ร่างพญายักษ์กายสีมรกตยืนตระหง่านท่ามกลางแมกไม้และสายพระพายที่หอบกลิ่นหอมหวานของลูกไม้สุกงอมมาแตะจมูก หนุมานดำเนินลงมายืนนิ่งเบื้องหน้าด้วยท่าทางยวนยี แม้ได้กลิ่นหอมของผลไม้สุกและอยากชิมใจแทบขาด แต่ด้วยกลัวว่าจะเป็นยาพิษจึงได้แต่เช็ดน้ำลายอย่างยากเย็น

“หิวรึลิงเผือก กินผลลูกไม้เสียสิ ไม่มียาพิษดอก”

มือใหญ่ยื่นผลสุกงอมให้อย่างยินดี

“อย่ามาโกหกเลยน่ายักษ์ขี้จุ๊! นกกาหรือสัตว์ป่าไม่ย่างกรายมากินสักตัวแบบนี้จะให้เชื่อได้อย่างไรว่าไม่มีพิษ”

ภานุราชเหลือกตาอย่างแปลกใจ แสดงว่าที่เขาอุตส่าห์ไล่นกกาไม่ให้มาแย่งเสบียงลิงกลายเป็นยิ่งทำให้น่าสงสัยขึ้นหรอกหรือ ช่างตำน้ำพริกละลายแม่น้ำเหลือเกิน เขากัดผลลูกไม้ในมือและเคี้ยวด้วยรอยยิ้ม

“อืม...หวานหอมสมเป็นลูกไม้ที่ข้าปลูกกับมือ รสชาติหวานลิ้นไม่แพ้ผลไม้ในชั้นฟ้าเลยนะลิงเผือก”

เขาโยนลูกไม้ที่กัดแล้วให้ ฝ่ายหนุมานรับได้อย่างแม่นยำ เพียงเท่านี้ก็มั่นใจได้ว่าลูกไม้ลูกนี้ไม่มีพิษแน่ ความที่ไม่ค่อยกลัวอะไรอยู่เป็นทุนจึงลองกัดชิมและแทบลอยไปถึงชั้นฟ้าจริงดังที่พญายักษ์ว่า

“วี๊ดดดด!! อร่อยสุดๆ!

หนุมานกัดกินเสียจนหมดลูกแล้วยังหันซ้ายหันขวาอยากหากินอีก

“เจ้าจะกินเสียให้หมดป่าก็ได้ แต่จะให้ดีเก็บไว้เป็นเสบียงทัพลิงเสียเถอะ”

ลิงเผือกหัวเราะร่วน

“อาร๊ายยยย อะไรกันเจ้ายักษ์เขียว อย่ามาลวงข้าเสียให้ยาก ต่อให้อร่อยขนาดไหนก็ไม่มีใครเชื่อลมปากยักษ์หรอกน่า ถึงลูกไม้พวกนี้ไม่มีพิษแต่เจ้าคิดจะหลอกให้ทัพลิงมาพักกองใช่มั้ยล่า หลังจากนั้นก็จะพลิกธรณีฝังให้ตายกันยกกอง เห็นเจ้าโ