ท้องพระโรงกรุงลงกาคลาคล่ำไปด้วยเหล่าเสนาอำมาตย์ที่มารอชมการพิจารณาความหนุมานทหารเอกของพระรามที่เข้ามาหักทำลายต้นไม้ในสวนขวัญ เสียงซุบซิบดั่งเซ็งแซ่จนน่าปวดหู แต่ทันทีที่ท้าวทศกัณฐ์ออกว่าความ บรรยากาศวุ่นวายและเสียงดังจนจับความไม่ได้เมื่อครู่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจเล็ดรอดออกมา

พญารากษสกายสีเขียวทรงชุดเครื่องใหญ่ประดับดิ้นด้ายสีเงินเดินทองสง่างามราวกับพระอินทร์ เขาสวมชฎาเก้าพักตร์เต็มยศดูเปี่ยมด้วยอำนาจ ทุกนิ้วมือพราวด้วยแหวนทองคำและอัญมณี พญายักษ์ย่างเท้าก้าวขึ้นบนบัลลังก์อย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นจนแม้จะดูน่าครั่นคร้ามแต่ก็ไม่อาจห้ามสายตาคนรอบข้างได้ รอยยิ้มเยือกเย็นที่ระบายเพียงริมฝีปากแต่ไร้แววปรานีในดวงตาทำให้ทุกคนที่ได้เห็นก็ยังคงขวัญหนีดีฝ่อ เพียงแค่บุรุษผู้นี้ปรากฏกายขึ้น อากาศรอบตัวก็ราวกับจะกลายเป็นตะกั่วหนักและหนาวยะเยือก

ดวงตาลุกโพลงดังเปลวไฟกวาดมองไปรอบๆ แล้วจึงถามขึ้นอย่างแปลกใจ

พิเภกหายไปไหน

พญายักษ์กุมภกรรณผู้มีรูปกายใหญ่โตและม