tumblr visitor stats

บัดนั้น ร่างของพญาวานรสองตนก็ปรากฏขึ้นหลังพุ่มไม้ ทั้งสองคุกเข่าลงและคลานเข้ามาหาอย่างเคารพนบนอบพร้อมกับอนุชาลักษมัณที่ค่อยๆ เดินกลับเข้ามาด้วยกิริยาเจือความเขินอายเล็กน้อย เห็นดังนั้นใบหน้าของพระรามก็คลี่รอยยิ้มนุ่มนวลออกมาผิดกับเมื่อครู่เป็นคนละคน 

สุครีพ หนุมาน ได้ความว่ายังไงบ้าง

พญายักษ์ได้ยินชื่อหนุมานก็ถึงกับหันควับไปมอง!

ไม่น่าเชื่อว่าพญาวานรที่อยู่ตรงหน้าคือหนุมานทหารเอกของพระรามจริงๆ ด้วย ถ้าอย่างนั้นหมายความว่ารามจันทร์ผู้พี่คนนี้ก็คือพระรามที่เป็นสวามีนางสีดาหรอกเหรอ! ที่ผ่านมาเขายังไม่เคยได้พบตัวจริง เคยแค่ได้ยินกิตติศัพท์ความงามของพระรามจากนางสำมนักขาผู้เป็นน้องสาวเท่านั้น จากที่ได้ยินก็เข้าใจไปว่าพระรามเป็นมหาบุรุษกายสีเขียวที่งดงาม ใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า สุรเสียงกังวานดั่งระฆังแก้ว ตรงข้ามกับพระลักษมณ์ผู้น้องที่โหดร้ายทารุณ ลงมือหักจมูกตัดหูและมือเท้าของหล่อนอย่างไร้ความปรานีแค่เพราะหล่อนหลงรักพระรามและไปด่าว่านางสีดาเท่านั้นเอง แต่เท่าที่ดูเหมือนจะตรงกันข้าม พระลักษมณ์ออกจะอ่อนหวานราวกับกลีบพลับพลึงกลางแสงจันทร์ ส่วนพระรามกลับดูเหมือนเด็กหนุ่มวัยคะนองทั่วไปที่ฉาบหน้ากากยิ้มแย้มนิ่งเฉยหลอกตาบริวารแต่แท้ที่จริงกลับซ่อนความร้ายกาจไว้ภายใน 

พญาวานรทั้งสองหันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญอย่างแปลกใจ ฝ่ายลิงขาวเมื่อปราดมองหัวจรดเท้าแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่ค่อยพอใจ

ใครน่ะ หล่อจนน่าหมั่นไส้ มนุษย์ที่ไหนเหรอ

หนุมานโพล่งถามออกมาแบบไม่ได้คิดอะไรแต่พญาวานรสุครีพผู้เป็นน้าแทบจะกระโดดเข้ามาอุดปากไม่ทัน พระรามเห็นดังนั้นจึงหันไปเจรจาอย่างนุ่มนวล

จริงสิ เราคงต้องขอคุยธุระเป็นส่วนตัวสักหน่อยนะราวณะ

ไม่มีปัญหา

พญายักษ์โบกมือลาและเดินจากไป แต่ที่จริงกลับซุ่มอยู่ใกล้ๆ เพื่อลอบฟัง

เมื่อเห็นว่าได้อยู่เป็นส่วนตัวแล้ว ลิงขาวจึงทูลถวายรายงานด้วยรอยยิ้มอย่างร่าเริง

กรุงลงกาน่ะอยู่อีกไกลเลยล่ะท่าน ต้องผ่านป่าเขาและข้ามน้ำอีก เค้าว่าสั่งให้ไปอุ้มแม่หญิงสีดากลับมาเลยจะเร็วกว่า ไม่ต้องยกท้งยกทัพไปรับให้เสียเวลาหรอก

โป๊ก!!

สุครีพผู้มีศักดิ์เป็นน้าของหนุมานโขกกะโหลกจนดังโป๊กใหญ่และกล่าวขอขมาในความหยาบคายของหลานชาย

แกจะบ้ารึไง! แม่หญิงเป็นหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ จะให้ดึงตัวไปมาแบบยักษ์ลักมาลิงพาไปได้อย่างไร คนทั่วไปจะติฉินนินทาเอาได้ ขอองค์รามโปรดอภัยให้เจ้าลิงป่าโง่เขลาตัวนี้ด้วยเถิดพะย่ะค่ะ

ไม่เป็นไร ให้เขาว่าต่อไปเถิด

พระรามยิ้มนุ่มนวลราวกับแสงจันทร์จนหัวใจของพญาวานรทั้งสองและพระลักษมณ์อบอุ่นราวกับอยู่ในอ้อมกอดของมารดา แต่ในใจองค์รามกลับคิดว่า...สุครีพคิดมากเสียจริง เขาก็เห็นไม่ต่างจากหนุมานแท้ๆ