พญายักษ์ผู้มีกายสีเขียวเรืองรองหยิบคันธนูและศรนาคบาศขึ้นมาตั้งท่าอย่างเชื่องช้า เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนแต่อย่างใดเนื่องจากลิงไพร่ตัวร้ายยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนตั่งนอนและไม่มีทีท่าจะรู้ตัวว่าคมศรกำลังหันเข้าหาตัวอยู่ ยักษ์หนุ่มมองตรงไปยังร่างที่หลับพริ้มผ่านสายธนูที่บัดนี้ขึ้นตึง ทันทีที่ปลายศรอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจ นิ้วที่รั้งไว้ก็ปลดพันธนาการปล่อยให้ลูกธนูแล่นตรงไปยังหนุมานอย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ"

ลิงขาวสะดุ้งเฮือก!

ศรนาคบาศที่ควรแล่นทะลุหัวใจกลับกลายเป็นพญานาคขนาดเท่าต้นขาพันรัดรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาตื่นๆ หันมามองบุรุษที่ยืนถือคันศรตรงหน้าอย่างแปลกใจและตระหนก

"ตะเองชอบเล่นแบบมัดหรอกเหรอ"

หนุมานทำตาปริบๆ แต่อีกฝ่ายถึงกับทำคันศรหลุดมือ

"อย่าพูดบ้าๆ! ข้าก็แค่จะหาทางลากตัวลิงไพร่อย่างแกไปพิจารณาความหน้าบัลลังก์ง่ายๆ เท่านั้นเอง"

"แต่ตรงนั้นแน่นจังเลย ลูกพี่บอกพี่พญานาคให้คลายหน่อยสิ"

พญาวานรดิ้นยุกยิกอยู่บนเตียงและเหล่ไปยังหว่างขาซึ่งถูกลำตัวพญานาคสีเขียวเลื่อมพาดผ่าน

อินทรชิตมองและแก้มแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเหล่ดวงตาออกไปทางอื่นครู่หนึ่งแล้วจึงหันมายืดอกและปรายตามองอย่างเฉยชาอีกครั้ง

โดนรัดแค่นี้ก็โอดโอยเสียแล้ว ไหนว่าเป็นพญาวานรมากรักมากฤทธิ์ เจ้าชู้ประตูดินจนเป็นที่เลื่องลือไม่ใช่รึไง

ท่านไม่ควรไปเชื่อข่าวลือพรรณนั้นนะ

หนุมานทำหน้าจริงจังจนดูผิดเป็นคนละคน ทำเอาพญายักษ์แปลกใจเล็กน้อยว่าเรื่องที่ควรจริงจังเจ้าลิงไพร่กลับทำเป็นเล่น แต่เรื่องเล่นๆ กลับจริงจังขึ้นมา

แล้วเรื่องจริงเป็นยังไง

บุรุษสูงโปร่งถามกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำ

เรื่องจริงก็...

ใบหน้าหล่อเหลาดูจริงจังขึ้นมาทันที

เรื่องจริงก็ต้องพิสูจน์ด้วยตัวเองสิจ๊ะ ไม่ชิมด้วยตัวเองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าพญานาคของเค้าฤทธิ์แรงกว่าพญานาคจากศรนาคบาศตัวเนี้ย

ลิงขาวปรายดวงตาหันไปเหล่มองตรงจุดยุทธศาสตร์เบื้องล่างที่ถูกพญานาครัดตรึงก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมามองคู่สนทนาพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

อินทรชิตอยากจะบ้า!

เขานึกโกรธตัวเองที่เผลอคิดไปว่าไอ้ลิงไพร่ตัวนี้จะคิดอะไรเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง ที่ไหนได้ สมองคงไหลไปรวมกันอยู่ที่ใต้เข็มขัดหมดแล้วล่ะมั้ง

พญายักษ์หันหลังเดินออกไปจากห้องโดยไม่ได้พูดอะไรจนหนุมานเริ่มงอแง

เดี๋ยวก่อนซิลูกพี่! มาทดลองพญานาคของเค้าก่อนซี่ จะรีบไปไหนเล่า

แต่ไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ายจะหันกลับมา เพียงครู่เดียวพญายักษ์ก็เดินหายลับตาไป เหลือแต่เพียงลิงขาวกับพญานาคที่รัดแน่นรอบกายจนแทบจะกระดิกกระเดี้ยไม่ได้ แม้จะรู้สึกรำคาญตัวนิดหน่อยแต่พอคิดถึงใบหน้าน่ารักของอินทรชิตยามที่รับมือกับเขาไม่ถูกก็รู้สึกกระดี๊กระด๊าขึ้นมาทันที

วุ้ย! คนอะไรน่ารักเป็นบ้า นายเจ้านี่น่าหม่ำเนอะ

พญานาคเหงื่อตกและคิดในใจว่าพญารากษสอินทรชิตเนี่ยนะน่ารัก! บ้านแกเหอะ เอาอวัยวะส่วนไหนมองว่าน่ารักฟะ แต่ก็ยังทำเป็นไม่ได้ยินและปฏิบัติหน้าที่พันธนาการลิงขาวต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ว่าแต่ช่วยผ่อนแรงหน่อยได้ม้า เค้าอึดอัดอ้ะ

หนุมานหันไปสบตาพญานาคและส่งสายตาปิ๊งแต่อีกฝ่ายก็หลบตาพัลวัน

อย่าเพิ่งหันหนีซี่! คลายที่รัดหน่อยยยยย!!!”

พญานาคปฏิเสธด้วยการส่ายหน้าไหวๆ และก้มหน้างุด

ลิงเผือกถอนหายใจอย่างเซ็งๆ เขาหันไปมองหน้าพญานาคซึ่งกำลังหาทางหลบตาและเกิดนึกสนุกขึ้นมา พญาลิงตัวแสบยื่นหน้าเข้าไปใกล้และกระซิบข้างหูเบาๆ อย่างนุ่มนวล

พญานาค ท่านรัดแน่นซะจนเราเกิดอารมณ์ขึ้นมาแล้วสิ

จังหวะขยับสะโพกพลิ้วไหวเบาๆ ส่งให้เกิดแรงเสียดสีระหว่างลำตัวสีมรกตและผิวกายของลิงขาวจนร้อนผ่าวและแข็งชันขึ้น ริมฝีปากของหนุมานที่ลากไล้ไปตามลำตัวสีเขียวเลื่อมทำเอาพญานาคสะดุ้งเฮือก! ยิ่งเมื่อปลายลิ้นไล้โลมกระตุ้นอารมณ์ แรงรัดก็ยิ่งอ่อนระทวยจนในที่สุดพันธนาการที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองมนุษย์ก็ถึงกับคลายตัวลงไปกองเหลวเป๋วอยู่บนพื้นเตียงและกลายร่างคืนเป็นศรนาคบาศเช่นเดิมในที่สุด

หนุมานหัวเราะคิกคัก

เออนะ เพิ่งรู้ว่าวิธีสลัดพญานาคทำได้ง่ายๆ แบบนี้นี่เอง

พญาวานรลุกขึ้นยืนและมองซ้ายมองขวาอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นประตูเปิดอยู่จึงค่อยๆ ย่องไปอย่างเงียบเชียบ

จะไปไหน

เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นเบื้องหลังจนเด็กหนุ่มสะดุ้ง ใบหน้าทะเล้นอมยิ้มและค่อยๆ หันมาปรายตามองเจ้าบ้านผู้อารี ร่างที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้หนุมานแปลกตาอยู่ใช่หยอกเนื่องจากพญายักษ์กายสีเขียวอยู่ในชุดแพรบางเบา เส้นผมสีดำสนิทมีหยดน้ำเกาะและร่วงหล่นลงเป็นระยะราวกับอัญมณี ที่น่ามองที่สุดเห็นจะเป็นแผ่นอกที่เผยออกมาระหว่างแนวชายเสื้อคลุมและหน้าท้องแบนราบ สง่างามและสูงส่งจนเขารู้สึกอยากจะลิ้มรสไปทั้งตัว

เค้าหิวนี่นาเลยว่าจะไปหาอะไรกิน

อินทรชิตมองดูศรนาคบาศและผ่อนลมหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย

กระทั่งพญานาคยังเอาไม่อยู่ แล้วยังจะมีอะไรในโลกนี้อีกไหมที่พันธนาการเจ้าไว้ได้

ก็บอกแล้วไงว่าอ้อมแขน

ลิงหนุ่มเล่นหูเล่นตาและปราดตรงเข้ามายืนประจันเบื้องหน้า ปลายนิ้วมือยกขึ้นสัมผัสลูบไล้แผ่นอกเปลือยเปล่าอย่างแผ่วเบา ดวงตาซุกซนละจากแผ่นอกขึ้นไปสบตาอีกฝ่ายอย่างใคร่รู้ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปประทับริมฝีปากพร้อมๆ กับสอดมือทั้งสองเข้าไปโอบรอบเอวที่เปลือยเปล่าภายใต้เสื้อคลุมแพรอย่างเสน่หา

จะทำอะไร!”                                

พญายักษ์พยายามสลัดแต่ดูเหมือนว่าหนุมานจะไม่ปล่อยให้หลุดจากอ้อมกอดง่ายๆ ระหว่างกำลังง่วนกับการยันให้ลิงเผือกถอยไปให้พ้น บุรุษสูงโปร่งกลับถูกกระชากและลากไปโยนโครมลงบนตั่งนอนตามด้วยร่างขาวสว่างที่ขึ้นทาบทับอย่างรวดเร็ว ด้วยอิทธิฤทธิ์ของพญาวานรบันดาลให้กายแข็งแกร่งและหนักแน่นราวกับหินผา ไม่ว่าอินนทรชิตจะพยายามดันเท่าไร เด็กหนุ่มเบื้องบนก็ดูจะไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ถอยออกไปเดี๋ยวนี้ไอ้ลิงไพร่! อย่าให้ข้าต้องเดือดดาลกับกิริยาไร้ความเคารพของเจ้า!”

ท่านเรียกการแสดงความเสน่หาแบบนี้ว่ากิริยาไร้ความเคารพอย่างนั้นเหรอ

น้ำเสียงและใบหน้าจริงจังทำให้อินทรชิตชักใจไม่ดี

ส...เสน่หา หมายความว่ายังไง

ก็เมื่อคืนเราเป็นเมียท่านไปแล้ว วันนี้ท่านก็ต้องเป็นเมียเราบ้างไง

พญายักษ์อ้าปากเหวอ จนถึงตอนก่อนไปชำระร่างกาย ไอ้ลิงไพร่ตัวนี้ยังทำตัวเหมือนทีเล่นทีจริงแต่ไม่รู้ทำไมเห็นพอเห็นชุดคลุมบางของเขาเข้าถึงได้เกิดจริงจังขึ้นมาได้ ไม่สิ เรื่องที่สำคัญกว่านั้นคือ...

เมื่อกี้พูดว่าเมื่อคืนใครเป็นเมียข้านะ

ก็เค้าไง

เด็กหนุ่มยิ้มหวานโชว์เขียวแก้วใสปิ๊งแต่อีกฝ่ายแทบพูดไม่ออก

ใครเป็นเมียข้าไม่ทราบ ถ้าหมายถึงไอ้ลิงเถื่อนที่ล้างเนื้อล้างตัวเสร็จก็ดื่มกินเสียอย่างกับเลี้ยงทั้งกองทัพแล้วก็หลับยันเช้าเนี่ย ข้าไม่เรียกว่านั่นเป็นการปรนนิบัติของเมียหรอกนะ

งั้นตะเองก็สอนเค้าสิว่าคนเป็นเมียต้องทำยังไงบ้าง

เด็กหนุ่มโน้มลงปล้นริมฝีปากกลืนกินเสียงประท้วงได้สนิท มือใหญ่ลากไล้ผิวกายสีมรกตและบีบคลึงเรื่อยลงจนถึงเบื้องล่าง

ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้ลิงไพร่ข้าสาบานว่าจะไม่ให้อภัยแกแน่ๆ!”

ชู่ว...ถ้าเป็นเด็กดีเค้าจะบอกวิธีฆ่าเค้าให้ฟังเอาม้า

พญายักษ์หูผึ่ง จังหวะที่นิ่งไปทำให้ลิงขาวอมยิ้มอย่าชอบใจก่อนจะลากริมฝีปากลงโปรยปรายบนแผ่นอกและหน้าท้องของอีกฝ่ายจนรู้สึกได้ถึงแรงบิดเกร็งเป็นระยะด้วยความเสียวซ่าน

ด...เดี๋ยวสิ! เมื่อกี้บอกว่าวิธีฆ่าเจ้า

อยากฟังจริงๆ เหรอ

หนุมานหยุดกิจกรรมไปชั่วขณะ

ฝ่ายที่ถูกจู่โจมยันร่างขึ้นกึ่งนั่งกึ่งเอนหลังบนเตียงและมองดูเด็กหนุ่มที่แนบชิดใบหน้าอยู่ที่ต้นขา ยามที่ไซ้แก้มไปตามผิวกายสีเข้มและบดริมฝีปากผ่านเนื้อผ้าแพรไปยังร่างกายที่ร้อนระอุเบื้องล่าง อินทรชิตก็ถึงกับสะดุ้ง

ร่างกายเค้าแกร่งเหมือนเพชร ดังนั้นถ้าลูกพี่ไม่ทำลายให้แหลกละเอียดคงจะตายยาก

เด็กหนุ่มขบกัดเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าไปยังความร้อนระอุเบื้องล่างจนพญายักษ์เผลอครวญออกมาแต่ก็สามารถหยุดเพื่อตั้งสติอีกครั้งได้อย่างรวดเร็ว

แล้วทำยังไงเจ้าถึงจะแหลกละเอียด

เคยเห็นคนใช้ครกเหล็กกับไม้ตำ แต่เค้าไม่ยอมให้คนอื่นมาตำหรอกนะ

หนุมานยันกายขึ้นนั่งและโอบร่างที่ร้อนผ่าวเบื้องหน้าไว้แนบแน่น แผ่นอกแนบชิดเช่นเดียวกับความร้อนระอุเบื้องล่างที่บัดนี้บดเบียดกันอย่างแข็งขัน

เราให้ท่านตำได้คนเดียว

ใบหน้าของอินทรชิตแดงจัดและร้อนวาบแทบระเบิด

มือขาวสว่างล้วงลึกและดึงร่างกายส่วนที่ร้อนรุ่มของตนออกมารวบรัดแนบชิดกับผิวกายระอุของอีกฝ่าย ก่อนจะดึงมือของพญายักษ์มาโอบรอบและขืนให้ดึงรั้งอย่างแผ่วเบา

จะทำอะไร!”

ก็สอนท่านตำไง

ฝ่ายอินทรชิตเมื่อได้สัมผัสความร้อนแข็งกับมือตัวเองก็ถึงกับสะท้านไปทั้งกาย แม้รู้ดีว่าถูกลิงไพร่ไร้สกุลลามปามหยอกเย้าจนเกิดพอดีไปแล้ว แต่ความรู้สึกที่ชวนให้หายใจหายคอไม่ออกแบบนี้เขาก็ไม่เคยพบเจอมาก่อน แขนขาราวกับไร้แรงต้าน ยิ่งเมื่อริมฝีปากแนบชิดและปลายลิ้นรุกล้ำอย่างหนักหน่วง หัวใจก็เต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมานอกอกเสียให้ได้ จนกระทั่งแรงกระชากลากดึงมาถึงจุดสูงสุด ความปรารถนาทั้งมวลจึงหลั่งไหลสาดกระจายหมดสิ้นราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ท่าทางโอนอ่อนน่าใคร่ของพญายักษ์ชักทำให้หนุมานหยุดตัวเองไม่อยู่ ทีแรกคิดว่าจะแค่เรียกน้ำย่อยก่อนข้าวเช้า แต่เห็นทีตอนนี้คงต้องกินเป็นมื้อหลักเสียแล้ว

แค่ตำเห็นทีจะไม่พอ เค้าขอ...

หยุดเลย!”

พญายักษ์ที่หอบหายใจรัวปฏิเสธออกมาทันควัน บุรุษกายสีเขียวค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น ผิวกายที่เผยออกมานอกชุดแพรและรอยเปื้อนสีไข่มุกยิ่งเพิ่มดีกรีความอีโรติคจนลิงหนุ่มรู้สึกไฟติดขึ้นมาอีกครั้ง ร่างสูงโปร่งขาวสว่างกระโดดเข้าไปกอดและคลอเคลียกรี๊ดกร๊าดเหมือนแทบจะอดใจไม่อยู่

เค้าหยุดไม่ไหวแย้ว!! ขอหม่ำอีกซักคำน๊า!!”

ตูม!!

อินทรชิตโขกมะเหงกโครมใหญ่จนลิงขาวกุมหัวงุด

บุรุษกายสีเขียวจัดชุดอย่างรวดเร็วและรีบลุกเดินหนีไปก่อนที่ลิงแสบจะฟื้นตัวขึ้นมา แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้พูดธุระสำคัญจึงหยุดยืนและหันกลับมาชูคอสง่างามอย่างพญายักษ์อีกครั้ง

อย่าได้ใจไป อย่าลืมว่าวันนี้เราต้องประลองกันและข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้

จะฆ่าเมียรักได้ลงคอเลยเหรอจ๊ะ

หนุมานเล่นหูเล่นตาและยิ้มโชว์เขี้ยวแก้วใสปิ๊ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนคู่สนทนาจะไม่เล่นด้วย ฝ่ายที่เริ่มหยอกจึงแสร้งสะบัดเง้างอนจนลืมหันไปดูว่าพญายักษ์กำลังง้างคันศรนาคบาศและแผลงพุ่งตรงมากลายเป็นพญานาครัดรอบกายหนุมานอีกครั้ง

อย่าดิ้นหนีไปอีกล่ะ เราจะไปเฝ้าพระบิดาก่อน อีกเดี๋ยวจะให้ทหารอารักขาพาเจ้าไปท้องพระโรง

บุรุษผู้งามสง่าสั่งการเสร็จและหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่หันมามองลิงหนุ่มที่โวยวายดิ้นไปมาอยู่บนเตียง

ไม่เอ๊า!! เค้าไม่ชอบถูกรัดแบบนี้!!”

พญาวานรหันไปมองพญานาคที่สะดุ้งเฮือกทันทีที่โดนสบตา

ปล่อยเค้านะพี่พญานาค

ฝ่ายที่รัดรึงส่ายหน้าไหวๆ ทั้งที่เหงื่อแตกพลั่กๆ

อยากตกเป็นเมียเราใช่มั้ย ยิ่งอารมณ์ค้างๆ อยู่

พญานาคยิ่งส่ายหน้าแรงขึ้นสามเท่าและดูเหมือนน้ำตาจะซึมๆ ด้วย

อย่าแกล้งบริวารของเรานักได้มั้ย

อิทรชิตเดินกลับเข้ามาและปรามด้วยเสียงทุ้มหนัก เขาเดินปราดตรงเข้าไปและหยิบอาหารทิพย์ซึ่งคล้ายน้ำตาลก้อนเล็กใส่ปากหนุมาน

หู...อร่อยแฮะ อาหารทิพย์เมืองยักษ์...

ริมฝีปากพญายักษ์ประทับลงหยุดเสียงเจรจาได้ชะงัด อินทรชิตสร้างความล้ำลึกอีกเพียงเล็กน้อยก่อนจะลากริมฝีปากจุมพิตที่ผิวแก้มและกระซิบเบาๆ ข้างหู

เป็นเด็กดีแล้วข้าจะฆ่าเจ้าอย่างนุ่มนวล

ใบหน้าหล่อเหลาของหนุมานแดงเรื่อจนร้อนผ่าว เขามองดูบุรุษสูงสง่าเดินจากไปอย่างโหยหาก่อนจะอ่อนปวกเปียกลงไปนอนกลิ้งภายใต้การรัดรึงของพญานาคอย่างว่าง่าย

นายเจ้าเนี่ย...เท๊เท่เนอะ เค้าชักอยากฝากตัวเป็นเมียพญายักษ์จริงๆ แล้วสิ

พญานาคแอบถอนใจเฮ้อและส่ายหน้าเบาๆ

0                      0                      0                      0                      0                      0

สวัสดีค่า ^_^
พลังจิ้นไม่เข้าใครออกใครจริงๆ ค่ะ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมานั่งพิมพ์ๆๆๆ อยู่ทั้งวันเหมือนคนบ้าเลย แต่ว่ามันสนุกมาเลยนะค๊า!! ที่สนุกที่สุดคือพยายามเขียนไม่ให้เป็นการเปลี่ยนแปลงบทประพันธ์ดั้งเดิมนี่ล่ะค่ะ คืออ่านแล้วยังพอรู้ว่าเรื่องเดิมเป็นอย่างไร ที่เปลี่ยนมีอยู่อย่างเดียวคือการตีความ โดยเราจะตีให้จิ้น Y กระฉูดไปทุกเรื่องเลยค่า
และพลังจิ้นนี้ต้องยกเครดิตให้น้องกาวะอีกครา ขอบคุณสำหรับภาพทศกัณฐ์นะคะ ช่างดูอร้าอร่ามเหลือเกิน
 
กรี๊ดดดดด!!!!! >///////< หล่อเลวแบบนี้พี่ชอบบบบ และยังมีการ์ตูนสั้นของตอนที่แล้วด้วยค่ะ
 
 
ฮ่าๆๆๆ ไม่เห็นขาคนมายืนข้างๆ เลยเหรอหนุ่มน้อย หลังจากนั้นก็...
 
 
ซ่านักมันต้องบีบให้ตาย ลิงน้อยถึงกับหน้าเขียว อูยยย...ตะเองนั่งทับน้องชายเค้าอยู่นะ (ไม่ใช่ละ)
  
ท่าบีบอีโรติคเหลือเกินค่า!!! กร๊าซซซซ ยิ่งดูยิ่งจิ้นกระฉูด หุๆๆๆ บางท่านอาจจะเครียดเพราะไม่รู้ใคร seme ใคร uke กันแน่ Bllueฯ ขออนุญาตเรียนให้ทราบเลยว่า "จิ้นกันเอง" เลยนะคะ คนเขียนเองยังเดี๋ยวรุกเดี๋ยวรับตัดสินใจไม่ได้ซักที คงต้องให้บทประพันธ์พาไปเองแล้วกันค่ะ เอิ้กๆๆๆๆ

สำหรับท่านที่อยากอ่านเรื่องย่อๆ รามเกียรติ์ มีหลายท่านช่วยสรุปไว้เป็นการบรรยายภาพฝาผนังซึ่งดีมากๆ เลยค่ะ อย่างเช่นที่ 
http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=nayrotsung&month=08-2009&date=10&group=5&gblog=15 ท่านนี้เขียนสนุกจังเลยค่ะ หรืออีกที่ก็ http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=pat-naja&month=08-2005&date=24&group=4&gblog=3
 ส่วนใหญ่หาข้อมูลมาเขียนจากแถวๆ นี้ล่ะค่ะ อ่านแล้วอยากไปดูภาพจิตรกรรมฝาผนังจริงๆ คงได้จิ้นกระฉูดเลือดพุ่งแน่ๆ

ไว้พบกันตอนต่อไปนะคะ ^3^
 

edit @ 14 May 2012 19:49:42 by BlueAgeha

Comment

Comment:

Tweet

ไม่เลิกเพ้อนะคะ รู้หรือยัง มีคนเคยพิชิตยอดเข้าไกลลาสเยอะเเล้วนะคะ เเต่ไม่ยักเจอปราสาททิพย์ขิงเทพองค์ไหนนะคะ
มีจริงไหม ไม่ทราบค่ะ เเต่มนุษย์ จิตใจ ความคิด ต่ำช้า มองอะไรผิดไปหมด ท่านคงไม่อยากเอาตัวท่านมาพัวพันมั้งคะ กว่าจะได้เป็นมหาเทพ
เเละอีกอย่าง คอมพิวเตอร์ที่คุณใช้ อินเตอร์เน็ตที่คุณเล่น คนสร้างนะคะ ไม่ได้มีเทพมาเข้าฝันเเต่แย่างใด ถ้าศึกษาธรรมะ คุณจะเข้าใจว่า ทำไม คน เทพ นรก สวรรค์ ถึงเเยกกะน เเละไม่มีทางมาเจอกัน ถ้าไม่มีกรรมร่วมกัน ไม่มีใครยิ่งใหญ่ไปกว่ากรรม เเม้เเต่เทพ เเม้เเต่พระพุทธเจ้านะคะ เลิกสนใจ เทพ ที่เป็นคนอื่น มาสนใจชีวิตของตัวเองดีกว่านะคะ บูชาให้ตาย ถ้าไม่มีกรรมร่วมกันมา ไม่มีทางได้เจอกันหรอกค่ะ

#14 By เอลิจู (49.49.192.105|49.49.192.105) on 2014-05-08 00:50

ท่านกาวะนี่เป็นใครกันคะ?  ข้าน้อยอยากจะ ชาบู~ ชาบู~ ซะเหลือเกิน
แต่ละรูปที่ท่านวาดมานี่โดนใจข้าน้อยมากๆเลยอ่ะ
ป.ล. คนที่ใช้ชื่อ แฮปปี้นี่เป็นใครเหรอคะ?  ชอบมาป่วนเรื่อยเลยอ่ะ
'มี่รำคาญจัง"ผมได้อธิษฐานจิต เล่าเรื่องราวที่คุณ Blue แต่งเหยียดหยามพระนารายณ์ให้พระนารายณ์ (ซึ่งคือพระราม) พระลักษมี (ซึ่งคือนางสีดา) และพระพิฆเนศ (ผู้ช่วยบันทึกเรื่องรามายณะ) ได้รับรู้แล้วเมื่อเช้ามืด คิดว่าท่านคงได้รับฟังอย่างแน่นอน
แล้วแต่ท่านเทพจะเมตตาก็แล้วกันนะครับ ^^"  แสดงความเห็นแบบเนี๊ยะ ขอบคุณนะคะที่หวังดีกับไรท์เตอรฺแต่มาทำแบบนี้สาววายบางคน(เช่น'มี่)ใจคอไม่ไม่ค่อยดีเลยค่ะ

#13 By แยมมี่ (180.183.154.184) on 2013-10-27 17:23

น่าสงสารพี่พญานาคเกือบเสร็จเผือกน้อยซะแล้ว พ่อเขี้ยวมะลิก็หวานใช่ย่อยcry  

#12 By momo (103.7.57.18|115.67.98.40) on 2013-07-10 23:06

สงสารพญานาคคคค 55555

#11 By monster zis on 2013-06-09 20:09

ผมได้อธิษฐานจิต เล่าเรื่องราวที่คุณ Blue แต่งเหยียดหยามพระนารายณ์ให้พระนารายณ์ (ซึ่งคือพระราม) พระลักษมี (ซึ่งคือนางสีดา) และพระพิฆเนศ (ผู้ช่วยบันทึกเรื่องรามายณะ) ได้รับรู้แล้วเมื่อเช้ามืด คิดว่าท่านคงได้รับฟังอย่างแน่นอน
แล้วแต่ท่านเทพจะเมตตาก็แล้วกันนะครับ ^^

#10 By แฮปปี้ (103.7.57.18|223.205.70.173) on 2013-02-02 07:04

โอ้ จิ้นมาก

#9 By Rakira (103.7.57.18|118.173.137.143) on 2012-12-28 16:18

วุ้ยยยย เขินระเบิดระเบ้อ ตอนจบนี่เท่จริงเชียวอินทรชิต
*ทศกัณฑ์เวอร์ชั่นนี้หล่อโฮก ยอมให้มาลักพาตัวเราไปได้เลยค่าาาา 555

#8 By PoLo (103.7.57.18|125.24.109.247) on 2012-11-28 21:32

อินทรชิต แอร๊ยยยยยย 

#7 By Ta*Na on 2012-10-20 23:43

สงสารพี่นาค XD

#6 By THE KON on 2012-10-03 17:14

สงสารพี่พญานาค เหอๆๆ เจอลิงน้อยเข้าไปถึงกับเหงื่อตกกันเลยทีเดียว

#5 By aew (103.7.57.18|49.228.195.7) on 2012-07-28 16:44

รูปสุดท้ายมันช่าง=.,=

#4 By yong-w- on 2012-05-19 18:20

นั่นจิ ใครเคะใครเมะหว่า
โดยส่วนตัวอยากให้ลิงน้อยโดนจับกด
แต่อีกใจหนึ่งก็อยากให้ลิงน้อยหม้ำพี่ยักษ์เร็วๆ
เฮ้อ หลายใจดีแท้เรา

#3 By Mellow[Neko] (103.7.57.18|124.120.252.228) on 2012-05-19 10:00

ตำบ่อยๆนะจ๊ะหนูลิงเผือก -..- เจ้ชอบ

#2 By envious on 2012-05-17 14:51

โอ้วรูปสึดท้ายท่านช่าง..

#1 By CHERILNAEY on 2012-05-14 21:05