The Dark Side Chateau Roissy ตอนที่ 2: Carlo

posted on 10 Dec 2012 13:25 by ffmanblue in SweetPoison

            ความเงียบสงัดภายในห้องพักสไตล์เฟรนช์โกธิคแตกต่างจากความจอแจในฟลอร์เมื่อครู่ราวกับขาวดำ คงเพราะอยู่ไกลกันขนาดที่ต้องใช้เวลาเดินทางด้วยรถกอล์ฟถึงห้านาที ห้องพักนี้อยู่บนยอดโดมในระดับสูงสุดของปราสาท แม้จะตกแต่งด้วยอิฐสีเทาและเตียงไม้กุหลาบขนาดใหญ่บุรอบด้วยม่านลูกไม้ถักสีขาวมุขจนดูศักดิ์สิทธิ์ราวกับโถงกลางโบสถ์ แต่บรรดาเซรามิคแอนธีคที่วางประดับอยู่รอบห้องรวมถึงแขวนติดผนังก็ทำให้รู้สึกอ่อนโยนสดชื่นและหรูหราหาที่เปรียบมิได้”

“ห้อง เลอ ตัว เป็นห้องพักที่ดีที่สุดของชาโตว์ รอยซี่ครับ สหายของท่านยินดีเสนอบริการนี้ให้ ทราบมาว่าเพราะท่านเป็นลูกค้าคนสำคัญ” 

ซาช่าอธิบายขณะที่ยังคุกเข่าอย่างนบนอบบริเวณหน้าประตูซึ่งเป็นกิริยาปกติของเหล่าทาสในชาโตว์แห่งนี้ เด็กหนุ่มแอบลอบมองบุรุษที่เดินสำรวจบรรดาเซรามิคเก่าแก่ที่ประดับรอบห้องอย่างสนใจจึงพอเดาได้ว่ามาสเตอร์ผู้นี้นอกจากร่ำรวยแล้วยังมีรสนิยมเลิศอีกด้วย

“เลอ ตัว ที่แปลว่าหลังคาเหรอ ดูจากการตกแต่งก็สมกับที่เป็นห้องที่เยี่ยมที่สุดจริงๆ นั่นล่ะ โดยเฉพาะเซรามิคของไมเซน (Meissen) จากเยอรมนีชิ้นนี้ชิ้นเดียว น่าจะซื้อบ้านพักตากอากาศได้ทั้งหลังเลยนะ”

บุรุษสูงโปร่งหันมาสนทนาด้วยรอยยิ้ม เขายังคงขยับหน้ากากที่ปิดบังดวงตาอย่างไม่ใคร่จะสบายนักซึ่งซาช่าก็สังเกตเห็นได้

“ถ้าท่านราฟรู้สึกไม่สบายกับหน้ากาก โปรดถอดออกได้ครับ ผมจะเป็นฝ่ายปิดตาเอง”

ผ้าผูกตาสีดำถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เด็กหนุ่มผูกดวงตาอย่างชำนาญและยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิมบริเวณหน้าประตู เป็นเรื่องปกติที่หน้ากากจะสร้างความรำคาญแต่ก็จำเป็นอย่างยิ่งเนื่องจากเหล่ามาสเตอร์ไม่มีใครต้องการเปิดเผยใบหน้าในสถานที่ต้องห้ามแห่งนี้ การให้เหล่าทาสปิดตาตนเองเสียจึงน่าจะเป็นทางออกที่ยอดเยี่ยมที่สุด

เสียงฝีเท้าที่ย่ำใกล้เข้ามาตามด้วยไออุ่นจากบุรุษที่ลงมาคุกเข่าเคียงข้างทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวขึ้นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกเรียกตัวให้มาบริการในห้องแยก เพราะร้อยวันพันปีไม่เคยมีใครเรียกผู้ดูแลฟลอร์ให้ไปดูแลในเมื่อมีเหล่าตุ๊กตาและทาสบริวารแสนเสน่หารออยู่แล้ว

“เธอมองไม่เห็นอะไรเลยแม้ว่าฉันจะถอดหน้ากากอย่างนี้ใช่ไหม ซาช่า”

เสียงทุ้มกระซิบเปี่ยมด้วยความน่าสะพรึงกลัวและศักดิ์สิทธิ์ราวเทวทูตจนเด็กหนุ่มขนลุกเกรียว

“ผมมองไม่เห็นอะไรเลยครับมาสเตอร์”

“เรียกราฟเถอะ”

“ครับ ท่านรา...”

เสียงสุดท้ายถูกกลืนด้วยริมฝีปากที่บรรจงประทับลงอย่างนุ่มนวล จุมพิตสุภาพต่างจากที่ซาช่าเคยได้เห็นและประสบมาอย่างสิ้นเชิง ราวกับเขาเป็นเซรามิคราคาสูงที่ได้รับการประคบประหงมอย่างอ่อนโยน ได้รับการปรนนิบัติเช่นสิ่งของที่เปราะบาง แต่ความร้อนแรงของปลายลิ้นที่สร้างความลึกล้ำยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ก็ยืนยันว่าบุรุษผู้เป็นดั่งเทวทูตคนนี้ซ่อนความรุนแรงราวกับแมกม่าร้อนเดือดไว้ในกาย

ริมฝีปากและอ้อมกอดแน่นราวกับชั่วกาล จนเมื่ออิ่มเอม อ้อมกอดจึงคลายลงตามด้วยแรงยกที่อุ้มเด็กหนุ่มจนตัวลอยก่อนทิ้งลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

“ท...ท่านราฟ ท่านกำลังจะ...”

ซาช่าไม่กล้าถามต่อไป มาสเตอร์ผู้นี้รับปากแล้วว่าจะไม่แตะต้องเขา แต่ตอนนี้เขาอยู่บนเตียงด้วยดวงตาที่ถูกพันธนาการแน่นสนิท มีรางสูงใหญ่ทาบทับอยู่เบื้องบน ก็ต้องมีให้กังวลกันบ้างล่ะ

ท่าทางตระหนกแม้จะถูกเก็บไว้อย่างแนบเนียนแต่ก็แสดงออกด้วยท่าทางหลุกหลิกอย่างชัดเจน เห็นแล้วทำให้ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้

“ไม่ต้องกลัวหรอกซาช่า ฉันแค่จะมองดูเธอเฉยๆ”

“ค...ครับ”

“ฉันขอดูร่างกายเธอหน่อยแล้วกัน”

“ได้ครับ ผมจะถอดเสื้อ...”

“ชู่วว...ไม่ต้อง”

มือใหญ่เอื้อมหยุดเด็กหนุ่มที่รู้งานอย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าดั่งเทวทูตงดงามโน้มลงกระซิบด้วยเสียงทุ้มเยือกเย็นข้างใบหู

“ฉันจะทำเอง”

เสื้อสูทถูกถอดออกไปอย่างง่ายดาย เด็กหนุ่มที่ยังคงนอนบนเตียงรู้สึกได้ดึงปลายนิ้วที่วาดลงสัมผัสแผ่นอกผ่านเนื้อเสื้อเชิ้ตสีขาว หยุดเค้นคลึงที่บริเวณยอดอกนิดหนึ่งจนอารมณ์ในกายค่อยๆ ลุกโชน ได้สัมผัสที่แข็งชันต้านแรงบดคลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างชัดเจน สองมือของเด็กหนุ่มชื้นเหงื่อ เขาตื่นเต้นจนต้องจิกผ้าปูที่นอนแน่นด้วยอารมณ์ที่โบกสะบัด จนเมื่อความร้อนจากปลายนิ้วลากไปยังแนวกระดุมเสื้อ สอดลึกเข้ามาสัมผัสผิวกายและแผ่นอกที่หอบโยน อารมณ์ก็ยิ่งแตกกระจายจนไม่อาจกลั้นเสียงไว้ได้

“อ...อา”

“น่ารักจริงซาช่า”

มาสเตอร์ปลดกระดุมของเด็กหนุ่มออกเม็ดหนึ่งเพื่อให้สอดมือสัมผัสแผ่นอกได้ลึกยิ่งขึ้น เขาลูบไล้นวดคลึงหนักหน่วงสลับอ่อนโยน ส่งกระแสแล่นปลาบไปยังเบื้องล่างจนฝ่ายที่ถูกกระทำเริ่มรู้สึกว่าร่างกายเบื้องล่างของตนเริ่มร้อนระอุและอัดแน่นด้วยอารมณ์

“ท่านราฟ...อ...อา...”

ใบหน้าของเด็กหนุ่มร้อนผ่าวและแสดงท่าทีอ้อนวอนอย่างน่าใคร่ ริมฝีปากอุ่นชื้นและปลายลิ้นที่แลบเลียแจ้งให้บุรุษเบื้องหน้าทราบว่าเขาต้องการอะไร ริมฝีปากบดลดสนองความต้องการให้ราวกับรู้ใจ รุนแรงและกระชากดึงเอาวิญญาณของเด็กหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ยังไม่เพียงพอ เขาอยากจะปล่อยมือออกจากผ้าปูที่นอนแล้วโอบกอดรอบลำคอของบุรุษที่สัมผัสผิวกายเขาเหลือเกิน

“ได้โปรด...ให้ผมได้ใช้สองมือที่ต่ำต้อยนี้โอบกอดท่าน”

ราฟยิ้มขำเบาๆ

“เธออยากกอดฉันเหรอ ซาช่า”

“ครับ ได้โปรด...”

ชายหนุ่มมองดูสองมือที่ขย้ำผ้าปูที่นอนไว้อย่างอดทนก็ยิ่งเอ็นดู สองตาปรายมองด้วยความอิ่มเอม แต่เขายังปรารถนาจะให้อารมณ์ของเด็กหนุ่มพุ่งสูงยิ่งกว่านี้ และทรมานด้วยความอิ่มเอมยิ่งกว่านี้

“เธอไม่ได้รับอนุญาต ซาช่า กำผ้าปูที่นอนแล้วอยู่นิ่งๆ ต่อไป”

คำบัญชาโหดร้ายยิ่งนัก

ร่างที่นอนนิ่งอย่างอดทนแทบสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อมือใหญ่ละจากแผ่นอกวาดลงสัมผัสความร้อนแข็งเบื้องล่างของเขาและนวดคลึงจนยิ่งทวีความปรารถนาอัดแน่นขึ้นอีกหลายเท่า

“อา...ผม...อึดอัด”

“ฉันจะปลดปล่อยให้ดีไหม”

เข็มขัดถูกปลดออกและซิปถูกรูดลงอย่างเชื่องช้า ราฟปลดปล่อยร่างกายเด็กหนุ่มที่เปี่ยมด้วยตัณหาออกมาและมองดูอย่างพึงใจ เขาใช้เพียงปลายนิ้วลากไล้จากปลายยอดฉ่ำชุ่มลงมาเบื้องล่าง แผ่วเบาเสียจนไม่อาจตอบสนองความต้องการของเด็กหนุ่มที่บัดนี้เจียนระเบิด

“ท่านราฟ...”

“ฉันบอกแล้วว่าแค่มองดู”

“ถ้าอย่างนั้นขอให้ผมได้ปลดปล่อยอารมณ์ด้วยตัวเองเถอะครับ”

เสียงวอนขอกระเส่าอย่างน่ารัก

“ฉันไม่อนุญาต”

เด็กหนุ่มแทบบ้า!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับการปลุกปั่นจนอารมณ์กระเจิดกระเจิงด้วยสัมผัสเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ความอบอุ่นจากร่างที่นอนแนบชิดเขียงข้าง กลิ่นน้ำหอมรัญจวนใจ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ ไปจนถึงสัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้ว ทุกอย่างทำให้เขารู้สึกสะท้านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ฉันบอกแล้วว่าฉันมาเพื่อ มองดูเธอเท่านั้น”

“แต่ว่า...”

“ทรมานยิ่งกว่านี้สิ ให้ฉันเห็นว่าเธอต้องการให้ฉันสัมผัสจนใจแทบขาด”

“ผม...ต้องการ...”

ริมฝีปากประทับลงอีกครั้งอย่างนุ่มนวล ดื่มด่ำลึกล้ำอย่างเยือกเย็นตรงข้ามฝ่ามือที่บีบรัดร่างกายของเด็กหนุ่มอย่างแน่นหนักและร้อนเร่า ราฟขยับมือดึงรั้งเล็กน้อยและรื่นรมย์กับแรงสะดุ้งของร่างเด็กหนุ่มในอ้อมกอดอย่างเพลิดเพลิน เสียงครวญในลำคออย่างรัญจวนใจยังคงถูกกลืนกินผ่านจุมพิตหวานล้ำอย่างไม่รู้เบื่อ เมื่อเร่งเร้าจนร่างบางในอ้อมกอดจะอิ่มเอมเต็มที่ ชายหนุ่มก็หยอกด้วยการผ่อนจังหวะให้ช้าลง เพิ่มช่วงเวลาหฤหรรษ์ที่แสนทรมานออกไปอีกจนเด็กหนุ่มแทบขาดใจ

“ให้ผมได้ไป...”

“ไม่ ฉันยังไม่อนุญาต”

การวอนขอยังไม่เป็นผล เด็กหนุ่มน้ำตาซึมจนเห็นได้ชัดผ่านผ้าผูกตาสีดำสนิท เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนในชีวิต ที่ผ่านมาเขาสามารถปลดปล่อยอารมณ์กับใครก็ได้ที่ปรารถนา ด้วยบุคลิกท่าทางที่น่าเกรงขามแม้อายุยังน้อยจึงทำให้เหล่าทาสทั้งหลายในชาโตว์รอยซี่ยินดีถวายตัวบรรณาการเขาด้วยความเต็มใจ ไม่เคยมีครั้งใดที่ต้องตกเป็นฝ่ายวอนขออย่างนี้

“เธอคงเคยกอดทั้งหญิงและชายมาแล้วสินะ ซาช่า”

“ครับ”

“แล้วเคยเป็นฝ่ายถูกกอดรึยังล่ะ”

เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก ฝ่ามือระอุที่ยังคงบีบรัดเบื้องล่างทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ

“ไม่เคยครับ ผมไม่ปรารถนาเช่นนั้น”

“ฉันไม่ได้ถามอย่างหลัง”

ฝ่ามือคลายออกและล้วงลึกลงไปยังปราการเบื้องหลังจนเด็กหนุ่มสะท้าน

“อย่าครับท่านราฟ!

เสียงหัวเราะเบาๆ จากความพึงใจที่ได้เห็นเด็กหนุ่มตระหนกยิ่งทำให้ฝ่ายที่ถูกกระทำเกร็งไปทั้งตัว

“ตรงนี้ยังไม่เคยมีใครได้ผ่านเข้าไปสินะ”

“ไม่เคยครับ แม้แต่นิ้วมือก็ไม่เคยได้ผ่านเข้าไป”

“ฉันว่าฉันก็ไม่ได้ถามอย่างหลังอีกเหมือนกัน”

ปลายนิ้วบดลงและนวดคลึงจนความร้อนเล่นซ่านไปทั่วสะโพก

ซาช่ากำผ้าปูที่นอนแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม เขาทั้งกลัวและตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก นี่เขาจะถูกรุกรานอย่างนั้นหรือ ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนและรับปากกับมารดาว่าจะไม่ยอมให้ใครทำลายความเป็นชายของเขาได้ จะไม่ยอมขายร่างกายเพื่อเงินเด็ดขาด เขาจะปล่อยมือจากผ้าปูที่นอนแล้วผลักร่างที่ทาบทับนี่ออกไปเลยดีไหม แต่ถ้าทำอย่างนั้น เขาและแม่คงโดนเฉดหัวออกจากชาโตว์รอยซี่เป็นแน่

“ได้โปรด...ท่านราฟ นั่นคือความภาคภูมิใจของผม ให้ผมบริการอย่างอื่นกับท่านเถอะครับ ถ้าท่านปรารถนาจะเห็นเลือดผมก็ยินดี แต่ได้โปรดอย่า...”

“ไม่คิดว่าบอกจุดอ่อนให้ฉันรู้แบบนี้แล้วฉันจะยิ่งอยากทำลายความภาคภูมิใจของเธอมากเข้าไปใหญ่รึไง”

“มันเป็นการท้าพนันครับ”

“เธอพนันว่าฉันจะยอมหยุดเท่านี้แล้วไม่รุกรานเธออย่างนั้นเหรอ”

“ครับ”

ราฟระบายยิ้มอย่างสนุกบนใบหน้า เขาโน้มลงแลบเลียปลายลิ้นแผ่วเบาที่ใบหูและลงน้ำหนักปลายนิ้วยิ่งขึ้นจนเด็กหนุ่มสะดุ้งอีกครา

“ขายความภาคภูมิใจของเธอให้ฉันได้ไหม ฉันขอซื้อมันด้วยเงินหนึ่งหมื่นดอลลาร์”

ชายหนุ่มต่อรอง

“มันไม่มีค่าขนาดนั้นหรอกครับ”

“แปลว่าเธอไม่ขาย”

เด็กหนุ่มกัดฟันอย่างสงบ เขาทราบดีว่าคำว่า “ไม่” ระคายหูมาสเตอร์ทุกคนที่ยอมทุ่มเงินมากมายในการมารื่นรมย์กับความปรารถนาต้องห้ามที่นี่ เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่การนิ่งเงียบก็ทำให้เขายิ่งรู้สึกไม่ดี

“ถ้าอย่างนั้นสองหมื่น”

“ให้ผมทำอย่างอื่นเถอะครับ”

“หนึ่งแสน”

“ผม...”

“หนึ่งล้าน”

หัวใจของซาช่าเบาลงกว่าเดิมจนเขาระบายรอยยิ้มออกมาได้ เมื่อตัวเลขสูงถึงขนาดนี้เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าชายหนุ่มคนนี้หยอกเขาเล่นเป็นแน่

“เธอยิ้มเหรอซาช่า”

ราฟทักเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปาก

“อภัยให้ผมเถิดครับท่านราฟ ผมแค่รู้สึกยินดีเหลือเกินที่ร่างกายผมมีราคาถึงเพียงนั้น”

“ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นความภาคภูมิใจของเธอต่างหาก”

เด็กหนุ่มหยุดไปนิดหนึ่ง ชายคนนี้เกิดมาเป็นมาสเตอร์โดยแท้ คนที่รื่นรมย์กับการทำลายความภาคภูมิใจของคนอื่นอย่างนี้ถ้าไม่โหดเหี้ยมขนาดฆ่าคนได้ก็คงจะยืนดูความตายของคนอื่นทั้งที่ปากยังจิบไวน์ไปด้วยเป็นแน่

“มีเพียงสิ่งเดียวที่แลกกับความภูมิใจของผมได้”

“อะไรล่ะ”

“หัวใจครับ”

คำตอบที่เหมือนอยู่ผิดที่ผิดเวลาของเด็กหนุ่มทำให้ราฟระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่น เขาชักมือออกและลุกพรวดขึ้นมานั่งกุมท้องหัวเราะแทบขาดใจ

“ฮ่าๆๆๆ! โอย...เธอพูดอะไรที่ฉันคิดไม่ถึงเลยนะซาช่า ทำให้ฉันสนุกได้มากกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย”

“เป็นเกียรติครับ”

เด็กหนุ่มที่ยังถูกพันธนาการดวงตาตอบอย่างสงบ เขาเดาต่อไม่ออกจริงๆ ว่าชายคนนี้พอใจหรือไม่พอใจเขา แต่ก็รู้สึกว่ายังวางใจไม่ได้

“น่าเสียดายที่หัวใจฉันไม่ค่อยแข็งแรง ฉันคงให้สิ่งที่เธอต้องการไม่ได้”

“มิได้ครับ เป็นความโลภของผมเอง”

“ดูท่าทางเธอเป็นนักพนันที่ดวงดีใช้ได้นี่ ทำธุรกิจที่เกี่ยวกับการพนันน่าจะรุ่ง”

“ผมจะจำไว้ครับ”

ราฟระเบิดหัวเราะอีกรอบอย่างถูกใจ เขาเอื้อมหยิบหน้ากากมาสวมก่อนหันไปถอดผ้าผูกตาให้เด็กหนุ่มอย่างเบามือ

แสงสลัวในห้องนอนและภาพชายหนุ่มในชุดสูทหล่อเหลานั่งอยู่บนเตียงเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มทำให้เด็กหนุ่มโล่งใจว่าไม่ได้ทำอะไรให้มาสเตอร์ขุ่นเคืองใจมากนัก เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นแต่งตัวและคลานลงไปที่พื้นพร้อมกับคุกเข่าเหมือนท่าปกติของทาสรับใช้

“อภัยให้คนไร้ปัญญาอย่างผมด้วยครับ”

“เธอฉลาดต่างหากล่ะซาช่า ฉลาดเกินไปจนฉันเสียดาย อย่างน้อยถ้าเงินซื้อความภูมิใจของเธอได้ฉันก็ว่าจะขอซื้อตัวเธอไปเป็นพี่เลี้ยงลูกๆ ของฉันซักหน่อย”

“ท่านแต่งงานแล้วเหรอครับ”

“ยังหรอก”

เด็กหนุ่มสรุปความในใจว่าชายคนนี้คงมีอนุภรรยาและลูกแต่ยังไม่ได้แต่งงานอย่างเป็นทางการกระมัง แต่ก็หยุดข้อสรุปเช่นนี้ไว้เสียก่อน เพราะคนที่มาใช้บริการชาโตว์ รอยซี่ส่วนใหญ่ไม่ได้มีวิถีชีวิตเหมือนคนทั่วไปเท่าไรนัก

ราฟมองเห็นความใคร่รู้ในดวงตาของเด็กหนุ่ม และเขาทราบดีว่าถ้าไม่คิดจะอธิบายต่อด้วยตัวเอง คงไม่มีคำถามต่อไปหลุดมาจากปากของอีกฝ่ายเป็นแน่

“อยากรู้เหรอซาช่า”

“อภัยให้ความสอดรู้สอดเห็นของคนไร้ปัญญาอย่างผมเถอะครับ”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างถูกใจในคำตอบที่ได้ยิน

“ฉันแค่เอาสเปิร์มของฉันไปฝากไว้ในท้องผู้หญิงหลายๆ คนน่ะ มีทั้งที่เป็นนางงาม เป็นโปรเฟสเซอร์ในมหาวิทยาลัย เป็นนักกีฬาโอลิมปิค”

“รวมถึงโคลนนิ่งตัวท่านด้วยใช่ไหมครับ”

ซาช่าแซวทั้งที่ยังก้มหน้าคุกเข่าอยู่เช่นเดิม ความเงียบที่สะท้อนกลับมาทำให้เขาใจไม่ดี หรือเขาจะพูดอะไรผิดหูออกไป

“เอ่อ...ท่านราฟ...”

“เธอฉลาดจนน่าเสียดายจริงๆ”

มือใหญ่กระชากร่างเด็กหนุ่มขึ้นมาโอบกอดแน่นและจุมพิตอย่างเสน่หา นุ่มนวลร้อนแรงและเนิ่นนานเสียจนร่างในอ้อมกอดแทบหลอมละลาย

“อ...อืม...”

เสียงกระเส่าครางเครือในลำคอ

ซาช่าราวกับถูกดูดวิญญาณ ทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ ใบหน้าที่เคลิ้มลอยก็ซบลงบนไหล่กว้างของมาสเตอร์อย่างสิ้นแรง ร่างกายวัยหนุ่มของเขาเหมือนจะแข็งขันขึ้นมาอีกครั้งด้วยความปรารถนา แต่กลับสัมผัสได้ว่าร่างกายของอีกฝ่ายไม่มีแม้แต่อารมณ์แข็งขันดังเช่นเขา

“อย่าทำให้ฉันมีอารมณ์ขึ้นมาเลย ซาช่า”

เด็กหนุ่มตกใจที่ราวกับถูกอ่านความคิด

“ฉันต้องกลับแล้ว ครั้งหน้าจะเรียกหาเธอใหม่”

“ค...ครับ”

เสียงรับคำตะกุกตะกัก

ซาช่าถอนกายออกมาจากอ้อมกอดอย่างสุภาพก่อนตรงไปยังโทรศัพท์เรียกรถนำทางมารับที่ห้อง เขายังค้างคาใจอยู่เล็กน้อยเรื่องที่ราฟบอกว่าอย่าทำให้มีอารมณ์ แต่มาสเตอร์ทุกคนที่มาที่นี่ล้วนอยากมีอารมณ์ แล้วเพราะเหตุใดราฟจึงไม่ต้องการ

“ลูกๆ ของฉันส่วนใหญ่ตายตั้งแต่หลังคลอดด้วยโรคหัวใจ”

เด็กหนุ่มได้ยินบทสนทนาเริ่มต้นจึงรีบกลับไปนั่งคุกเข่าเบื้องหน้าอีกครั้ง เขายังคงก้มหน้าและรับรู้ความอุ่นของมือใหญ่ของบุรุษที่นั่งอยู่บนเตียงเบื้องหน้าสัมผัสลงมาที่เส้นผมสีดำสนิทของเขา ปลายนิ้วไล้ลูบเล่นอย่างเพลิดเพลิน

“มีแค่สองคนที่รอดมาได้ คนหนึ่งเป็นโคลนนิ่งของฉันที่มีหัวใจอ่อนแอแต่กำเนิด พี่เลี้ยงของเขาเป็นเด็กหนุ่มชาวจีนที่เก่งในการใช้มีดอย่างหาตัวจับยากเลยล่ะ ส่วนอีกคนเกิดจากสเปิร์มของฉันกับไข่ของโปรเฟซเซอร์สาวหัวดีในมหาวิทยาลัย ฉันวางตัวให้พี่เลี้ยงของเขาเป็นกระเทยปากมากที่เป็นโอเปอเรเตอร์ในบริษัทฉัน แต่เขาใจดีเกินไปหน่อย ฉันอยากได้คนที่เข้มงวดมากกว่านี้มาดูแลลูกฉัน โชคดีที่เด็กคนนี้ไม่มีโรคหัวใจแถมหน้าตากลับคล้ายฉันมากกว่าลูกคนแรกเสียอีก”

มือใหญ่วาดลงเลยคางเด็กหนุ่มให้เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าใสของมาสเตอร์จ้องมองใบหน้าเรียบนิ่งหล่อเหลาของเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มอย่างพอใจ

“แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับอวดดีไม่ยอมมอบเด็กให้ฉัน หล่อนต้องการขายลูกด้วยเงินสิบล้านดอลล่าร์”

“ท่านซื้อเหรอครับ”

“ฉันจ่ายหล่อนด้วยกระสุนแค่นัดเดียว”

หัวใจของซาช่าราวกับกลายเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที

ราฟไม่ได้พูดอะไรต่ออีก จังหวะพอดีกับเสียงเคาะประตูของคนขับรถซึ่งมารับถึงที่ เขาจึงลุกขึ้นและเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ไม่แม้แต่จะลา แต่คำพูดที่ว่าชายคนนี้จะกลับมาอีกและเรียกหาเขายังคงก้องอยู่ในหัวอย่างน่าสะพรึงกลัว 

    

 

สวัสดีค่า ^_^

ตอนที่นั่งเขียนเรื่องนี้อยู่เป็นช่วงหยุดยาววันรัฐธรรมนูญค่ะ เวลาได้พักเยอะๆ และเบื่อๆ งานประจำเป็นช่วงที่มีไฟเขียนนิยายดีจริงๆ

อย่างที่บอกค่ะว่าอยากเขียนอดีตของอากีเร่มานานแล้ว และคงต้องเขียนตอนนี้ก่อนที่ Sweetฯ จะเข้าสู่ภาคที่ 3 ในไตรภาคค่ะ (ตอนนี้ยังค้างอยู่ปลายๆ ภาค 2) ยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะเขียนจบเอาปีไหน เป็นพวกรอองค์ลงเมื่อไหร่ก็ได้เขียนเอาเมื่อนั้นล่ะค่ะ

ตอนนี้เป็นความสัมพันธ์ระหว่างราฟกับซาช่าที่ลึกซึ้งขึ้นอีกหน่อยค่ะ ถ้าจะบอกว่าใครเป็นคนทำให้อากีเร่มีรสนิยม SM ก็ต้องบอกว่าราฟนี่ล่ะค่ะเป็นคนแรกที่สอน เลยไปถึงกำเนิดของยูรี่และแดเนียลอีกสักเล็กน้อย นี่ถ้าซาช่าตอบตกลง เขาก็จะได้ไปเป็นพี่เลี้ยงให้แดเนียลแล้วนะคะเนี่ย (แต่ดวงคงยังไม่ได้เจอกัน)

ตอนหน้าจะได้เห็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นระหว่างราฟกับซาช่าค่ะซึ่งถ้าหนูแดเนียลรู้คงจะแอบหวงนะเนี่ย ฮุๆๆๆ แต่มีคนช่วงหวงแทนแดเนียลแล้วล่ะค่ะ ใครหนอ โปรดติดตามค่า

ภาพร่างจากท่านพี่ walk in dream ค่ะ หล่อ เหี้ยม ดูดี มีรสนิยม รอยยิ้มติดหน้าแต่เย็นช๊า เย็นชา เป็นอิมเมจของราฟค่ะ (ทีแรกท่านพี่จะวาดอากีเร่ แต่อากีเร่จะไม่ยิ้มอย่างงี้ค่ะ ทางนั้นเขาเสือยิ้มยาก)

Comment

Comment:

Tweet

ดีใจมากค่ะที่พี่บลูมาอัพเรื่องนี้ต่อ

อากีเร่เป็นพี่เลี้ยงแดเนียล >>> ถ้าเป็นจริงคงสนุกแน่ค่ะ 555 หนูเนียลคงโตมาแบบเอสเอ็มแหงๆ sad smile

ราฟสุดยอดดดด ตอนนี้สมการพลิกผัน สงสัยอากีเร่กดลูกเนียลมากไป ป๊ะป๋าเลยมาเอาคืนให้ ฮาาาาา

#8 By Mille (103.7.57.18|180.214.215.199) on 2013-02-06 00:49

อากีเร่จะรู้ไหม angel ของแดเนียลก็ราฟ
หรือความจริงอากีเร่รู้อยู่เเล้วว่าแดเนียลเป็นลูกราฟ อ๊าก น่าติดตามมาก
โคลนของราฟ คือ ยูริเอลใช่ไหมคะ  ตื่นเต้น

#7 By ErosAmor (103.7.57.18|1.2.141.64) on 2013-01-10 01:33

อาการกัดหมอน พยายามกลั้นเสียงกรี๊ดกร๊าดบังเกิดเมืออ่านตอนนี้ มายกอด แดเนียลเป็นลูก แถมหน้าเหมือนราฟ ถ้าราฟกดอากีเร่ โอ้...ภาพอากีเร่โดนแดนเนียลกด มันช่าง....บรรเจิดจริงๆ

#6 By nami (103.7.57.18|61.90.74.74) on 2012-12-16 19:30

เนียลเป็นลูกราฟ      อร้ากกกกกกกกกกกกก  เดาผิดมาตลอดเลย T+T

#5 By Xaint's☻ on 2012-12-13 22:43

กรี๊ดดดดดดดดด จิ้มเลยค่ะ อยากเห็นอากีเร่โดนมั่ง ฮี่ๆ
สนใจอยากเขียนแดเนียลกดอากีเร่มั้ยค่ะ ถ้าจะสนุกทีเดียวเชียว><

#4 By กรีดร้อง (103.7.57.18|223.206.100.56) on 2012-12-12 03:17

กำลังคิดอยู่ว่าถ้าซาช่าโดนจิ้มขึ้นมาจะเป็นยังไง นี่ยิ่งเป็นดาร์คไซด์อยู่ด้วย อะไรก็เกิดขึ้นได้ ฮาาาา   ถ้าซาช่าได้เป็นพี่เลี้ยงแดเนียลจริงคงสนุกน่าดูเลยค่ะ ซนซะ

#3 By Koki on 2012-12-11 12:12

แอบตกใจกลัวเล็กน้อย... เนียลหน้าตาเหมือนราฟ เนียลหน้าตาเหมือนราฟ เว้ย เนียลกดอากีเร่หรอ...
อยากเห็นภาพหนูซาซ่าจัง แอบช็อคจนจิ้นไม่ออกเลยนะเนี้ย(ฮา)

#2 By cookies (103.7.57.18|180.183.64.151) on 2012-12-11 03:49

แฮ่กๆๆๆๆๆๆ  ซาช่าเกือบโดนจิ้มแล้ว wink
โล่งอก  (กลัวได้หลังลืมหน้า  เงิบแน่ๆcry cry cry )

#1 By SD May on 2012-12-10 16:52