เสียงน้ำตกไหลเย็นและธารน้ำใสชื่นใจปลุกสุครีพขึ้นจากความอ่อนล้าได้อย่างชะงัด พญาวานรกายสีชาดปลดภูษาอลงกรณ์ลงวางริมตลิ่งอย่างร่าเริง ผิวกายสีจัดดั่งเม็ดมะกล่ำตัดกับสีเขียวเข้มของแมกไม้โดดเด่นจนแม้จะอยู่ในความมืดสลัวของช่วงย่ำรุ่งก็ยังสะดุดตาสิงสาราสัตว์ที่เพิ่งเริ่มออกหากิน รูปร่างสูงโปร่งกำยำและรอยแผลเป็นจากการกรำศึกเป็นหลักฐานว่าพญาวานรผู้นี้ผ่านสมรภูมิมามาก แต่แม้จะดูสง่าน่ากลัว ใบหน้าประดับรอยยิ้มกลับดูสุขุมและเป็นมิตร

เขาก้าวเท้าลงไปยังท่าสรงอย่างเชื่องช้า สายธาราเย็นสดชื่นจับใจจนริมฝีปากระบายรอยยิ้มขึ้นมาอย่างน่ารัก พญาวานรโน้มกายลงวักน้ำขึ้นไล้แผ่นอกก่อนหันไปเรียกผู้ร่วมเดินทางที่ยังดูตาปรือไม่หาย

มาเล่นน้ำด้วยกันสิพี่โคร่ง เดี๋ยวข้าอาบน้ำให้

สุครีพชักชวนด้วยกายเปลือยเปล่า แต่อีกฝ่ายกับหาวหวอดและมองซ้ายขวารอบตัวก็ยังไม่เห็นแม้แต่แสงตะวัน

จะมาอาบน้ำอะไรกันตอนยังไม่ย่ำรุ่งหา! ลิงครั่ง!”

อาบตอนแสงตะวันยังไม่ส่องก็ดีออกไม่ใช่เหรอพี่

แสงตะวันจะส่องหรือไม่ส่องมันต่างกันตรงไหน หรือเจ้าอายสีผิวชวนแสบตาของเจ้าเลยไม่อยากให้ใครเห็นกัน!”

พญาเสือโคร่งจ้องตรงไปยังผิวกายเปลือยเปล่าสีชาด เขาพิจารณาผ่านความมืดสลัวก็เห็นว่าเป็นพญาวานรที่น่าจะผ่านศึกมามากพอดู ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน ร่างกายสูงใหญ่สง่างาม คอระหงเชิดหยิ่งดั่งมีเชื้อชาติขัตติยะ อกผายไหล่สง่าน่าชม องค์เอวและบั้นท้ายหรือก็น่ามอง แม้รอยแผลเป็นจะยังเห็นอยู่บ้างแต่แผ่นหลังกับเรียบเนียน

หลังเจ้าไม่มีแผลเลยนะ

เอ๋?”

สุครีพทอดเสียงอย่างประหลาดใจ เขาหันมามองทั้งที่ยังนั่งคุกเข่าวัก