เสียงฮัมเพลงอย่างร่าเริงไม่รู้ร้อนรู้หนาวดังลอยออกมาจากห้องอาบน้ำที่ตกแต่ง ประดับประดาอย่างบรรจง สายน้ำตกขนาดย่อมไหลรินลงมาจากหัวสิงห์ที่ประดับบนผนัง กลีบดอกไม้สีขาวและแดงโปรยปรายอยู่เต็มอ่างน้ำสร้างความฉ่ำชื่นอุราให้กับ แขกผู้มาเยือนโดยไม่รู้เลยว่าเจ้าบ้านยืนมองอย่างเหลืออดอยู่ใกล้ๆ

ดอกไม้พวกนี้มาจากไหน

พญายักษ์เปรยเสียงเรียบ

เขา จำไม่ได้ว่าสั่งให้ข้าทาสคนไหนเอาดอกไม้หอมมาโปรยเพราะเมื่อรู้ว่าเจ้าลิง ตัวแสบตัวนี้จะมาค้างที่วัง เพื่อความปลอดภัยจึงสั่งให้บริวารทั้งหมดย้ายไปนอนที่เรือนอื่น เหลือไว้แต่ตัวเขากับทหารอารักขาอีกไม่กี่ตนเท่านั้น

ลิงขาวหันมายิ้มร่า

เขาชี้นิ้วออกไปในสวนเบื้องนอกซึ่งเคยมีดอกไม้หอมสีสดบานสะพรั่งงามตาแต่บัดนี้เหลือแต่ตอ

ดอกไม้พวกนี้หอมดีเนอะ

หนุมานคว้ากลีบที่ลอยอยู่ใกล้ๆ มาสูดกลิ่นอย่างชื่นใจก่อนจะโยนเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ สร้างความสังเวชใจแก่เจ้าบ้านยิ่งนัก

ลูกพี่ไม่ลงมาแช่ด้วยกันเหรอ

ไม่!

อินทร ชิตตอบอย่างไม่คิด แต่พริบตาเดียวสายน้ำลูกใหญ่ก็ถูกสาดขึ้นมาโครมจนทั้งกายเปียกปอน หูของเขาอื้อไปพักหนึ่งก่อนจะได้ยินเสียหัวเราะร่าของลิงไพร่อย่างชัดเจน

เขาคงนิ่งเฉยเกินไป...

ต่อ ให้ไอ้ลิงไพร่ตรงหน้าจะเป็นพญาวานรผู้กำราบมาแล้วทั้งสิบทิศแต่เขาคือพญา ยักษ์ผู้พิชิตพระอินทร์เชียวนะ! จะเกรงกลัวอะไรกับชาติวานรไร้สำนึกตัวนี้!

มือใหญ่เอื้อมเข้าไปโอบรอบลำคอของหนุมานที่ยังหัวเราะร่วนไม่หยุด

ลิง หนุ่มมองดูมือที่เข้ามาคว้าคออย่างงงๆ ก่อนจะหันไปสบตาและส่งยิ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอย่างใด จนกระทั่งเมื่อสัมผัสรอบลำคอค่อยๆ กลายเป็นแรงบีบและกระชากจนร่างที่ขาวกระจ่างลอยขึ้นมานอนพังพาบบนพื้นข้าง อ่าง เมื่อนั้นจึงได้รู้ว่าเจ้าบ้านผู้อารีย์เอาจริง

อย...อย่า!

เพียง มือเดียวก็สร้างแรงบีบมหาศาลพอที่จะทำให้ลิงขาวทะเล้นหน้าเหยเกและดิ้นพล่าน ได้ อินทรชิตพิศอย่างเย็นชา บุรุษซึ่งคุกเข่าอยู่ข้างร่างที่เปียกปอนไม่มีทีท่าว่าจะยอมลดแรงลงแม้แต่ น้อย เขามองดูใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องตรงเพื่อขอความเมตตา ดวงตาโศกเริ่มมีน้ำตาปริ่ม สองมือพยายามดึงแขนของอินทรชิตออกจากลำคอแต่ยังไม่เป็นผล

อย่าคิดว่าข้าเป็นเพื่อนเล่น! ถ้าทำตัวอย่างไพร่ข้าก็จะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไพร่!

ได้โปรด...

เสียงแหบเครืออ้อนวอนอย่างทรมาน

ดวง หน้าหล่อเหลาที่น้ำตาคลอเบ้าไม่ได้ทำให้บุรุษเบื้องหน้าปรานี สายตาคมกริบกวาดมองร่างขาวสว่างที่บิดเกร็งอย่างทรมาน ไล่เรื่อยตั้งแต่แผ่นอกลงไปถึงผิวกายเบื้องล่างและเรียวขาก่อนจะวาดสาย ตากลับมายังใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำ ดวงตาหลับแน่นและหยดน้ำตาที่ไหลร่วงลงผ่านผิวแก้มกลับยิ่งทำให้เขารู้สึก หงุดหงิดเป็นกำลัง

ได้โปรด ปล่อย...

หนุ มานวอนขอ แต่เมื่อลืมตาดูอีกครั้ง ใบหน้าของพญายักษ์กลับโน้มลงมาใกล้จนน่าตกใจ ปลายลิ้นของบุรุษเบื้องหน้าแลบเลียหยดน้ำตาที่อาบลงข้างแก้ม จุมพิตซับเบาๆ พร้อมๆ กับคลายมือที่พันธนาการออกและประทับริมฝีปากเพียงแตะหยอก

ลิงเผือกลอบยิ้ม

สอง มือยึดหัวไหล่ของร่างที่ก้มลงมาประทับริมฝีปากก่อนจะประสานดวงตาซุกซน พญาวานรแลบลิ้นไล้เลียริมฝีปากอย่างยั่วยวน ไม่เหลือเค้าความเกรงกลัวเมื่อครู่แม้แต่น้อย

จะไม่จูบเมียรักให้หนักหน่วงกว่านี้อีกเหรอจ๊ะ

หนุมานกระซิบ

ความอายซ่านไปทั่วใบหน้าคมเข้มของอินทรชิต

ปล่อย!

พญายักษ์กลับกลายเป็นฝ่ายล่าถอยเสียเอง

กระแส บางอย่างแล่นริ้วขึ้นทั่วใบหน้าของพญายักษ์จนร้อนผ่าว เขารีบยันกายลุกขึ้นแต่กลับถูกลิงไพร่ตัวแสบกระชากร่างลงมารับจุมพิตแนบแน่น เสียแทน ริมฝีปากที่บดเบียดร้อนเสียจนเหมือนเป็นเครื่องส่งให้ไฟแล่นไปทั่วกาย พอปลายลิ้นแทรกลึกกลับทำให้หัวใจเย็นวาบจนเหมือนจะถูกแช่ให้หยุดเต้น

ลิง เผือกยิ่งโอบรัดแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าพญายักษ์พยายามดิ้นรนในอ้อมกอดอย่างน่า เสน่หา เขานึกสนุกขึ้นในใจจึงกระชากบุรุษเบื้องบนให้ลงนอนแผ่กับพื้นในระหว่างที่ตน เองเป็นฝ่ายขึ้นทาบทับเสียแทน

อินทรชิตจ้องมองอย่างตะลึง

ใบ หน้าทะเล้นยิ้มกริ่มของลิงขาวดูเหมือนจะไม่ได้ร้อนใจอะไรเลย ราวกับลืมเรื่องเมื่อครู่ไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองเกือบถูกหักคอคามืออยู่แล้ว อารมณ์นี้ยังเล่นหูเล่นตาอย่างน่ารักแถมยังซุกซนวาดมือไปทั่วแผ่นอกของบุรุษ ที่นอนแผ่อยู่บนพื้นเสียอีก

แผ่นอกน่าซบจังเลย ขอเมียนอนซบซักคืนได้มั้ยจ๊ะ

ถอยออกไปนะไอ้ลิงไพร่!

สอง มือที่ลูบไล้กลับกลายเป็นดึงรั้งคอเสื้อและกระชากอย่างแรงจนอาภรณ์ ขาดกระจาย! กิริยาดุดันช่างตรงข้ามกับใบหน้าที่ยังคงยิ้มร่าทะเล้นราวกับกำลังเล่นขาย ของ พญายักษ์ผู้พิชิตพระอินทร์ถึงกับคิดไม่ออกว่าควรจะรับมือกับลิงเถื่อนตัวนี้ อย่างไรต่อไปดี แต่ยังไม่ทันจะคิดออก จุมพิตที่ประพรมลงบนแผ่นอกและแรงขบเบาๆ ที่ยอดอกก็ละลายทุกอย่างในหัวออกไปจนหมด