เพียงแค่ร่างของโยคีผู้สง่างามราวกับพระพรหมก้าวเท้าลงจากหลังพญาเสือโคร่งที่ทรงมา เหล่าทหารวานรน้อยใหญ่รวมถึงมหาบุรุษทั้งสองก็จับจ้องสายตาตรึงแน่นราวกับถูกสะกด ท่วงท่ากิริยาน่ามอง เครื่องทรงและอาหุดีบริขารก็สูงค่า ยิ่งพระยาพิเภกเป็นฝ่ายเชิญให้มาเฝ้าพระรามด้วยตนเองเช่นนี้ก็ยิ่งมั่นใจว่าคงเป็นอาจารย์โยคีผู้ทรงภูมิเป็นแน่

ยินดีต้อนรับท่านอาจารย์

พระรามยิ้มทักทายอย่างนุ่มนวลก่อนผายมือนำเชิญให้ผู้มาเยือนขึ้นมาประทับยังพลับพลา ฝ่ายโยคีที่ยังจับพัดจีบปิดหน้าทรุดกายลงนั่งตามคำเชิญ เขาปรายตาจ้องตรงไปยังพระลักษมณ์ซึ่งมองตรงมาอย่างเขินอาย แค่เพียงสบตา มหาบุรุษกายสีทองก็หลบดวงตาลงและผิวแก้มแดงเรื่อ ยามเมื่อทอดดวงตาไปยังสุครีพ พญาวานรกายสีแดงก็ถึงกับสะดุดอาสนะล้มและแทบหยิบจับอะไรไม่ถูก แต่เมื่อหันมาสบดวงตากับพระรามอีกครั้ง กลายเป็นตัวพญายักษ์เองที่ต้องหลบดวงตาหนี

ข้าคือพระราม นี่อนุชาของข้าลักษมัณ พญาวานรท่านนั้นคือสุครีพแม่ทัพใหญ่ของทัพเรา ส่วนเสนาธิการคู่ใจคือพิเภกซึ่งท่านคงรู้จักแล้ว

มหาบุรุษผิวสีเขียวนวลแนะนำด้วยรอยยิ้มนุ่ม

เรามีนามว่ากาลสิทธิโคดม เดิมบำเพ็ญพรตอยู่ในป่าหิมพานต์ ระหว่างกลับจากการจงกรมในสวรรค์ชั้นพรหมก็ทราบว่าพระรามและทัพวานรกำลังจะยกทัพจับศึกกับทศกัณฐ์แห่งกรุงลงกา จึงแวะมาเยี่ยมเยือนด้วยความเป็นห่วง

ท่านอาจารย์เป็นห่วงด้วยเหตุใดหรือ

พระรามสอบถามด้วยดวงตาซื่อจนอีกฝ่ายลอบยิ้มเยาะอยู่หลังพัดจีบ

ก็ห่วงไพร่พลตาดำๆ น่ะสิ ได้ยินมาว่าองค์รามจัดทัพเพื่อไปทวงสตรีคืน

ท่านเข้าใจไม่ผิดหรอก ข้ายกทัพเพื่อไปรับนางสีดาผู้เป็นชายา

อกซ้ายของทศกัณฐ์เสียดแปลบเมื่อเห็นใบหน้าของพระรามฉาบด้วยรอยยิ้มอาทรดั่งมารดาเมื่อพูดถึงนางสีดา ยิ่งมองดูก็ยิ่งหงุดหงิดเหลือกำลัง 

เป็นอดีตชายาเสียมากกว่า ตอนนี้นางถูกยักษ์ลักตัวไป ท่านคิดว่านางจะยังคงบริสุทธิ์สะอาดได้อย่างเดิมแน่หรือ คิดว่าสันดานยักษ์มักมากอย่างนั้นจะยอมปล่อยหญิงงามตรงหน้าไว้บูชาในพานโดยไม่แตะต้องอย่างนั้นแน่หรือ เราว่าป่านนี้คงตกเป็นเมียทศกัณฐ์ไปแล้วเป็นแน่

ไม่มีทางหรอกท่านอาจารย์!”

พระลักษมณ์ซึ่งปกติจะสงบปากสงบคำกลับเถียงขึ้นมาแทน

นางสีดาคือจุติของพระลักษมี ต่อให้ตกน้ำย่ำโคลนหรือถูกแผดเผาด้วยไฟบรรลัยกัลป์ก็ไม่มีวันจะมีราคีให้มัวหมองหรอก

แล้วไฟราคะล่ะองค์ลักษมัณ คิดว่าพญารากษสที่มักมากอย่างนั้นพอจะก่อราคีให้จุติพระลักษมีได้บ้างไหม

ผิวแก้มสีทองอร่ามกลับแดงเรื่อ พระลักษมณ์เม้มริมฝีปากและหลบตาอย่างเขินอายเพราะรู้ดีว่าชาติยักษ์อย่างนั้นร่านราคะเพียงใด ก็ดูอนุชาพิเภกที่ภายนอกออกจะสุภาพนอบน้อมสิ แค่หยอกเขาเล่นไม่กี่ครั้งยังทำเอาร้อนซ่านจนไร้แรงต้านไปทั้งตัวได้ขนาดนั้น นับประสาอะไรกับทศกัณฐ์ผู้พี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องพรรณอย่างนี้ยิ่งกว่า แบบนี้นางสีดาคงจะไม่รอดมือพญายักษ์แล้วเป็นแน่แท้

มหาบุรุษกายสีเขียวนวลมองกิริยาของอนุชาอย่างครุ่นคิดก่อนจะหันดวงตามองตรงยังโยคีผู้มาเยือนอย่างมาดมั่น 

ถ้าแปดเปื้อนราคีแล้วเป็นอย่างไรล่ะ อย่างไรเสียนางก็เป็นชายา ภัสดาอย่างข้าจะรังเกียจได้อย่างไร จริงไหมท่านอาจารย์

พระรามเอ่ยถามดวงดวงหน้าเรียบนิ่งใสซื่อ แต่รอยยิ้มกลับไปผุดขึ้นที่ริมฝีปากของพระลักษมณ์ พิเภก และสุครีพราวกับกลีบดอกบานเช้า

คำตอบสมเป็นมหาบุรุษยิ่งนัก

ท่านพี่...

อนุชาลักษมัณส่งสายตามาอย่างซาบซึ้งแต่ดูเหมือนพระรามก็ไม่ได้รับรู้แต่อย่างใด ก็เขานึกไม่ออกนี่นาว่าคราบราคีมันน่าเกลียดน่ากลัวมากขนาดไหน แต่ขนาดภูษาเปื้อนเลือดที่ว่าล้างยากก็ยังล้างออกได้ สตรีเปื้อนราคีก็คงไม่ต่างกันหรอกกระมัง

พญายักษ์ในร่างโยคีได้ฟังก็ยิ่งนึกแค้น เขากัดฟันกรอดและตั้งสติเพื่อหาทางปรับแผนอีกครา

ท่านคงจะรักใคร่นางมากสินะถึงได้ยอมเอาชีวิตวานรที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ไปผลาญมากมายขนาดนั้น นายทัพสุครีพก็ช่างเลินเล่อ ไม่คิดจะช่วยนายหาทางวางแผนชิงตัวนางสีดาแบบไม่ต้องสูญเสียไพร่พลบ้างหรืออย่างไร หรือวานรพวกนี้เป็นพลพรรคของพาลีพี่ชายที่เคยขับไล่ท่านออกจากเมืองจึงได้หวังจะกำจัดข้าเก่าเสียให้สิ้น”

โยคีแปลงหันไปเล่นงานสุครีพแทนซึ่งเจ้าตัวก็รีบส่ายหน้าอย่างแรงและหมอบกราบต่อหน้าพระรามว่าไม่เคยคิดร้ายเช่นนั้นเลย

“ม...มิได้! ข้าไม่เคยคิดผลาญพงศ์วานร ไม่เคยโกรธแค้นพระเชษฐาพาลีเลยแม้แต่ครั้งเดียว ข้ารู้ดีว่าพระเชษฐาขับไล่ข้าออกจากเมืองก็เพราะความเข้าใจผิด

ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเจ้ารักและภักดีกับพี่ชายผู้ล่วงลับอย่างนั้นหรือ

แน่นอนที่สุด

สุครีพเงยหน้าขึ้นตอบด้วยคิ้วขมวดมุ่น ดวงตาระอุด้วยความกังวลและกลัดกลุ้มเสียจนไม่อาจหันไปมองใบหน้าพระรามได้เพราะเกรงว่าถ้าได้เห็นสีหน้าที่แสดงความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจแม้เพียงนิดแล้ว เขาอาจจะเสียใจจนไม่อาจร่วมทัพกับมหาบุรุษต่อไปได้อีก

โยคีแปลงปรายดวงตามองท่าทางตระหนกของสุครีพอย่างพึงใจ

หึ...น่าขันนัก

มีอะไรน่าขันหรือท่านอาจารย์

พระรามเอ่ยถาม

ก็ที่ท่านรับเอาอนุชาผู้มีใจภักดิ์ต่อเชษฐาอย่างนายทัพสุครีพเข้ามาร่วมทัพน่ะสิ

รับผู้มีใจภักดิ์มาร่วมทัพเป็นเรื่องน่าขันอย่างไรหรือ

ลืมแล้วหรือมหาบุรุษว่าท่านเป็นผู้สังหารเชษฐาพาลีที่นายทัพผู้นี้สมัครรักใคร่ด้วยมือของพระองค์เอง

ต...แต่เรื่องนั้น...

พญาวานรขัดขึ้น

ท่านฆ่าพี่ชายของเขา! แล้วก็ยังรับน้องชายที่รักพี่ยิ่งชีพมาอยู่ด้วยแบบนี้เสียอีก

ทศกัณฐ์ในคราบโยคีรีบแทรกกลับโดยไม่ปล่อยให้สุครีพได้ประท้วงแม้เพียงสักคำ

ตกลงนายทัพอยากจะเป็นทหารเอกหรืออนุชากตัญญูกันแน่ จะสวามิภักดิ์หรือชิงชังคนที่ฆ่าพี่ชายก็เอาเสียอย่างสิ ลิ้นสองแฉกแบบนี้ไม่ใช่วิสัยของวานรเลยนี่นะ เหมือนอสรพิษมากกว่า หรือว่าองค์รามสนุกกับการเลี้ยงอสรพิษไว้ข้างกาย

พญาวานรกายสีแดงถึงกับน้ำตาเอ่อ!

เขาขอตัวผลุนผลันออกไปอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเจ็บปวดเหลือแสน ไม่แม้แต่จะสบตาบุรุษใดในวงสนทนานั้นเพราะเชื่อว่าสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาคงแผดร้อนเหมือนแสงพระอาทิตย์ยามเที่ยง

มหาบุรุษกายสีทองถึงกับหน้าเสีย เขาหันไปมองทางเชษฐาอย่างกังวลแต่ดูเหมือนองค์รามจะไม่ได้รู้สึกอะไร ใบหน้าสีเขียวนวลเปี่ยมบารมียังคงสงบนุ่มนวลเช่นเดิมเพียงแต่รอยยิ้มหายไปจากริมฝีปากเท่านั้น

พิเภกกำมือแน่นและกัดฟันอย่างไร้เสียง เขาทอดดวงตามองดูไหล่สั่นเทาของสุครีพที่รีบจากไปก่อนจะหันกลับมามองโยคีแปลงซึ่งยิ้มกริ่มอย่างได้ที แม้จะอยากแก้ต่างให้สหายรักแต่เขาก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่คำเดียว

ดูท่าทางเราจะพูดตรงใจนายทัพสุครีพเสียแล้วสิ หึ...ความจริงช่างแหลมและบาดลึกเหมือนคมศรเสียจริง

โยคีแปลงเอ่ยอย่างเย้ยหยัน แต่น่าแปลกที่พระรามยังคงสงบนิ่งได้ราวขุนเขา

ไม่หรอกท่านอาจารย์ แม้ข้าจะเป็นผู้ปลิดชีพพาลีเองกับมือแต่ก็ทำเพราะความจำเป็น ข้าเชื่อว่าสุครีพเข้าใจดี

ท่านอ่อนต่อโลกเกินไปแล้วองค์ราม!”

เสียงทุ้มเจือสำเนียงเย้ยเยาะขัดจังหวะ

ทศกัณฐ์จ้องตรงไปในดวงตาใสกระจ่างของพระรามและหรี่ปรือนิดหนึ่งอย่างเจ้าเล่ห์ มหาบุรุษจึงระบายความแปลกใจบนใบหน้า

ข้าอ่อนต่อโลกอย่างนั้นหรือ

ก็ลองคิดดูว่าหากอนุชาพญายักษ์ตนนั้นสังหารท่านอย่างเลือดเย็น อนุชาลักษมัณจะยังนั่งหน้าซื่อยิ้มแย้มแล้วบอกว่าเข้าใจในความจำเป็นและอภัยให้พระยาพิเภกได้หรือไม่ล่ะ

ทศกัณฐ์หันไปพาดพิงถึงพิเภกบ้าง ดวงตาคมกริบจ้องตรงไปยังสีหน้าตระหนกของอนุชาด้วยใจลิงโลด

พิเภกสลดอย่างสิ้นเชิง ต่อให้ไม่ถูกร่ายเวทเขาก็เถียงไม่ออกอยู่ดี ไม่ต้องถึงกับสังหารพระรามหรอก แค่ขอมาอยู่รับใช้เป็นข้ารองบาทยังถูกองค์ลักษมัณรังเกียจแทบตายอยู่แล้ว เขาลอบมองใบหน้าพระรามอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่แทนที่จะเห็นความกังวลในดวงตา ใบหน้าของมหาบุรุษกายสีเขียวกลับเรียบเย็นเช่นเดิมราวกับไม่ได้หนักใจแต่อย่างใด

แน่นอนท่านอาจารย์ ลักษมัณจะอภัยให้พิเภกได้แน่

มหาบุรษตอบด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ

แต่คนอื่นกลับเหลือกตาอย่างตะลึงและลอบส่งเสียงทักท้วงอยู่ในใจว่าไม่มีวันอภัยให้อย่างแน่นอน

ท่านคิดว่า...อนุชาลักษมัณจะยอมอภัยให้พระยาพิเภกแม้ว่าจะเป็นผู้ลงมือสังหารท่านอย่างนั้นหรือ

แน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย

พระรามยิ้มกริ่ม

ลักษมัณจะโกรธแค้นพิเภกได้อย่างไร ต้องอภัยให้สิ ก็สองคนนี้เขาเป็นคู่วิวาห์กันนี่นา!

ดังนั้นสุครีพก็น่าจะให้อภัยข้าได้แม้ว่าข้าจะสังหารพาลี และพิเภกก็ให้อภัยข้าได้แม้ว่าข้ากำลังจะไปสังหารทศกัณฐ์เหมือนกันสินะ หรือว่า...ท่านอาจารย์ช่วยให้ข้าเกิดปัญญา ท่านต้องการบอกให้ข้าเชื่อใจสุครีพและพิเภกใช่ไหม!”

ดวงประทีปในใจมหาบุรุษสว่างวาบขึ้นมาจนระบายออกทางรอยยิ้มน่ารัก

เขาขยับกายเข้าไปใกล้และคว้ามือของโยคีแปลงมากุมอย่างซาบซึ้ง

ขอบคุณท่านอาจารย์มาก! ท่านช่วยปัดเป่าหมอกดำของความคลางแคลงสงสัยในทัพเรา เป็นบุญเหลือเกินที่ท่านแวะมาเยี่ยม คืนนี้โปรดพักแรมที่ค่ายให้สบายเถอะนะ พรุ่งนี้ข้าจะได้ขอคำแนะนำจากท่านอีก

มหาบุรุษเชื้อเชิญทั้งที่พิเภกและพระลักษมณ์ตะลึงค้าง

สักพักอนุชาทั้งสองจึงมองหน้ากันอย่างแปลกใจ จนเมื่อพิเภกและลักษมัณตั้งสติได้จึงผุดรอยยิ้มและพยายามกลั้นหัวเราะอย่างยากเย็นจนไหล่สั่นเทา

เจ้าหัวเราะอะไรพิเภก!”

พระรามหันมาแหวใส่ด้วยใบหน้าแสนงอน แต่พญายักษ์ก็ได้แต่เอามืออุดปากและหันหนีพร้อมกันส่ายมือว่าไม่มีอะไร

เจ้าก็เป็นไปกับเขาด้วยหรือลักษมัณ!”

อนุชาหน้าทองถึงกับกลั้นหัวเราะไม่ไหวจึงต้องขอตัวออกไปจากพับพลาอย่างรวดเร็ว

เป็นอะไรของเจ้าพวกนั้นกันเนี่ย ท่านอาจารย์ไม่ต้องสนใจหรอกนะ เดี๋ยวข้าจะให้เตรียมสำรับเย็นและห้องพักไว้ให้ อาจจะไม่สะดวกสบายเหมือนในวังแต่ก็ถือเป็นคำขอบคุณจากศิษย์คนนี้แล้วกัน

รอยยิ้มซื่อและดวงตางดงามของพระรามทำให้พญายักษ์ในคราบโยคีรู้สึกอยากแทรกธรณีหนี ทั้งที่สติปัญญาและวาทศิปล์ของเขาเป็นเลิศยิ่งว่าสุครีพและพิเภก ทั้งที่เขายุยงให้คลางแคลงได้แน่แล้ว แต่ทำไมจึงพ่ายแก่เด็กหนุ่มไม่ประสาคนนี้!

ขอบคุณในความกรุณาของท่านจริงๆ องค์ราม เรา...คงต้องขอค้างแรมด้วยเสียแล้ว

พญารากษสทศกัณฐ์เจ้าครองนครลงกาสาบานว่าจะไม่ยอมเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเป็นอันขาด!

สวัสดีค่า ^_^

 

ไม่น่าเชื่อเลยว่าวันหยุดกำลังจะหมดแล้ว ฮือ...รู้สึกเหมืนยังพักผ่อนไม่เต็มอิ่มเลยค่ะ อยากนั่งดูการ์ตูนแล้วจิ้นนิยายทั้งวันทั้งคืนซักเดือนนึง เฮ้อ...ต้องกลับไปทำงานอีกแล้วเหรอเนี่ย

ตอนนี้ให้ทศกัณฐ์เป็นชายชั่วค่ะ กะมายุแยงตะแคงรั่วโดยเฉพาะและดูเหมือนจะทำได้ดีซะด้วย เล่นเอาสุครีพจ๋อยไปเลย ในต้นฉบับทศกัณฐ์ต้องถูกวานรโห่ไล่ที่ไปพูดจาไม่ดีสร้างความคลางแคลงใจค่ะ แต่แหม...มือโปรเรื่องทำชั่วอย่างนี้จะยุไม่สำเร็จได้ไง มันต้องยุจนแตกแต่แพ้ทางคนซื่อแบบพระรามต่างหาก เอิ้กๆๆๆๆ แต่ยังไงก็โชคดีที่ได้ค้างคืนล่ะค่ะ

 

ความแค้นครั้งนี้ทศกัณฐ์จะปล่อยลอยนวลหรือไม่ ค้างคืนนี้จะตามไปชำระแค้นหรือเปล่า แล้วมีใครช่วยปลอบใจสุครีพรึยังเนี่ย...โปรดติดตามค่ะ รู้สึกว่าชักจะออกนอกเรื่องหลักไปทางทะเลซะเยอะ แบบว่าสนอง need น่ะค่ะ ฮุๆๆๆๆ

Comment

Comment:

Tweet

#13 By (110.78.145.129|110.78.145.129) on 2015-07-22 13:40

#12 By (110.78.145.129|110.78.145.129) on 2015-07-22 13:40

big smile

#11 By (1.47.71.16|1.47.71.16) on 2015-02-09 19:53

พระรามคือใสซื่อ(บื้อ)บริสุทธิ์มาก..../จะโดนฆ่าไหม/
หักมุมได้คมมากๆเดาทางไม่ถูกเลยค่ะว่าจะเป็นแบบนี้ตอนจบ
ชอบทศจังค่ะ ตอนจบจะเป็นยังไงน้าา ใครคู่ใครเก็บไว้ในใจดีกว่า55555open-mounthed smile open-mounthed smile

#10 By caren (1.2.219.74|1.2.219.74) on 2014-10-28 00:34

เออนะ ท่านทศกัณฐ์ (นี่ก็ตัวละครโปรดเราเหมือนกันค่ะ ชอบคนร้ายยย cry ) พูดไปพูดมาเข้าตัวซะงั้น แต่ตอนพระรามตอบเรื่องนางสีดานี่ได้ใจสาวๆไปเต็มๆเลยค่ะ ผู้ชายแบบนี้จะมีสักกี่คนกันน้า คิดแล้วอยากจับพระรามกดจัง cry (เกี่ยวกันมั้ย)

#9 By hydragyrum on 2014-04-28 00:59

เอิ่ม  ตามพุทธสุภาษิตที่ว่า ความใสซื่อย่อมชนะอธรรม(ห้ะ!)
ใสมากไปป่ะเนี่ยองค์ราม ลูกพี่ทศเศียรถึงกับอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเลยเชียว

#8 By แยมมี่ (180.183.200.175) on 2013-10-29 22:50

สุดท้ายความใสซื่อชนะขาดconfused smile

#7 By momo (115.67.67.241) on 2013-07-28 20:36

น่ารักมากอ่ะ555+
ตลกอ่ะ ซื่อจริงๆเล๊ย

#6 By อย่าริมาซ่า on 2013-07-21 17:19

พาลีสุครีพ!
คู่นี้ที่ลืมเลือนย้อนกลับมาอีกแล้ว ฮา... ลืมไปนานแล้วนะเนี่ย =w=;;

#5 By Violet Sky on 2012-12-08 15:24

ไงละ เจองี้เข้าไปพี่ทศอึ้งเลย 55555

#4 By Ta*Na on 2012-11-02 22:59

ใสสสสสสสส ไปนะคะพี่ราม ฮ่าๆๆๆ

#3 By THE KON on 2012-10-03 23:55

งานนี้ พี่ทศเราถึงกับหน้าม้าน  ก็พี่ราม เค้าซื่อ จะให้ทำไง 555+

#2 By pure_ka (103.7.57.18|58.9.186.2) on 2012-06-25 14:11

ตอนสุดท้ายน่ารักจัง><
ขอบคุณค่ะ(_ _)

#1 By yong-w- on 2012-05-20 16:07