ใบหน้ายิ้มระรื่นและดวงตาซื่อมองตรงมายังกาลสิทธิโคดมซึ่งนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนตั่งนอนในห้องพักของตนเอง พญายักษ์ในร่างโยคีแทบจะนั่งติดที่อยู่ไม่ไหวเนื่องจากระหว่างที่คิดจะตรงดิ่งไปชำระแค้นพระรามถึงห้อง เจ้าตัวกลับปรากฏกายขึ้นที่หัวบันไดและเข้ามาขอสนทนาด้วยถึงในห้องเสียอีก

ขอบคุณท่านอาจารย์ที่อนุญาตให้ข้ามารบกวนยามพักผ่อน

พระรามทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มเย็นดั่งกระดิ่งเงิน เพียงได้ฟังก็เหมือนมีน้ำเย็นมาชโลมใจ

องค์รามมีกิจอันใดหรือ จำได้ว่าท่านจะสนทนากับเราในวันพรุ่งนี้

พญายักษ์เปรยดั่งจะผัดผ่อน แต่ก็ระลึกได้ภายหลังว่าเขากำลังจะมุ่งไปหาพระรามอยู่แล้วมิใช่หรือ

เรื่องนี้คงคุยต่อหน้าคนอื่นไม่ได้ ข้าเลยจะขอ...

มหาบุรุษกายสีเขียวหลบตาอย่างเอียงอาย ครุ่นคิดอยู่สักพักเมื่อตั้งสติได้จึงช้อนดวงตางดงามขึ้นมองและอมยิ้มเล็กน้อยก่อนตรงดิ่งเข้ามานั่งเคียงข้างบนแท่นบรรทม

ข้าขอถามท่านตอนนี้เลยได้ไหม

พระรามกระแซะด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนเด็กน้อย

ตามแต่จะโปรดเถิด

ทศกัณฐ์รับคำแต่กลับขยับหนี กระนั้นเด็กหนุ่มที่นั่งเคียงข้างก็ยังขยับตามจนเขาแทบติดหัวเตียง

เอ่อ...เรื่องนี้เป็นความลับมากถึงขนาดท่านต้องเข้ามาเสียใกล้ขนาดนี้ด้วยหรือมหาบุรุษ

ฝ่ายพญายักษ์เอ่ยปากเสียเองเนื่องจากเห็นว่าผิวกายสีเขียวนวลแนบชิดจนกระตุ้นให้ในอกเขาร้อนวาบ

พระรามเอียงอายและเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่นั่งเคียงข้างอย่างพิจารณา สักพักจึงหลบตาอย่างขวยเขินก่อนช้อนดวงตาขึ้นมามองอีกอยู่หลายคราจนพญายักษ์เริ่มอึดอัด

ท่านจะถามข้าว่า...

ว่า...เอ่อ...

เด็กหนุ่มนิ่งไปนานสองนานจนพญายักษ์ชักอยู่ไม่สุข

ถามอะไรล่ะท่าน