แสงเดือนยอสว่างกระจ่างไปทั่วผืนป่าบนยอดเขาคันธกาฬงดงามราวกับพระจันทร์ร่ายโศลกและดวงดาวขับลำนำ มหาบุรุษกายสีเขียวนวลทอดดวงตางามมองลอดช่องแกลในห้องบรรทมด้วยหัวใจเศร้าหมอง ยามนี้ทั้งร่างเหมือนไร้ชีวิต เป็นเพียงเปลือกถั่วที่ว่างเปล่าบรรจุไว้เพียงเมล็ดพันธุ์ของความเศร้าและความรู้สึกผิดจนเต็มหัวใจ

ท่านพี่ราม...

พระลักษณ์ซึ่งเฝ้าอยู่ในห้องบรรทมเปรยขึ้นด้วยดวงหน้าสลดเช่นกัน

ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนเรา เจ้าไปพักผ่อนเถอะ

ดวงหน้างดงามฉาบด้วยความโศกสลดจนอนุชาไม่อาจละสายตาไปได้ พระลักษมณ์ส่ายใบหน้าช้าๆ อย่างอาทรและเงยพักตร์ขึ้นมองพระรามอีกครั้ง

คืนนี้ข้าขออยู่กับท่านพี่เถิด

อนุชาเสนอแต่พระรามกลับนิ่งเฉย เนิ่นนานจนแทบลืมหายใจจึงค่อยหันมาเปรยทั้งที่ยังหลบดวงตา

ข้าอยากอยู่คนเดียว

ข้าไม่อาจปล่อยท่านพี่อยู่คนเดียวได้หรอก เราสองพี่น้องเคยอยู่ด้วยกันมาตลอด จนถึงบัดนี้ก็ยังต้องอยู่ด้วยกันต่อไปแม้ว่าวันนี้จะไม่มีนางสีดาอยู่อีกต่อไปแล้ว

คำพูดของอนุชาปลดสลักที่ดวงตาจนสายน้ำตาไหลล้น พระรามทิ้งกายลงซบใบหน้าลงบนแท่นบรรทม ร้องไห้อย่างเงียบเชียบจนตัวโยน ไหล่สั่นเทาอย่างอดทนจนน่าสงสารเหลือประมาณ

ท่านพี่ราม

พระลักษมณ์ตรงเข้าไปโอบร่างที่สั่นสะท้านไว้ในอ้อมแขน ดวงตาหลับลงอย่างเจ็บปวดแต่ก็ไม่สามารถลบภาพที่เห็นตรงท่าสรงเมื่อยามเย็นที่ผ่านมาได้ ร่างไร้วิญญาณของนางสีดาลอยมาปรากฏอยู่เบื้องหน้าขณะสองพี่น้องกำลังสรงน้ำพอดี พระรามเห็นแล้วถึงกับร่ำไห้จนสิ้นสติ เขาเองก็แทบจะคุมความโศกสลดไว้ไม่อยู่แต่ก็จำต้องฝืนสังขารลุกขึ้นมาสั่งให้หนุมานนำร่างของนางไปเปลี่ยนเครื่องทรงให้สมเกียรติในระหว่างที่ตนก็อุ้มพาพระเชษฐามาพักเสียที่ห้องบรรทม

หลังฟื้นขึ้นจากนิทรา มหาบุรุษกายสีเขียวนวลก็ได้แต่นั่งจ้องออกไปนอกบัญชรแน่นิ่งเช่นนี้อยู่หลายชั่วยามจนพระจันทร์ลอยขึ้นถึงกลางฟ้า จึงได้เปล่งวาจาออกมาดังเมื่อครู่

ฮึก...พี่แค้นใจนัก ถูกยักษ์ชั่วนั่นหลอกเอาไม่พอ สุดท้ายมันยังฆ่าสีดาเสียเช่นนี้ แต่พี่กลับทำอะไรไม่ได้เลย พี่มัน...ไร้ค่ายิ่งกว่ามอดแมลง

อย่ากล่าวเช่นนั้นเลยท่านพี่! ไม่ใช่ความผิดของท่านแม้แต่น้อย เป็นเพราะเจ้ายักษ์ชั่วนั่นตนเดียว

พระลักษมณ์พิศใบหน้าของเชษฐาที่โศกาจาบัลแล้วก็ยิ่งเวทนา เขาโอบร่างบางไว้ในอ้อมกอดแน่น จุมพิตผิวแก้มซับน้ำตาอย่างอ่อนโยน

อย่าร้องไห้เลยท่านพี่ ท่านยังมีข้าอยู่อีกทั้งคน

อนุชากระซิบและลากริมฝีปากแตะสัมผัสใบหูบางเบา

เสียงกระซิบนุ่มเบาข้างหูไม่ช่วยให้อารมณ์ของพระรามสงบลง กลับยิ่งฟูมฟายปริ่มจะขาดใจจนพระลักษมณ์ต้องวางร่างที่หอบโยนลงบนแท่นบรรทม ประพรมจุมพิตไปทั่วผิวแก้ม ป่ายมือนวดคลึงผิวกายสีเขียวนวลปลอบประโลมเบามือ ก่อนประทับริมฝีปากปิดเสียงคร่ำครวญอย่างล้ำลึก ดูดดื่มปลายลิ้นโอ้โลมพร้อมกับปลดเปลื้องภูษาของเชษฐาด้วยกิริยาอ่อนโยน

กิริยารุกล้ำเช่นนี้ทำให้เชษฐาที่ตื่นกลัวยิ่งตระหนก

อย...อย่า เจ้าจะทำอะไรน่ะลักษมัณ

พระรามถามอย่างสงสัย คล้ายจะเป็นการดับไฟแต่ความรู้สึกบางอย่างแตกต่างจากที่เคย

ข้าจะปลอบใจท่านพี่น่ะสิ

ลักษมันกระซิบ

มหาบุรุษกายสีทองพรมจุมพิตไปทั่วแผ่นอกที่ยังหอบกระเส่าและสะอื้นไห้ไม่หยุด วาดมือลงนวดคลึงต้นขาและลากขึ้นมาบีบรัดอย่างอ่อนละมุน ดึงรั้งหยอกล้อน้อยนิดแต่สร้างกระแสแล่นซ่านไปทั้งร่างจนพระรามเริ่มขืนกายออก

ปล่อยพี่เถิดลักษมัณ

ทั้งที่อนุชาปรนนิบัติเช่นเดียวกันกับที่ทศกัณฐ์แปลงเคยทำกับเขาแต่พระรามกลับรู้สึกว่าบางอย่างต่างออกไป เขาไม่ปรารถนาเช่นนี้แต่ก็อธิบายไม่ได้ว่าเพราะเหตุใด

ท่าทีขัดขืนในอ้อมกอดทำให้อนุชาใจเสีย เขากลัวว่าพระรามจะเลือกติดตามวิญญาณนางสีดาไปภพหน้าโดยที่ทิ้งตนไว้คนเดียวในโลกนี้ ยิ่งกลัวก็ยิ่งอยากครอบครองให้มั่นใจจนหยุดตัวเองไม่อยู่

ทำไมล่ะท่านพี่ ทำไมเป็นข้าไม่ได้

เจ้าพูดอะไรกันลักษมัณ ปล่อยพี่ก่อนสิ

ข้าไม่ปล่อย! นางสีดาตายไปแล้ว ตอนนี้มีแต่ข้าเท่านั้นที่ดูแลท่านได้ โปรดหันมามองข้าบ้างเถิดท่านพี่ เป็นของข้าคนเดียว ได้โปรด...

ท่าทีไม่ปกติของน้องชายยิ่งทำให้พระรามตื่นกลัว เขาพยายามสลัดและพูดให้สติแต่กลับถูกบดริมฝีปากแนบแน่นกลืนเสียงประท้วงไปสิ้น ความร้อนแน่นเบียดดันเบื้องล่างเป็นหลักฐานว่าลักษมัณท่าจะเอาจริง แต่เขาไม่ปรารถนาจะมีสัมพันธ์เช่นนี้กับลักษมัณ อ้อมกอดที่ปรารถนาไม่ใช่แบบนี้!

อย...อย่า! ลักษมัณ!”

รักข้าเถอะท่านพี่ เป็นของข้า...

ในกายของลักษมัณดั่งมีมารมาสิง ยิ่งบุรุษเบื้องล่างขัดขืนก็ยิ่งอยากจะครอบครอง แต่ยังไม่ทันได้สมอารมณ์หมาย อ้อมแขนหนักแน่นจากเบื้องหลังกลับเข้ามาโอบและกระชากร่างของอนุชาที่ทาบทับจนลอยปลิวออกมาอย่างง่ายดาย

พระรามตะลึงมองเบื้องหน้าจึงเห็นว่าพิเภกเข้ามาห้ามทัพไว้ได้

ปล่อยข้านะเจ้ายักษ์ชั่ว!”

ดวงตาของลักษมัณที่มืดบอดด้วยตัณหาหันมาถลึงมองพญายักษ์ด้วยโทสะ เขาดิ้นสุดตัวแต่ก็ไม่อาจทานพลังอ้อมแขนของพิเภกได้

ข้าบอกให้ปล่อย!”

คิดจะทำบ้าอะไรกันลักษมัณ!”

พิเภกตวาดจนเด็กหนุ่มในอ้อมกอดที่ขัดขืนสะดุ้งเฮือกและเริ่มได้สติ

ดวงตาที่ไร้หมอกดำบดบังหันกลับไปมองเชษฐาบนแท่นบรรทมแล้วจึงเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่ อาภรณ์ของพระรามฉีกขาด ทั่วกายเป็นรอยช้ำจากความพยายามขัดขืน ริมฝีปากแตกเป็นแผลตอนที่ถูกปล้ำจูบครั้งแล้วครั้งเล่า

ข้า...ทำอะไรลงไป

ร่างบางในอ้อมกอดอุทานเสียงเครือ

พิเภกมองดูใบหน้าสลดของลักษมัณแล้วจึงระบายลมหายใจอย่างหงุดหงิด เขาอุ้มเด็กหนุ่มออกจากห้องบรรทมและวางร่างบางในอ้อมกอดลงหน้าห้องเสียก่อนจะกลับเข้ามาจัดอาภรณ์ให้องค์รามและกล่าวขอขมา

ข้าขออภัยแทนลักษมัณด้วย เจ้านั่นคงฟั่นเฟือนไปเพราะเสียใจเรื่องนางสีดาเช่นเดียวกับท่าน เดี๋ยวข้าจะจัดการดูแลให้เอง องค์รามโปรดพักผ่อนเถิด

พญายักษ์ขยับแว่นนิดหนึ่งและโค้งศีรษะลา แต่ยังไม่ทันลุกจากแท่นบรรทมกลับถูกอ้อมแขนโอบรอบลำคอแน่น

อ...องค์ราม!”

พิเภกใบหน้าแดงจัดอย่างเขินอาย เขาหันซ้ายขวาทำอะไรไม่ถูก แม้จะดีใจจนเนื้อเต้นแต่ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษจึงค่อยๆ ดึงแขนที่โอบออกอย่างเบามือ

ท...ท่านมีกิจใดหรือ บัญชามาก็ได้ ไม่ต้องโอบ...เอ่อ...

เสียงทุ้มสั่นระรัวตามหัวใจที่เต้นไม่หยุด

อยู่กับข้าคืนนี้ได้ไหม

น้ำเสียงสั่นระริกและดวงหน้าโศกน่าสงสารจับใจแทบหลอมหัวใจพิเภกให้ละลายดั่งเทียนเหลว

แต่ว่า...ลักษมัณ...

ข้ารู้ว่าเจ้าต้องดูแลลักษมัณ แต่ข้าอยากให้เจ้ากอด

พิเภกอยากจะตะโกนให้ลั่นว่าเขาก็ปรารถนาเช่นนี้เหมือนกัน!

ในตอนนี้ใบหน้าของเขาแทบจะหุบรอยยิ้มไว้ไม่อยู่แต่ก็ต้องฝืนรักษากิริยาสุขุมเอาไว้อย่างยากเย็นเพราะอย่างไรเสียองค์รามก็ยังช้ำใจกับการจากไปของนางสีดาอยู่

เอ่อ...ข้าต้องดูแลลักษมัณก็จริง แต่หากเป็นความต้องการของท่านข้าก็ไม่อาจปฏิเสธ...

กอดข้าเถอะพิเภก

กอด!! ท...ท่านหมายถึงกอดแบบ...

กอดข้าอย่างอ่อนโยนให้เหมือนในคืนเดือนมืดคืนนั้น ที่ศาลาล่าสัตว์นั่น เข้ามาในตัวข้า ทำให้ข้าเจ็บปวดจนสิ้นสติไปเลย

ใบหน้าของทศกัณฐ์ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของพิเภกทันที!

พิเภกจำคำที่เชษฐาเคยเย้ยหยันไว้ได้มั่น คืนนั้นที่เขาถูกสวมรอย คืนนั้นที่เชษฐาของเขาได้เป็นเจ้าของร่างกายของมหาบุรุษที่เขาปรารถนาจนเปี่ยมล้น เหตุครั้งนั้นทำให้เขาโกรธจัดเสียจนแตกหักและถูกตัดพี่ตัดน้องจนต้องโซซัดโซเซมาพึ่งใบบุญพระราม

แต่บัดนี้องค์รามกลับร่ำร้องหาเชษฐาของเขา!

ความหึงหวงแล่นซ่านจนแทบระงับสติไม่อยู่ พิเภกยันกายลุกขึ้นและหันหลังเตรียมเดินออกไปจากห้องบรรทม สองมือกำแน่นอย่างอดทน

พักผ่อนเถิดมหาบุรุษ คืนนี้ข้าคงต้องขอตัว

พญายักษ์ข่มเสียงและขบเขี้ยวอย่างเคืองแค้น

ท่าทีปฏิเสธทำเด็กหนุ่มถึงกับหน้าเสีย!

ข...ข้าขอโทษ เจ้าต้องดูแลลักษมัณก่อนสินะ

ไม่ใช่เลยองค์ราม!”

สุรเสียงเกือบเป็นการตวาดจนฝ่ายที่รับฟังสะดุ้งเฮือก

ที่ข้าทำตามคำร้องขอไม่ได้ไม่ใช่เพราะลักษมัณ แต่เป็นเพราะ...

ดวงตาของพิเภกปริ่มด้วยน้ำตา เขาทั้งโกรธ หึงหวง เสียใจ และอีกหลายความรู้สึกที่บรรยายออกมาไม่ถูกนอกจากกลั่นออกมาเป็นน้ำตา

...เพราะบุรุษที่ท่านพูดถึงไม่ใช่ข้า แต่เป็นพญาทศกัณฐ์สวมรอยแทนข้า! คืนนั้นข้าให้ท่านเห็นร่างไม่ได้เพราะข้าสิ้นฤทธิ์และคืนรูปยักษ์ ดังนั้นพญาทศกัณฐ์จึงอาศัยจังหวะนั้นล่วงเกินท่าน แต่ท่านกลับ...

พิเภกอยากจะบอกว่า ท่านกลับโหยหาอ้อมกอดนั้นเสียแทน แต่ก็รีบกลืนลงคอไปอย่างเจ็บปวด เขาขอตัวออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้จะหันมามองจึงไม่ทันได้เห็นว่าดวงหน้าของพระรามสลดจนถอดสี

ผู้ที่ปลอบโยนด้วยอ้อมกอดหวานดั่งน้ำผึ้งคือ...ทศกัณฐ์

มหาบุรุษกายสีเขียวนวลนึกย้อนไปในคืนนั้นอีกครั้ง คนที่โอบกอดเขาอย่างอ่อนหวานและร้อนแรงคือราวณะหรอกหรือ มิน่าริมฝีปากจึงไม่มีเขี้ยวคมดังเช่นในหนแรก

แค่คิดขึ้นมาก็ร้อนซ่านด้วยความอาย ผิวปรางระอุดั่งถูกเผาไฟ

ทำไมกัน...ทำไมต้องเป็นอย่างนี้

ราวณะ...บุรุษที่เขาห่วงจนสุดหัวใจแต่สุดท้ายกลับเป็นทศกัณฐ์แปลงมาหลอกเขา กระทั่งโยคีที่เขานับถือก็ยังเป็นทศกัณฐ์แปลงมาลวงเขาอีก

ทั้งที่เกลียดจนเหลือแสนแต่กลับหลงใหลโดยไม่รู้ตัว!

เจ้ายักษ์ชั่ว!”

องค์รามลั่นสบถพร้อมกับสายน้ำตาที่ท่วมท้น

ความเจ็บแสบแล่นริ้วจนแทบฉีกหัวใจเป็นเสี่ยง

สายน้ำที่กลั่นออกมาจากดวงตาร้อนเดือดราวกับตะกั่วหลอม เจ็บปวดและร้อนรุ่มเสียจนแทบไม่อาจประคองกายให้นั่งอยู่ต่อไปได้ ที่สุดจึงทิ้งกายลงบนแท่นบรรทมอย่างทรมาน ในอกแทบแหลกสลายเป็นธุลี สองมือจิกแผ่นอกและกุมหัวใจที่บัดนี้ปวดราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้น

ฮึก...ทำไมเจ้าต้องเป็นทศกัณฐ์ ทำไม...

สวัสดีค่า ^_^

ขออภัยที่หายไปนานนะคะ แบบว่า...โดนแบนถาวรน่ะค่ะ เสียดายเรื่องอื่นๆ ที่ลงไว้ก่อนหน้านั้นก็เลยพลอยหายไปด้วย หลังจากย้ายข้าวย้ายของอุดตลุดก็เข้าฤดูส่งงานวิจัยพอดี ตอนนี้กำลังปั่นรายงานการวิจัยเลยค่ะ อาจจะห่างหายจากการอัพไปบ้างนะคะ ขออภัยเป็นอย่างสูง แต่จะพยายามเขียนให้ได้อย่างต่อเนื่องค่า

ตอนนี้เศร้าค่ะ...แต่ก็ยังอีโรติค ฮุๆๆๆ เนื่องจากนิยายเรื่องนี้ไม่ค่อยใส่ใจสุภาพสตรีเท่าไหร่ ฉากนางสีดาตายและพระรามร่ำให้ปริ่มใจจะขาดที่ท่าน้ำก็เลยหายไปราวกับ Blueฯ ลืมอ่าน ก็แหม...ฉากผู้หญิงตายจะเขียนทำไม มาเขียนฉากหนุ่มๆ เศร้ากันดีกว่า โฮะๆๆๆ ตอนหน้ายังไม่ได้คิดว่าจะต่ออย่างไรแต่ในเมื่อย้ายบ้านแล้วก็คงไม่ต้องเกรงใจตอนเขียนฉากอีโรติคล่ะค่ะ จัดเต็มเลยดีกว่า!! เอิ้กๆๆๆๆ

ขอบคุณท่าน Lin เป็นอย่างสูงสำหรับแฟนอาร์ตนะคะ กรี๊สสสสสสสสสสสส!! ชอบล่ำๆ!!! กล้ามเบียดกล้าม!!! กร๊าสสสสสสส!! เห็นแล้วเลือดจะพุ่งค่ะ รูปแรกคืออินทรชิตใช่มั๊ยค๊า!! งามจนไม่รู้จะให้โดนกดหรือจับชาวบ้านกดดี

และนี่คือพระรามสุดเซ็กซี่ค่า!! อย่าทำท่านี้สิค๊า!! เห็นแล้วอดใจไม่ไหวววว!! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนทำหน้าเศร้าถึงโดนลักษมัณจับกด อูยยย...เลือดจะพุ่ง 

ส่วนป๋าทศกัณฐ์ช่างเป็นชายเหนือชายจริงๆ ค่ะ! เจอใครกดเรียบ!! ถูกใจ Blueฯ ที่ซู้ดดดดดดดดด!!

 

ท่าน Lin จิ้นอีกอย่าลืมวาดอีกนะค๊า!!

และขอบคุณน้องกาวะเช่นเคยค่า!! พี่ขออนุญาตเซฟรูปมาโพสที่นี่นะคะ ท่านใดอยากเห็นแฟนอาร์ตจากน้องกาวะอีกเยอะๆ แวะไปคอมเมนต์เชียร์ที่ http://ralph-dark.exteen.com/20120518/entry นะคะ น้อง กาวะขา พี่อยากขอการ์ตูนป๋าทศกับน้องเภกที่เขียนมาลงได้มั้ยค๊า ว่าจะขอแต่พอดีติดแบนเลยไม่ได้ขอซักที อ่านแล้วเลือดลมเดินดีเหลือเกินค่า

  

ฉากป๋าทศจับพระรามกดที่ท่าน้ำแบบเลือดสาด อา...วิญญาณ SM ไปสู่สุขคติแล้วค่า จะรอชมภาพต่อไปนะค๊า ซับเลือดๆๆๆ

Comment

Comment:

Tweet

ข้าพเจ้าจะอ่านนิทานเรื่องหนึ่งให้ฟัง...
   ...เรื่องมันเกิดเมื่อนมนานมาแล้ว    ได้มีหญิงคนหนึ่งที่มีนิสัยแปลกประหลาดชอบเรื่องราวความรัก(ระหว่างชาย)และการใช้ภาษาย้อนยุค    เธอรักที่จะหาฟิคและโดจินย้อนยุคต่างๆมากกมายมาอ่านเพื่อเพิ่มความสุขให้กับตัว  แต่ทว่า  กลับไม่มีผู้ใดที่สามารถแต่งฟิคได้โดนใจเธอเลยแม้แต่น้อย...
   พระองค์โปรดมอบความสุขให้ลูกด้วย...
   เธอเฝ้าขอพรจากเทพเจ้าอยู่ร่ำไป  หวังว่าซักวันพระองค์จะทรงเมตตา 
   
อยู่มาวันหนึ่งเธอก็ได้เจอเทพเจ้าผู้ที่สามารถหาฟิควายแสนสนุกและเลอค่ามาให้เธออ่านได้...เธอมีความสุขมาก
   แต่แล้วฟิคนั้นกลับไม่จบตอน มันมีระบุถึงแค่ตอนย่อยของตอนที่ที่21 เท่านั้น
   เธอร้องไห้ เศร้าเสียใจและพยายามขอพรจากเทพเจ้าอีกครั้ง...แต่ดูเหมือนพระองค์จะไม่ได้รับรู้มันเลย  เพราะฟิคแสนล้ำค่าเล่มนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแม้แต่ตัวอักษรเดียว   
   ความทรมานนี่มันอะไรกัน...
   นั่นเป็นสิ่งที่เธอคิดอยู่ตลอดเวลา  
   ความเจ็บปวดที่รุนแรงนั้น  ไม่อาจลืมได้เลย  
   ถึงจะรู้ว่ามันเจ็บปวดแต่เธอก็ยังรอต่อไป  รอวันที่เทพเจ้าจะกลับมาอีกครั้ง  พร้อมสิ่งเลอค่าที่เธอรอมานาน... 

____________________________________
จบไปละ  คงไม่ต้องถามนะคะว่าแรงบันดาลใจจากการแต่งเรื่องนี้มาจากไหน...ชีวิตของ'มี่เองแหละ  เทพเจ้า(บลูซามะ)โปรดกลับมาแต่งต่ออีกเถิดเพคะ

#77 By แยมมี่ (180.183.147.228) on 2013-11-05 18:55

ถึงเรื่องนี้ หนุมานกับอินทรชิตจะเป็นคู่หลัก   ...... แต่ผมขอยอมรับว่าผมชอบคู่ป๋าทศกับรามมากกว่า =,,,,=  (มาติดตามเพราะคู่นี้เลย)   ...เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะครับ  เขียนได้ดีมากเลย  

#76 By loppoii (211.27.81.210) on 2013-09-23 15:27

ท่านบลู ข้ารอท่านที่นี้มานาน จนตอนนี้2013แล้ว ท่านก็ยังไม่แต่งต่อ ข้าช้ำใจยิ่งนัก

#75 By รอพี่บลูมาแต่ง (1.2.202.247) on 2013-09-16 00:14

รอค่ะ ^^

#74 By alice-san on 2013-07-31 18:07

ถ้าเฮียมาได้ยินคงดีใจมากๆเลยแต่เสียดายจังพระรามเข้าใจผิดไปใหญ่ทั้งที่เฮียเขาไม่ได้ตั้งใจหลอกสักนิด

#73 By momo (115.67.67.241) on 2013-07-28 22:44

โถ.. ไม่น้า YAY เจ็บเเค้นเคืองโกรธแต่ก็รักมาก อยากรู้คู่นี้จะจบยังไง..

#72 By monster zis on 2013-06-16 18:36

เข้ามาดูเป็นระยะ อัพเถอะฮะท่านบลู T^T

#71 By dyodo_8812 on 2013-05-22 09:27

อยากอ่านต่อแล้วอ่าาาาาาา

#70 By mccokekub on 2013-02-24 20:44

นักเขียน ไม่ว่าจะนักเขียนอาชีพ หรือนักเขียนทางอินเตอร์เน็ตต้องมีคุณธรรมอยู่ในใจ คนเขียนต้องเป็นคนอ่านด้วย ต้องอ่านธรรมะให้รู้แจ้งในธรรมะ เพื่อโน้มน้าวให้คนคิดดี ทำดี ดังนั้น นักเขียนชั้นครูจึงมักจะสอดแทรกธรรมะและคุณธรรมไว้ในเรื่องของตนเอง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องลอร์ด ออฟ เดอะริงค์ ที่แฝงปรัชญาไว้
ส่วนคุณ! อ่านรามเกียรติ์แล้วก็แปลความไม่เป็น! เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารามเกียรติ์คืออะไร! มีความสำคัญเช่นไร! มีคุณค่าขนาดไหน! คุณมันดีแต่สร้างความเสื่อมทรามให้กับวงการนักเขียน! สร้างความเสื่อมทรามให้กับมรดกของชาติที่ยังคงบรรจุให้นักเรียนเรียนเป็นวิชาภาษาไทย! คุณย่ำยีงานของกษัตริย์! คุณเหยียดหยามเทพเจ้า! คุณมันฆาตรกรที่คอยฆ่าวรรณคดีดี ๆ ! คุณมักนักเปลี่ยนแปลงไม่มีความคิดที่นำความล่มสลายมาให้ชาติ! เพราะมีคนอย่างคุณอยู่ประเทศไทยถึงยังสู้ใครไม่ได้! คุณมันพวกเหยียดหยามศิลปะและวัฒนธรรมของชาติตัวเอง! เจ้าคนอกตัญญูของประเทศ! เจ้าคนทำลายวรรณคดีของชาติ! ไม่ส่งเสริมแล้วก็ทำลาย! 
เราไม่ได้พูดปาว ๆ ๆ แต่เรา \"อ่าน\" รามเกียรติ์ เราเคย \"สอน\" รามเกียรติ์เด็ก และตอนนี้เรา \"ดิ้นรน\" เพื่อให้ได้เรียน \"โขน\" เพราะต้องการสืบสานศิลปวัฒนธรรมไทยที่กำลังจะเลือนหาย (เพราะคนแบบคุณ) เราเขียนหนังสือโดย \"คิด\" ขึ้นเอง ไม่ใช่ \"ลอก\" โครงเรื่อง และชื่อละครแบบใคร เราเป็นคน \"สร้าง\" เราไม่ใช่ผู้ \"ทำลาย\" เข้าใจไหมแม่คนเก่ง! เราไหว้พระ ไม่ลบหลู่ดูหมิ่นเทพ ไม่ทำงานทำลายวรรณคดี เรายังทำได้ แล้วทำไมเธอถึง \"ทำไม่ได้\" ! ถ้าทำดี ๆ ไม่ดี ก็เก็บไว้คนเดียว ไม่ต้องเอาออกมาให้คนอื่นด่า! งานของเธอดีจริง จะไม่มีคนด่าแม้แต่คนเดียว! แต่งานเธอมีแต่คนจ้องจะด่า มีแต่คนหวังจะแบน ก็เพราะมัน \"ห่วย\" ไงคุณพี่ท่าน ไม่เข้าใจเหรอคะ ลบทิ้งไปซะ งานตำหนิของแผ่นดิน! ระวังเจ้าของผลงานจริง ๆ มาเข้าฝันนะคะ!

#69 By Happy (103.7.57.18|223.205.70.173) on 2013-02-02 09:18

ขอบอกคำเดียวว่า... คนเขาด่าว่าคนตัดเศียรพระพุทธรูปเลวอย่างไร คุณก็เท่าเทียมกันฉันนั้น เพราะ "ทำลาย" เหมือนกัน
เอิ่ม...ขอโทษนักอ่านที่ชื่นชมเรื่องนี้ทั้งหลาย จิตมันใฝ่ต่ำกับของสูงจนหน้ามืดตามัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ? คุณรู้หรือเปล่าว่ากำลังถูกซาตานที่มัวเมาในกิเลศตัณหาลากลงขุมนรก 
หรือจิตพวกคุณมันชอบของต่ำจนไม่อาจแยกแยะดีชั่วได้แล้ว? เหมือนพวกสุนัขที่ชอบของเหม็น? เหมือนหนอนที่ชอบไชขยะเป็นอาจิณ? สูดดมของเหม็นว่าหอมปานน้ำหอมชั้นดี? เสพติดของเน่าเหมือนเป็นอาหารเลิศรส? สร้างขยะเน่าเหม็นไว้เชยชม? สนับสนุนคนบาปให้สร้างสวะ?   
ผมรู้สึกสังเวชใจเหลือจะกล่าวที่ต้องมารับรู้ความเสื่อมทรามในจิตใจคน... ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนคิดต่ำทรามกับองค์เทพนารายณ์ได้ถึงขนาดนี้... ผมไม่คิดเลยว่าจะมีผู้ที่อาจเรียกตัวเองว่า "ปัญญาชน" ทำเหมือนรู้เรื่องรามเกียรติ์วรรณคดีชั้นสูง แต่ใจกลับสำนึกเรื่องคุณธรรมต่ำติดดินอยู่ในโลกปัจจุบันที่ผมดำรงชีวิตอยู่...
ถ้าผมตาย ผมจะบอกพระพุทธเจ้า พระอริยสงฆ์ พระนารายณ์ พระลักษมี พระแม่กวนอิม พระภูมิเจ้าที่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในโลกที่ผมกราบไหว้ทุกวันว่าอย่างไร? ผมจะสามารถอธิบายความน่าสังเวชในโลกให้พวกท่านฟังหมดหรือเปล่า?
เฮ้อ... ขี้คร้านจะด่า เรื่องอย่างนี้ ใครทำอะไรไว้ ก็ได้อย่างนั้น ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว 
แล้วอยากจะด่าจริง ๆ ว่า "รูปบัดสีของคุณน่ะ ผมจะเอาไปให้ครูบาอาจารย์ท่านดู จะได้รู้กันไปว่าสิ่งที่ทำมันถูกต้องจริงเหรอ? คนบาปเอ๋ย... สลดสังเวชใจกับชุมชนที่นี่จริง ๆ... พระท่านเห็นเปรตท่านยังสงสาร ผมเห็นคนบาปช้าก็อดสงสารไม่ได้เช่นกัน... แต่ผมไม่มีบุญวาสนาบารมีพอจะช่วยดึงคนกลับจากขุมนรกได้... ก็แล้วแต่บุญเก่าของแต่ละคนก็แล้วกัน"
ขอองค์พระนารายณ์เป็นพยานในความเสื่อมทรามของโลกนี้ ผมปกป้องพระองค์ได้แค่นี้จริง ๆ... หงส์คุยกับกาไม่รู้เรื่องหรอก คนละเผ่าพันธุ์กัน
รู้ไหมในวันที่ผมเห็นนิยายของคุณ ผมไม่ได้หยุดอ่านเลย แต่ประโยคบัดสี และรูปทราม ๆ เด่นสะดุดตาผมขณะเลื่อนลงมาเขียนคอมเมนต์ คุณรู้ไหมว่าทำไมเวลาคนจะมีอะไรกันต้องทำกันในห้อง ไม่ให้คนอื่นเห็น ไม่ทำต่อหน้าพระพุทธรูป...
ก็เพราะการสมสู่เป็นของต่ำ เป็นธรรมชาติของคนที่ยังตัดกามราคะไม่ได้ เป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์หลงเวียนวนอยู่กับความทุกข์ 
คนที่มีศีลธรรมในใจ เขาแยกของสูง ของต่ำได้ และจะไม่เอาของสูง มาปนกับของต่ำ
ไม่เหมือนกับคุณ
ผมพนมมือ อธิษฐานจิตถึงพระนารายณ์ พระลักษมี ท่านหนุมาน พระลักษมณ์ ด้วยความเคารพ บอกเล่าเรื่องราวที่คุณคนเขียนกระทำหยาบหยามองค์เทพได้ถึงขนาดนี้
ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่ หลังจากตั้งจิตอธิษฐานเรียบร้อย น้องหมา 2 ตัวบ้านผมเห่าไม่หยุดเลย สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มองไม่เห็น คุณอาจไม่เชื่อ แต่ก็ขออย่าได้ลบหลู่ อย่าคิดไม่ดีกับท่าน อย่าพูดไม่ดีกับท่าน อย่าทำไม่ดีกับท่านเช่นนี้เลย ผมขอร้อง ขออวยพรให้ทุกท่านกลับใจได้ในเร็ววัน บาปกรรมจะได้หยุดลงแค่นี้ 
(ผมไม่ใช่คนแก่หัวโบราณ ผมอายุแค่ 20 ปลาย ๆ เท่านั้น แต่ผมก็อ่านหนังสือธรรมะตั้งแต่ช่วงอายุ 10 ต้น ๆ (ชอบเรื่องกฎแห่งกรรมเป็นพิเศษ) เพราะศาสนาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องที่ไม่โบราณ เป็นความจริงจึงทันสมัยอยู่เสมอไม่ว่าโลกจะก้าวไปข้างหน้าเท่าใด และผมก็ไม่ได้เด็กจนไม่รู้ว่ากาลเทศะคืออะไร ผมรู้ว่าอะไรควรและไม่ควรทำ ดังนั้น ขอให้คุณเข้าใจด้วย คุณคนเขียนอย่าศึกษาเรื่องรามเกียรติ์เพียงเพื่อเอามาสนองอยากในทางต่ำของคุณ แต่ขอให้คุณนำสิ่งที่ศึกษามาเผยแพร่ในทางดี เพื่อให้คนยกย่องเทิดทูนรามเกียรติ์ มรดกของชาติต่อไป อย่าได้ทำลาย คนที่ทำลายคือคนเรียนสูง แต่สติปัญญาด้านศีลธรรม ปัญญาธรรมต่ำ ไม่ใช่คนที่โลกจะสรรเสริญ รามเกียรติ์นั้นเป็นเรื่องที่โขนนำมาเล่น โขนมีครู หัวโขน ชฎาต้องไหว้ ต้องเคารพ รามเกียรติ์ก็เป็นวรรณคดีที่กษัตริย์ทรงพระราชนิพนธ์ เป็นของสูงค่าควรแก่การอนุรักษ์ พวกหัวสมัยใหม่ที่คิดแต่ว่าต้องดัดแปลงของเก่า ของเก่าจึงจะคงอยู่ไม่หายไป แต่ไม่คำนึงถึงเลยว่า ถ้าดัดแปลงจนของเก่าหายไป เหลือแต่ของใหม่ที่ไม่มีคุณค่าใด ๆ นอกจากรสกาม ยังคิดว่าดัดแปลงเถอะดีอีกหรือ? จะดัดแปลงก็ต้องเป็นการดัดแปลงเพื่อให้ดีเท่าเทียมของเก่า ไม่ใช่สักแต่จะยำเรื่องผิดศีล ผิดคุณธรรม ผิดศีลธรรมเอามารวมกับมรดกชาติแบบนี้ เทวดานางฟ้าที่ไหนก็ไม่นับถือ จะยกมือไหว้เทวดานางฟ้าท่านคงเมินหรอกป่ะ)
ขอโทษเถิดครับคุณผู้แต่ง ถ้าคิดอยากจะเขียนหนังสือ มันต้อง "คิดเอง" ให้เป็น ไม่ใช่สักแต่เอาของเก่าที่ดีอยู่แล้วมาแปลงจนเละเทะ พูดจริง ๆ นะ ผมสมเพช ขนาดชื่อตัวละคร ชื่อตอน คุณยังคิดเองไม่เป็น แล้วยังจะยืดอกภูมิใจในตัวเองโดยการไม่ลบเรื่องทิ้ง รังแต่จะทำให้คนมีปัญญาแท้จริงเขาดูถูกว่าคุณ... นะครับ เติมเองเถอะถ้ามีปัญญา และการที่พิมพ์หนังสือขายด้วยเรื่องไม่ประเทืองปัญญา (แถมเอาเค้าโครงของคนอื่นมา) เป็นการทำให้คนอ่านตกต่ำทางศีลธรรม คุณบาปนะครับ แล้วการที่เรื่องของคุณถูกแบนถาวร ก็เพราะ..... เติมเองเถิดครับ คนเก่ง  สิ่งที่คุณเขียนไม่ได้เรียกว่าเก่งหรอกจะครับ ผมมองว่าคุณอับจนความคิด เป็นพวกชอบก๊อปปี้ แถมชอบทำลายของดีซะด้วย ผมก็เป็นนักเขียนนิยายทางเว็บเหมือนกัน (ไม่รู้เก่งหรือเปล่า แต่ชอบมีคนก๊อปอยู่เรื่อย) ดังนั้น ผมจึงขอประนามคุณในฐานะที่คุณกับผมทำหน้าที่เขียนนิยายอยู่ในโลกอินเตอร์เน็ตเหมือนกัน ว่า
"คุณมันแย่มากจนหาคำมาบรรยายไม่ถูกจริง ๆ ถ้ามีสติปัญญาก็เชิญเติมเองแล้วกันว่าคุณมันแย่อย่างไร! แต่ถ้าคุณไม่สามารถบรรยายความแย่ของคุณด้วยสติปัญญาของคุณได้ ก็แปลว่าคุณไม่สมควรจะเรียกตัวเองว่านักเขียนทางอินเตอร์เน็ต หรือแม้แต่นักเขียนข้อสอบก็เป็นไม่ได้!!! ผมขอตราหน้าคุณ!!! และผมบอกได้เลยว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่คิดกับคุณแบบนี้ มีคนอีกมากที่คิดแบบเดียวกับผม!!! แต่ถ้าต่อว่าขนาดนี้คุณยังไม่ระคายว่าตัวเองทำผิด ก็แปลว่าคุณมัน... เติมเองเถอะครับ ด่าไปก็เสียปาก!!!"
จบครับ ผมขอไปสวดมนต์ ไหว้พระก่อน แล้วจะรายงานองค์นารายณ์และพระลักษมีด้วยจิตอธิษฐาน ขอให้พระนารายณ์และพระลักษมีตัดสินคุณเองแล้วกัน แถวบ้านผมมีศาลเจ้าหนุมาน จะอธิษฐานจิตเล่าให้ท่านฟังและขอให้ท่านตัดสินด้วย
อย่าคิดจะลบหลู่เทพอีก! บาปกรรมเข้าใจมั้ย! เตือนด้วยความหวังดี! ถ้าไม่เชื่อต่อไปผมจะเตือนด้วยความหวังร้าย! เจ้าพวกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! ไปค้นคำว่า "ถ้าลบหลู่เทพเทวาแล้วจะได้รับผลกรรมอย่างไร" ในอินเตอร์เน็ตซะ แล้วจะรู้ว่าผมไม่ได้พูดมั่ว ๆ! ถ้าผมหาช่องทางติดต่อกับเว็บได้ ผมจะไม่ให้เขาแบนคุณอย่างเดียว แต่ผมจะร้องเรียนให้ลบเรื่องนี้ทิ้งด้วย! ผมจะไปเรียกร้องกับกลุ่มคนรักและบูชาเทพ! แล้วคอยดูว่าเขาจะสรรเสริญหรือสาปแช่งคุณ! โธ่เอ๊ยคนบาป! อย่ามาแพร่ความบาปให้คนอื่นที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่พลอยบาปไปด้วย! (ดีนะที่เราไม่ได้ชั่วพอจะอ่านเรื่องพรรค์นี้ได้) เพิ่งเกิดมาจากนรกหรือไง ความคิดถึงได้นรกกินหัวขนาดนี้! หงุดหงิดเฟ้ย! อย่ามาลบหลู่เทพอีก เจ้าพวกคนอ่านก็ด้วย! ไม่งั้นนรกจะกินหัวพวกเธอ! เตือนด้วยอารมณ์เฟ้ย! มึงมันเลว! โกรธเฟ้ย! ระวังบาปกรรมจะทำให้เจอคู่ครองและลูกไม่ดี! ไม่ได้สาปแช่ง แต่พูดเรื่องกฎแห่งกรรมให้ฟัง!

#68 By Happy (103.7.57.18|223.205.70.173) on 2013-02-02 08:37

สุดยอดนักแต่งฟิคจริงๆ ตามอ่านตั้งแต่ sweet posion
พอรู้ว่ามาแต่ง รามเกียรติ์ Yaoi ไม่คิดจะอ่านเลย
 แต่แบบวันนี้ไม่มีอะไรทำ เลยลองมาอ่านดู
วันเดียวอ่านหมดทุกตอนแล้ว   เป็นกำใจให้พี่บลูมาอัพต่อนะ
19 กย 55  อย่างน้อยก็ยังปี 2555  เพราะรอ posion มาตั้งแต่ปี
2553 ยังไม่ผิดหวังได้อ่านต่อ แม้จะไม่มาก แต่ก็ยังรู้ว่าพี่บลูไม่ทิ้ง
แฟนฟิคไปไหน big smile

#67 By Keep R walking (103.7.57.18|171.7.93.176) on 2012-12-30 23:32

^
^
กร๊าซซซ ขอบคุณมากสำหรับแฟนอาร์ตค่า >//////<
ขออนุญาตนำมาโชว์เมื่อเขียนตอนต่อไปนะค๊า

#66 By ffman on 2012-12-13 12:29

/นอนเลือดอาบ
สวัสดีค่ะคุณบลู เป็นแฟนคลับลับๆของคุณบลูมานานแล้วค่ะ แอร๊ยย
พอดีวันนี้อ่านรามเกียรติ์แล้วเลือดพล่านค่ะ เลยวาดแฟนอาร์ตมาสังเวยเลือดที่เสียไปเป็นลิตรๆสักหน่อยค่ะ แฮ่กๆๆ =,,=
 ไม่สวยเท่าไหร่นะคะ แฮ่
http://s149.beta.photobucket.com/user/kitsu-dir/media/MY%20WORK/IMG_0974.jpg.html

http://s149.beta.photobucket.com/user/kitsu-dir/media/MY%20WORK/IMG_0975.jpg.html?sort=3&o=0
เป็นกำลังใจให้คุณบลูเขียนต่อไวๆนะคะ อยากอ่านต่อมากเลยล่ะค่ะ

#65 By +[ 海斗]+ CREDO KAITO on 2012-12-12 16:02

อ่า...
เราเพิ่งไล่ไปอ่านคอมเม้นท์ด้านบน
เอ่อ ... ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันหรือเปล่ากับการที่คุณบลูไม่ได้เอามาลง
(แอบแช่งแรงเหมือนกันนะคะเนี่ย... ตกใจเลย)
เราเองตอนที่อ่านเรื่องนี้
ก็ไม่ได้มองไปที่เรื่องอื่นใดลึกซึ้ง
แต่มองที่อิสระทางความคิด และ อิสระทางการเขียน
และอารมณ์ความสนุกในตอนที่อ่านค่ะ
ซึ่งเข้าใจว่าเรื่องนี้มันอาจจะไม่ถูกจริต ไม่ถูกใจ หรืออาจ
แสดงไปในเชิงว่าไม่ให้ความเคารพอะไรยังไงก็ได้
อันนี้เข้าใจอย่างยิ่งค่ะ
แต่ไม่ว่าสุดท้ายคุณบลูเลือกจะทำอะไรหรือแบบไหน
เขียนต่อ ไม่เขียนต่อ หรือลบ หรืออะไรยังไง
ก็ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ
และขอบคุณมากๆ สำหรับ 21 ตอนที่ผ่านมาค่ะ ^^

#64 By amoon (103.7.57.18|124.121.20.116) on 2012-12-09 20:37

โอยยย
ตามอ่านตั้งแต่ตอนแรกจนตอนนี้แบบรวดเดียว
ก่อนอ่านทำใจนิดหนึ่งว่าเฮ้ยจะอ่านได้มั้ยฟะ
แต่พออ่านแล้วก็แบบ ....กรี้ดมาาาาาาาาาาาาาาาก
เขินนนนนนนนนโลกแตก ><
จ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาก!!
เจี๊ยกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!
ชอบน้องหนุมานกะลูกพี่อินทรชิตม๊ากค่ะ
น้องลิงน้อยลิงเผือกลิงตัวนี้ซนดีเหลือเกิน
แต่แอบอยากให้น้องลิงตัวขาวๆ เนียนๆ ผ่องๆ เป็นเมียยักษ์
มากกว่าจับยักษ์เป็นเมียนะคะ แบบไงอ้ะ
ชอบให้พี่อินจับน้องกินมากกว่า
มันแอบๆ ดูโชตะดี (กรี้ดแนวโปรด!) 55+

ไงก็แล้วแต่คุณบลูจะเห็นสมควรแล้วกันค่ะ
แต่แบบเค้าอยากเห็นน้องลิงเผือกโดนอิพี่อินกด คึคึคึคึ
อีกคู่ที่เราชอบก็คือพระรามกับทศกัณฐ์
แบบว่าโอ้ยยย ก่อนอ่านจิ้นไม่ออก
แต่อ่านแล้วจิ้นไปต่างๆ นาๆ เลย

แล้วไงล่ะทีนี้ พระรามรู้ความจริงแล้วไงว่าใครเป็นคนกอดคืนนั้น
ต่อจากนี้มันคงเป็นรักดราม่า ยิ่งเกลียดยิ่งรักงี้
โอ้ยยยยแค่คิดก็แปล๊บๆ
แต่อยากอ่านนนนนนนนนนนนนม๊าาาก

ยังไงก็จะรอติดตามนะคะ
อยากอ่านมากๆ เลย แล้วจะมาส่องบล็อกทุกวันน๊าาา
ส่งสายตาวิ้งๆๆ
*สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับฟิคเรื่องนี้ค่ะ มันทำให้เราเขินสุดๆ อรั๊งงง*

#63 By amoon (103.7.57.18|124.121.20.116) on 2012-12-09 20:20

พิเภกช่างใจดียิ่งที่บอกให้พระรามรู้ซักที.. =w=;;
รอตอนต่อไปนะคะ! อ่านเรื่องนี้แล้วฟินถึงขนาดอ่านรามเกียรติ์ไปยิ้มไปเลยทีเดียว..

#62 By Violet Sky on 2012-12-08 20:23

ติดตามมาตั้งแต่ก่อนย้ายเว็บแล้วค่ะ
ในที่สุดก็ได้อ่านต่อสักที

#61 By sakura (103.7.57.18|180.183.16.29) on 2012-11-12 23:36

เป็นกำลังใจให้นะคะ เพราะพี่ทำให้เราเรียนภาษาไทยได้รู้เรื่องและสนุกขึ้นเยอะเลยค่ะ:)

#60 By coconutroot (103.7.57.18|171.101.194.13) on 2012-11-12 20:32

รอติดตามอยู่นะคะ>< เพิ่งไปดูโขนตอน"จองถนนมา" ฟินกว่าเดิม น่ารักมากกกกก>A<

#59 By COCONUTROOT (103.7.57.18|171.101.194.13) on 2012-11-12 20:30

เจอความจริงเข้าไปช็อคกันเลยทีเดี๋ยว รามจันทร์เอ๋ยยยย   
เภกขาอย่าทิ้งน้องลักษณ์ไว้หน้าห้องนานนะค้าา ~~~  cry cry

#58 By Ta*Na on 2012-11-03 22:48

รออ่านต่อค่าาา><

#57 By Ame no Musume ✿ on 2012-11-03 12:39

เมื่อไรจะต่อสักทีค้าาาาา
เชียร์อินทรชิตเคะสุดใจเลยยยยย
เคะต้องอินทรชิตเท่าน้านนนนนนนนน 

#56 By AoHaNa BlueFlower on 2012-10-30 20:49

อ่านมาถึงนี่แล้วรู้สึกเหนื่อยกับความใสซื่อบริสุทธิ์ของพระรามจริงๆ sad smile
แต่ก็น่าสงสาร
แล้วก็อยากอ่านต่อออออออ

#55 By Michiyo~★. on 2012-10-10 02:20

รู้ความจริงซะทีนะพระราม หึหึ 
มาต่อเถอะค่า อยากอ่านมาก สนุกมาก >w<

#54 By THE KON on 2012-10-04 21:29

ขอแสดงความเห็นนิดนึงนะครับ
รามเกียรติ์คือวรรณกรรมที่รังสรรมาเพื่อเฉลิมพระเกียรติ พระมหากษัตริย์ เป็นวรรณกรรมศักดิ์สิทธิ์ ที่ทุกยุคทุกสมัยให้ความเคารพ เพราะเราถือว่าพระมหากษัตริย์ เป็นสมมติเทพ พระนารายณ์ที่อวตารมาเป็นพระรามแห่งกรุงอโยธยา จึงเป็นดั่งต้นวงศ์แห่งพระมหากษัตรย์ จึงขอความกรุณา ให้คุณหยุดแต่งเรื่องนี้ และลบตอนทั้งหมด
คงคิดว่าผมมาด้วยใจอธรรม์ แต่ลองคิดดูสักนิด บ้านเมืองในปัจจุบัน ที่มีการจาบจ้วงสถาบันเบื้องสูง แล้วยังมีนวนิยายออนไลน์ ที่ดูหมิ่นไปถึงเบื้องบนองค์เทพ และไม่ใช่การขู่ ด้วยรามเกียรติ์เป็นวรรณคดีที่ใช้แสดงโขนเพียงเรื่องเดียว จึงเป็นที่หวงแหนแห่งบรมครูโบราณ หากท่านได้ทำการลบและขอขมาต่อครูโบราณ ก็ขอให้ท่านพบแต่ความสุขสวัสดี แต่ถ้าไม่ ก็ขอให้องค์พระพิราพ จงสำเร็จโทษแก่ท่าน ผู้โอหัง ถือดีในทิฐิมานะ และจงขออย่าได้ประสบความเจริญ จนชั่วชีวิต ขอบคุณครับ :))

#53 By khun. (103.7.57.18|202.12.74.1) on 2012-09-19 09:38

รออยู่นะคะ

#52 By Souji on 2012-09-09 15:46

เป็นกำลังใจให้นะคะ แต่งสนุกมากจริงๆ^^

#51 By PangHottest on 2012-09-01 03:34

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก หลงรักจริงๆเพราะรักจริงๆ เธอคงไม่ว่ากัน พระรามน่าสงสาร เพราะความไม่เข้าใจกันแท้ๆ รอคอยนะคะ ทุกๆเรื่องรวมถึงรวมเล่มด้วย อิๆ

#50 By war (103.7.57.18|125.24.209.145) on 2012-08-29 20:55

กรี๊ดดดดดดด~!!!! ฟิครามเกียรติ์~!!! หามานานนนน T T เจอแล้ว นั่งอ่านรวดเดียวจบ21ตอนเลยค่ะะ Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
ชอบม๊ากกกกกกกก ~!!!!  เดิมจากที่ชอบหนุ่มเสนาแบบพิเภกเป็นทุนอยู่แล้ว  เจอเรื่องนี้ อ๊ากกกก รักสุดหัวใจเลยย แต่ทำไมมันดูเศร้าๆT T  แต่ก็ชอบบบ = =  อ๊ากก แต่มันเศร้าาาา~!! (//อีนี่ - -)  ทำไมพวกตัวเสนาธิการนี่ต้องอกหักกันแทบทุกเรื่องเลยอ้ะ T T  เราเชียร์เภกรามนะ แง๊~   เภกลักษมณ์ ก็ได้นะ แต่ขอให้พิเภกไม่เศร้าบ้างสิ T T  ขอแบบอะเลิร์ทๆบ้างน้าา  (อันที่จริงเภกทศ ก็ได้นะ ของโปรด//โดนถีบกระเด็นติดขอบบล็อกcry cry )
ไรทเตอร์ ทำเราพีคถึงขนาดขั้นวาดแฟนอาร์ตวาดโดแล้วนะเนี่ยย    โอ้ยย มาต่อเร็วๆนะคะะ เอาใจช่วยย confused smile confused smile confused smile confused smile

#49 By Giftziiess Gthink♥♥ on 2012-08-15 19:01

ชอบเรื่องนี้จังเลยค่ะ
คุณพี่แต่งเก่งมากๆ เลย สามารถปรับเข้าบทประพันธ์จริงได้เนียนมาก
ความจริงแล้วช่วง ม.ต้นแอบเคยจิ้นคู่รามเกียรติ์ไว้พอควรเลย
เพราะเป็นคนชอบอ่านวรรณคดีไทย แถมจิ้นไว้หลายเรื่องอีกตะหาก
แต่ก็นั่นแหละค่ะ พอได้มาอ่านเรื่องนี้ปุ๊ป ก็ อ๊าาาาาาาา!
เนื่อเรื่องโดน สำนวนใช่ ทุกอย่างมันลงตัวไปหมดเลยล่ะค่ะ
อยากเป็นกำลังใจในการแต่งต่อนะคะ เพราะเรื่องนี้เปรียบเสมือนโอเอซิสของเราเลยล่ะค่ะ
เรียนหนักๆ ไม่มีเวลาแต่งฟิคของตัวเอง ขึ้นวอร์ดเจอเรื่องหดหู่
พอได้กลับมาอ่านอะไรวายๆ ก็เหมือนเติมเลือดและพลังชีวิตให้กับตัวเอง
ขอบคุณที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆ ให้อ่านนะคะ ^^

#48 By Mamura_Hisagi on 2012-08-14 18:40

เรียกร้องหาป๋าทศ><
โปรยดาว ด้วยความรักเรื่องนี้ ฮุๆHot! Hot! Hot! Hot!

#47 By loo on 2012-08-07 22:39

มาต่อเร็วๆเถอะค่า T^T จะดิ้นตายเพราะลงแดงหน้าจอคอมอยู่แล้วพี่บลู TOT

#46 By Merry Sisne on 2012-08-02 14:36

พี่บลูดองฟิค โฮกกกกกกกกก   // ครวญครางงงง.....

#45 By chananchida (103.7.57.18|171.99.182.230) on 2012-07-16 09:08

....รามเอ่ยราม......กร๊าซซซซ(ในหลายๆความหมาย)   จะว่าน่าสงสารดีรึเปล่านะ.....พิเภกน่ะ...  แต่เชียรคู่ทศรามจริงๆนะอ้อ....
พระรามรู้ความจริงแล้ว   พี่ทศกลับมาหา(ปลอบ)ด่วน=w=!cry  

#44 By Blood_devil_white on 2012-07-03 01:44

อัพๆๆๆ โย่ๆๆๆๆ  ^[]^
อยากอ่านต่อไวๆอ่าาาา  

#43 By kwangkoyha (103.7.57.18|10.0.0.50, 125.25.200.231) on 2012-07-03 01:34

#42 By kwangkoyha (103.7.57.18|10.0.0.50, 125.25.200.231) on 2012-07-03 01:24

ท่านบลูฮะ อัพเถิด T^T
รออ่านมาแสนนาน 5555 สนุกมากๆเลยค่ะ

#41 By Nal (103.7.57.18|113.53.9.163) on 2012-06-21 19:10

หายไปเลย   รออยู่นะค่ะ

#40 By dyodo_8812 on 2012-06-14 19:27


เอา fanart มาฝากค่ะ ราวนะ กับ กาลสิทธิโคดม ค่ะ
เพิ่งหัดลงสี ยังไงก็ฝากติชมด้วยนะค่ะ ^ ^

http://davinchez38q.exteen.com/20120611/fan-art-y

#39 By Mc_Key on 2012-06-12 01:05

^
^
ขอบคุณน้อง mc_key จ้ะ พี่ตามไปชมที่บล็อกมาแย้ว

#38 By ffman on 2012-06-04 08:39

ฝาก fanart กาลสิทธิโคดม ด้วยนะค่ะ 
เป็นเเฟนฟิคพี่บูลค่ะ สู้ๆนะ >< 
http://davinchez38q.exteen.com/20120601/fanart-y

#37 By mc_key (103.7.57.18|101.109.29.227) on 2012-06-01 19:51

ฮือออ อัพต่อเถิดค่ะท่านบลู T^T
คิดถึงทศกัณฐ์ กับคู่หนุมาน อินทรชิต >___<
เรื่องรายงานสู้ๆนะคะ confused smile

#36 By nal (103.7.57.18|202.12.74.65) on 2012-06-01 09:09

สงสารพระราม TT^TT

#35 By ARISA*M-darling on 2012-05-30 14:05

ความรักเป็นเช่นนี้แหละขอรับ  จะยังไงก็ตามนะองค์ราม ถึงท่านจะเจ็บปวดแค่ไหน แต่ท่านก็เป็นเคะอยู่ดี (ชะฮ่าๆ)
รออ่านต่อ :D 

#34 By MOONLIGHTY on 2012-05-26 01:14

เอาพระรามไปแลกตัวกะนางสีดาเหอะ ให้พระรามไปเป็นเชลยแทนหุๆ   เหมาะก่าเยอะ

#33 By DinDin on 2012-05-23 19:06

ดีใจจัง เห็นโดนแบน นึกว่าจะไม่ได้อ่านอีกซะแล้ว T^T
ติดตามอ่านผลงานท่านบลูฯมาตลอดเลยนะคะ สิงอยู่ในฟาร์มก็นานหลายปีแล้วด้วย แต่ไม่เคยออกตัวซักที
ย้ายมาบ้านใหม่แล้วเป็นกำลังใจให้ค่ะ ผลงานท่านบลูฯแซ่บทุกเรื่องเลย 
ปล.ชอบตอนนี้จัง ดราม่าาาา
ไม่รู้จะเชียร์คู่ไหนดี เชียร์ไม่ถูกจริงๆ OTL
เป็นกำลังใจให้ค่ะ

#32 By Black Coriander (103.7.57.18|58.8.103.41) on 2012-05-21 22:58

#31 By zima (103.7.57.18|223.207.163.80) on 2012-05-21 22:42

โฮก ทำไมท่านถึงชอบดราม่าน้ำไหลขนาดนี้
แต่รูป....=,,=....

#30 By yong-w- on 2012-05-21 00:02

สงสารองค์รามจัง 
รอตอนต่อไปอยู่น๊ะจ๊ะbig smile

#29 By เปรี้ยว (103.7.57.18|183.89.86.41) on 2012-05-20 22:40

สงสารพระรามจับใจ ! 
ป๋าทศลอยน้ำมาหาพระรามแล้วปลอบด่วนนน !!
ยังรอคู่ คู่หนูชิตอยู่เน้อออ    
เปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางสีดาาา อุกรี๊ดดดดดดด  หนุมานเปลี่ยนนะค้าา เปลี่ยนเคร่องทรง   แล้วอินทรชิตไม่อายตายหรอออ

#28 By pottyzan on 2012-05-20 13:52