โปรดติดตามค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

open-mounthed smile sad smile sad smile angry smile tongue

#10 By (14.207.78.211|14.207.78.211) on 2015-02-11 16:41

อ็ากกกกก ย๊ากกกกก ป๋าทศเสร็จแน่ 555

#9 By (171.7.223.157|171.7.223.157) on 2014-04-27 00:15

อ็ากกกกก ย๊ากกกกก ป๋าทศเสร็จแน่ 555

#8 By (171.7.223.157|171.7.223.157) on 2014-04-27 00:15

ไม่น้า  รึ ป๋าทศจะโดนสอยกันคราวนี้  
สุครีพตอนเด็กนี่น่ารัก น่าเอ็นดู ไม่หยอก มิน่าโตขึ้นมาถึงยังคงความ
น่ารักไว้เหนียวแน่น ทำเอาพี่โคร่งถึงกับสะท้านยามถูกพี่ครีพแกอ้อนเอา
ตอนหน้า ออกโรงแล้วค่า  บอกกี่ทีก้อไม่ฟังวาอย่าค่าตัวแพง เห็นไหมนานๆ กว่าพี่ชิต กับน้องนุมาน จะได้ออกโรง แถมตัวละครก้อเยอะไปหมด  คู่รักพิศดาร ถึงได้ออกอยาก ออกเย็นซะจริง เล่นเอาแฟนคลับแทบนอนตบยุงรอ

#6 By pure_ka (58.9.17.169|58.9.17.169) on 2014-04-06 20:08

น้องลิงครั่งน่ารักมากๆสมแล้วที่พี่โคร่งจะหลง เข้าใจแล้วว่าทำไมเฮียทศถึงเก่งไปซะทุกอย่างได้ครูดีอย่างนี้นี่เองแล้วเฮียยังได้นำสิ่งที่รู้มาสอนน้องๆอีก ตอนหน้าคุณยักษ์เขี้ยวมะลิจะโดนน้องลิงเผือกแอ้มได้ถึงร้อยทีตามที่พูดหรือเปล่าเอหรือว่าจะโดนคุณยักษ์เขี้ยวมะลิแอ้มตื่นเต้นๆcry cry  

#5 By momo (1.47.131.178|1.47.131.178) on 2014-04-06 20:02

เสร็จลิงแก่จนได้

#4 By Dabew on 2014-04-06 19:22

มาต่อเร็วๆนะค้าาาาา  เก๊าอยากอ่านป๋าทศกะน้องรามเร็วๆง่ะ

#3 By megu (115.87.17.221|115.87.17.221) on 2014-04-06 11:09

อยากอ่านต่อแย๊วววววววววววววว

#2 By (1.10.197.62|1.10.197.62) on 2014-04-06 11:00

อั๊ยย่ะ  กุมภกรรณ ไม่มีแรงเพราะอดข้าว ตายๆๆ  ใครผัว ใครเมีย 555
ปล. พี่ทศเรียนด้านมืดมาเพื่อ น้องรามนี้เอง หุๆๆๆ

#1 By FiN (49.48.133.148|49.48.133.148) on 2014-04-06 10:46