เสียงฮัมเพลงอย่างร่าเริงไม่รู้ร้อนรู้หนาวดังลอยออกมาจากห้องอาบน้ำที่ตกแต่ง ประดับประดาอย่างบรรจง สายน้ำตกขนาดย่อมไหลรินลงมาจากหัวสิงห์ที่ประดับบนผนัง กลีบดอกไม้สีขาวและแดงโปรยปรายอยู่เต็มอ่างน้ำสร้างความฉ่ำชื่นอุราให้กับ แขกผู้มาเยือนโดยไม่รู้เลยว่าเจ้าบ้านยืนมองอย่างเหลืออดอยู่ใกล้ๆ

ดอกไม้พวกนี้มาจากไหน

พญายักษ์เปรยเสียงเรียบ

เขา จำไม่ได้ว่าสั่งให้ข้าทาสคนไหนเอาดอกไม้หอมมาโปรยเพราะเมื่อรู้ว่าเจ้าลิง ตัวแสบตัวนี้จะมาค้างที่วัง เพื่อความปลอดภัยจึงสั่งให้บริวารทั้งหมดย้ายไปนอนที่เรือนอื่น เหลือไว้แต่ตัวเขากับทหารอารักขาอีกไม่กี่ตนเท่านั้น

ลิงขาวหันมายิ้มร่า

เขาชี้นิ้วออกไปในสวนเบื้องนอกซึ่งเคยมีดอกไม้หอมสีสดบานสะพรั่งงามตาแต่บัดนี้เหลือแต่ตอ

ดอกไม้พวกนี้หอมดีเนอะ

หนุมานคว้ากลีบที่ลอยอยู่ใกล้ๆ มาสูดกลิ่นอย่างชื่นใจก่อนจะโยนเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ สร้างความสังเวชใจแก่เจ้าบ้านยิ่งนัก

ลูกพี่ไม่ลงมาแช่ด้วยกันเหรอ

ไม่!

อินทร ชิตตอบอย่างไม่คิด แต่พริบตาเดียวสายน้ำลูกใหญ่ก็ถูกสาดขึ้นมาโครมจนทั้งกายเปียกปอน หูของเขาอื้อไปพักหนึ่งก่อนจะได้ยินเสียหัวเราะร่าของลิงไพร่อย่างชัดเจน

เขาคงนิ่งเฉยเกินไป...

ต่อ ให้ไอ้ลิงไพร่ตรงหน้าจะเป็นพญาวานรผู้กำราบมาแล้วทั้งสิบทิศแต่เขาคือพญา ยักษ์ผู้พิชิตพระอินทร์เชียวนะ! จะเกรงกลัวอะไรกับชาติวานรไร้สำนึกตัวนี้!

มือใหญ่เอื้อมเข้าไปโอบรอบลำคอของหนุมานที่ยังหัวเราะร่วนไม่หยุด

ลิง หนุ่มมองดูมือที่เข้ามาคว้าคออย่างงงๆ ก่อนจะหันไปสบตาและส่งยิ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอย่างใด จนกระทั่งเมื่อสัมผัสรอบลำคอค่อยๆ กลายเป็นแรงบีบและกระชากจนร่างที่ขาวกระจ่างลอยขึ้นมานอนพังพาบบนพื้นข้าง อ่าง เมื่อนั้นจึงได้รู้ว่าเจ้าบ้านผู้อารีย์เอาจริง

อย...อย่า!

เพียง มือเดียวก็สร้างแรงบีบมหาศาลพอที่จะทำให้ลิงขาวทะเล้นหน้าเหยเกและดิ้นพล่าน ได้ อินทรชิตพิศอย่างเย็นชา บุรุษซึ่งคุกเข่าอยู่ข้างร่างที่เปียกปอนไม่มีทีท่าว่าจะยอมลดแรงลงแม้แต่ น้อย เขามองดูใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องตรงเพื่อขอความเมตตา ดวงตาโศกเริ่มมีน้ำตาปริ่ม สองมือพยายามดึงแขนของอินทรชิตออกจากลำคอแต่ยังไม่เป็นผล

อย่าคิดว่าข้าเป็นเพื่อนเล่น! ถ้าทำตัวอย่างไพร่ข้าก็จะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไพร่!

ได้โปรด...

เสียงแหบเครืออ้อนวอนอย่างทรมาน

ดวง หน้าหล่อเหลาที่น้ำตาคลอเบ้าไม่ได้ทำให้บุรุษเบื้องหน้าปรานี สายตาคมกริบกวาดมองร่างขาวสว่างที่บิดเกร็งอย่างทรมาน ไล่เรื่อยตั้งแต่แผ่นอกลงไปถึงผิวกายเบื้องล่างและเรียวขาก่อนจะวาดสาย ตากลับมายังใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำ ดวงตาหลับแน่นและหยดน้ำตาที่ไหลร่วงลงผ่านผิวแก้มกลับยิ่งทำให้เขารู้สึก หงุดหงิดเป็นกำลัง

ได้โปรด ปล่อย...

หนุ มานวอนขอ แต่เมื่อลืมตาดูอีกครั้ง ใบหน้าของพญายักษ์กลับโน้มลงมาใกล้จนน่าตกใจ ปลายลิ้นของบุรุษเบื้องหน้าแลบเลียหยดน้ำตาที่อาบลงข้างแก้ม จุมพิตซับเบาๆ พร้อมๆ กับคลายมือที่พันธนาการออกและประทับริมฝีปากเพียงแตะหยอก

ลิงเผือกลอบยิ้ม

สอง มือยึดหัวไหล่ของร่างที่ก้มลงมาประทับริมฝีปากก่อนจะประสานดวงตาซุกซน พญาวานรแลบลิ้นไล้เลียริมฝีปากอย่างยั่วยวน ไม่เหลือเค้าความเกรงกลัวเมื่อครู่แม้แต่น้อย

จะไม่จูบเมียรักให้หนักหน่วงกว่านี้อีกเหรอจ๊ะ

หนุมานกระซิบ

ความอายซ่านไปทั่วใบหน้าคมเข้มของอินทรชิต

ปล่อย!

พญายักษ์กลับกลายเป็นฝ่ายล่าถอยเสียเอง

กระแส บางอย่างแล่นริ้วขึ้นทั่วใบหน้าของพญายักษ์จนร้อนผ่าว เขารีบยันกายลุกขึ้นแต่กลับถูกลิงไพร่ตัวแสบกระชากร่างลงมารับจุมพิตแนบแน่น เสียแทน ริมฝีปากที่บดเบียดร้อนเสียจนเหมือนเป็นเครื่องส่งให้ไฟแล่นไปทั่วกาย พอปลายลิ้นแทรกลึกกลับทำให้หัวใจเย็นวาบจนเหมือนจะถูกแช่ให้หยุดเต้น

ลิง เผือกยิ่งโอบรัดแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าพญายักษ์พยายามดิ้นรนในอ้อมกอดอย่างน่า เสน่หา เขานึกสนุกขึ้นในใจจึงกระชากบุรุษเบื้องบนให้ลงนอนแผ่กับพื้นในระหว่างที่ตน เองเป็นฝ่ายขึ้นทาบทับเสียแทน

อินทรชิตจ้องมองอย่างตะลึง

ใบ หน้าทะเล้นยิ้มกริ่มของลิงขาวดูเหมือนจะไม่ได้ร้อนใจอะไรเลย ราวกับลืมเรื่องเมื่อครู่ไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองเกือบถูกหักคอคามืออยู่แล้ว อารมณ์นี้ยังเล่นหูเล่นตาอย่างน่ารักแถมยังซุกซนวาดมือไปทั่วแผ่นอกของบุรุษ ที่นอนแผ่อยู่บนพื้นเสียอีก

แผ่นอกน่าซบจังเลย ขอเมียนอนซบซักคืนได้มั้ยจ๊ะ

ถอยออกไปนะไอ้ลิงไพร่!

สอง มือที่ลูบไล้กลับกลายเป็นดึงรั้งคอเสื้อและกระชากอย่างแรงจนอาภรณ์ ขาดกระจาย! กิริยาดุดันช่างตรงข้ามกับใบหน้าที่ยังคงยิ้มร่าทะเล้นราวกับกำลังเล่นขาย ของ พญายักษ์ผู้พิชิตพระอินทร์ถึงกับคิดไม่ออกว่าควรจะรับมือกับลิงเถื่อนตัวนี้ อย่างไรต่อไปดี แต่ยังไม่ทันจะคิดออก จุมพิตที่ประพรมลงบนแผ่นอกและแรงขบเบาๆ ที่ยอดอกก็ละลายทุกอย่างในหัวออกไปจนหมด

เดี๋ยวเมียจะบริการให้เต็มที่เลยนะจ๊ะ

หนุมานหัวเราะคิกคักก่อนจะลากริมฝีปากลงมาถึงหน้าท้องที่กระเพื่อมไหว

อินทร ชิตสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกได้ว่าริมฝีปากของลิงไพร่ไล่เรื่อยลงไปถึงเบื้อง ล่าง แม้จะขบกัดผ่านเนื้อผ้าแต่ก็หนักหน่วงพอที่จะทำให้ทั้งร่างของเขาร้อนผ่าว

หย...หยุด...

ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะ

เสียงทุ้มทรงอำนาจแสร้งกระซิบแต่ก็ดังพอที่จะหยุดกิจกรรมของทั้งสองลงได้ชะงัด

พญา ยักษ์หันไปมองดูใบหน้าแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ เมื่อเห็นชัดว่าเป็นใครเขาก็แทบจะหยุดหายใจ บุรุษหนุ่มสลัดลิงขาวออกและรีบจัดเสื้อผ้าเข้าที่ก่อนจะคุกเข่าทำความเคารพ ทั้งที่ใบหน้ายังก้มงุดและแดงจัดด้วยความเขินอาย

ลิงขาวที่กลิ้งไปสองวาถึงกับโอดโอยอย่างงอนๆ

อูยยย...ตะเองสลัดเค้าซะแรงอีกละ ว่าแต่...

หนุ มานทำหน้ากระเง้ากระงอดก่อนค่อยๆ ยันกายขึ้นยืนและหันไปมองผู้มาเยือนอย่างไม่สะทกสะท้าน ผิดกับเจ้าบ้านที่ตอนนี้สลดราวกับเป็นฝ่ายที่จะโดนลงทัณฑ์เสียเอง

พี่ชายมามาขัดจังหวะไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ ไม่เห็นเหรอว่าผัวเมียเขากำลังพลอดรักกัน

เปรี้ยง!

อินทรชิตลุกขึ้นมาแพ่นกบาลลิงตัวแสบไปตูมใหญ่ก่อนจะหันไปโน้มศีรษะแสดงความเคารพต่อบุรุษเบื้องหน้าอีกครั้ง

ขออภัยในความไร้มารยาทของลิงไพร่ตัวนี้ด้วยพะย่ะค่ะ

ไม่ต้องพิธีรีตองหรอกอินทรชิต เราก็แค่แวะมาเยี่ยม

มาเยี่ยมซะดึกดื่นป่านนี้ หรือว่าพี่ชายก็อยากลองเป็นเมียพญายักษ์เหมือนกันใช่ม้า

หนุ มานเสริมบทสนทนาโดยไม่ได้รู้เลยว่าสถานการณ์ตึงเครียดแค่ไหน เขาหันไปสบตาแขกผู้มาเยือนโดยไม่แม้แต่จะทักทาย เมื่อลองสังเกตดีๆ...เขารู้สึกคุ้นๆ แฮะ

เค้าเคยเจอพี่ชายที่ไหนมาก่อนเปล่าเนี่ย

ลิงหนุ่มพยายามระลึก

ผู้มาเยือนยามวิกาลคนนี้เห็นจะเป็นพญายักษ์ที่มีศักดิ์ใหญ่กว่าอินทรชิตเป็นแน่ด้วยเหตุผลง่ายๆ คือตัวใหญ่กว่า...หนุมานคิดในใจ

พญา รากษสกายสีเขียวที่ยืนตระหง่านเบื้องหน้าเป็นพญายักษ์ที่รูปงามจัดจ้านและดู ทรงอำนาจอย่างหาตัวจับยาก แม้จะสวมอาภรณ์ลำลองแต่ก็ยังคงความสง่าและน่าเกรงขามได้อย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มดูสบายๆ แต่คงไว้ซึ่งความน่าสะพรึงกลัวในสายตา ยามเมื่อมองปราดหัวจรดเท้ากระทั่งลิงหนุ่มที่ดูจะไร้ความกลัวอย่างสิ้นเชิง ก็ยังรู้สึกประหวั่นอยู่ในใจ

ได้ยินว่าเจ้าจับหนุมานทหารเอกของพระรามได้เลยว่าจะมาดูเสียหน่อย นึกไม่ถึงว่า...ฝ่ายที่ถูกจับจะกลายเป็นเจ้า

เสียงทุ้มนุ่มกล่าวติดตลกแต่อินทรชิตกลับขำไม่ออก ผิดกับหนุมานที่หัวเราะร่าเป็นลูกคู่อย่างไม่รู้สึกเกรงกลัวแต่อย่างใด

เค้าถูกจับมาน่ะถูกแล้วพี่ชาย แต่ไม่ได้จับมาไว้ให้ดูนะ จับมาเป็นเมียพญายักษ์คืนนี้ต่างหาก

อยากเป็นเมียพญายักษ์งั้นเหรอ

บุรุษ สูงใหญ่เดินตรงเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ริมฝีปากแต่ไร้ซึ่งรอยยิ้มในดวงตา เขายืนอยู่เบื้องหน้าร่างขาวสว่างเปลือยเปล่าที่ดูไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจ อะไร กวาดสายตามองร่างกายที่น่าเสน่หาก่อนจะยื่นมือไปเชยคายหันซ้ายขวาราวกับจะดู เด็กหนุ่มเบื้องหน้าให้ครบทุกมุม

งั้นมาเป็นเมียเรามั้ยล่ะ แลกกับนางสีดาก็ได้

เพียงเท่านี้ลิงหนุ่มก็รู้ทันทีว่าพญายักษ์ตรงหน้าเป็นใคร!

ตรีเพชร ที่วางทับบนอาภรณ์สีขาวของหนุมานลอยเข้ามาในมือเจ้าของก่อนที่ลิงหนุ่มจะวาด อาวุธหมายจะแทงบุรุษเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วจนอินทรชิตไม่ทันแม้แต่จะวิ่ง เข้ามาขวาง

ไม่ล่ะ เค้าชอบเขี้ยวดอกมะลิน่ารักแบบอินทรชิตมากกว่า

หนุมานยิ้มตอบ แต่ระหว่างที่จู่โจม ข้อมือของตนถูกกลับอีกฝ่ายรับและล็อคไว้อย่างง่ายดาย

บังเอิญจริงๆ เราก็ชอบหน้าใสๆ แบบนายเจ้ามากกว่าเหมือนกัน

พญา ยักษ์บิดข้อมือลิงขาวและจับไพล่หลังพร้อมกับกดเข่าลงล็อคให้นอนหมอบอยู่กับ พื้นได้อย่างสมบูรณ์ราวกับพญาวานรผู้เก่งกล้าเป็นแค่เด็กน้อยในกำมือเท่า นั้น แรงดิ้นอย่างเกรี้ยวกราดยิ่งทำให้ฝ่ายที่ได้เปรียบนึกสนุกและหัวเราะเยาะออก มาเบาๆ

เท่านี้เองเหรอทหารเอกพระราม

ปล่อยนะไอ้ยักษ์เลว! แก! ทศกัณฐ์!

ถ้า รอดชีวิตกลับไปได้ ฝากบอกนายเจ้าด้วยนะว่ารีบมารับนางสีดากลับไปเสียที เราตั้งทัพรอจนเบื่อจะแย่อยู่แล้ว แต่ฝีมือขนาดเจ้าสงสัยจะไม่รอดกลับไปบอกซะละมัง

นายข้าไม่ปล่อยแกไว้แน่! ไอ้ยักษ์มักมาก! ถ้าแกแตะต้องแม่หญิงสีดาแม้แต่ปลายผมรับรองกรุงลงกาจะต้องมอดเป็นจุล!

ทศกัณฐ์ยิ้มขำ เขาแกล้งลงน้ำหนักเข่าที่กดมือไพล่หลังของหนุมานอีกหน่อยจนเจ้าตัวโอดโอย

ไม่ต้องห่วง เราไม่แตะต้องหล่อนหรอก ถ้าจะต้องกินมนุษย์ล่ะก็...นายเจ้าน่ากินกว่าเยอะ

ไอ้ยักษ์ชั่ว!

เสียงหัวเราะทุ้มใหญ่ดังลั่นอย่างสนุก

พญายักษ์ลุกขึ้นยืนและปล่อยให้ลิงขาวเป็นอิสระก่อนจะหันไปมองบุตรชายที่ยืนหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆ ด้วยรอยยิ้ม

เจ้าคิดว่าเอาชนะลิงขาวตัวนี้ได้ไหม

แน่นอนพระบิดา

ทศ กัณฐ์กระหยิ่มในใจ เขาวาดดวงตาลงมองร่างที่ค่อยๆ ยันกายขึ้นอย่างลำบากก่อนจะตรงเข้าไปเหยียบมือที่กำลังเอื้อมคว้าตรีเพชร ซึ่งหล่นวางอยู่บนพื้นได้ก่อนราวกับรู้ล่วงหน้าว่าอีกฝ่ายคิดอะไร สมกับคำร่ำลือว่าพญายักษ์ตนนี้ฉลาดคิดราวกับมีสักสิบเศียร และมีฝีมือในการสู้รับด้วยอาวุธทุกชนิดราวกับมีสักยี่สิบกร

เราจะให้โอกาสเจ้าสู้กับอินทรชิตพรุ่งนี้ ถ้าเอาชนะบุตรชายเราได้เราจะไม่ติดใจเอาความเรื่องที่เจ้ามาหักต้นไม้ในสวนขวัญ

หนุมานหันขึ้นมามองอย่างโกรธแค้นทั้งที่มือยังติดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของอีกฝ่าย

ข้าชนะแน่!

หมายถึงต้องฆ่าบุตรชายเราให้ได้นะ

ผู้ฟังทั้งสองสะดุ้งเฮือก

ดวง ตาเย็นชาและริมฝีปากที่ประดับรอยยิ้มเลือดเย็นหันมาทางบุตรชายที่ยืนตะลึง อยู่ข้างๆ พญายักษ์ผู้พิชิตอินทราเห็นสายตาก็รู้ว่าบิดาของเขาไม่ได้พูดเล่น

ฆ่าลิงขาวตัวนี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็จงตายไปซะ

สิ้นคำสั่ง บุรุษผู้น่าสะพรึงกลัวก็ถอนเท้าออกจากมือของหนุมานและหันหลังเดินจากไปโดยไม่ลา

อินทร ชิตกลับมาตั้งสติได้อีกครั้งหนึ่งอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสำหรับเขาที่ได้รับคำสั่งเช่นนี้จากบิดาผู้ไม่เคยปรานี แม้แต่ลูกแท้ๆ ของตนเอง

เจ็บจังเลย...

เสียงอ่อยๆ ร้องเรียก

อินทร ชิตหันไปดูลิงขาวนั่งกุมมือที่ถูกเหยียบเสียจนกระดูกแหลก เขาตรงเข้าไปคุกเข่าและขอดูอย่างรวดเร็ว พอเงยหน้าสบตาก็เห็นอีกฝ่ายตาเชื่อมอย่างน่าสงสาร

เจ็บ...

ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย

ยักษ์ หนุ่มยื่นมือไปลูบศีรษะและขยี้เส้นผมสีควันไฟอย่างปลอบประโลม แต่ใบหน้าที่เจ็บปวดช่างน่าสงสาร เขาโน้มเข้าไปจุมพิตเบาๆ ที่ดวงตาเพื่อซับน้ำตาก่อนจะลากริมฝีปากลงสัมผัสพวงแก้มอย่างเสน่หา

ลูกพี่...

หืม

จะกอดเมียได้รึยัง

อินทรชิตถึงกับหยุดกึก

เขา ละริมฝีปากออกจากผิวแก้มและหันมามองลิงขาวตัวแสบที่บัดนี้ทำหน้าตาเด๋อด๋า และส่งดวงตาเป็นประกายระยิบระยับอย่างใคร่รู้ มือที่เมื่อครู่ถูกเหยียบจนแหลกกลับหายดีเป็นปกติราวกับเสกได้ ถ้าอย่างนั้นที่แกล้งทำเป็นโอดโอยเมื่อครู่ก็...

หนอย...ไอ้ลิงไพร่!

บุรุษหนุ่มลุกขึ้นเตรียมเดินหนีแต่กลับถูกคว้าลงมากอดไว้ได้เสียก่อนอีกครั้ง

จะไปไหนล่ะดาร์ลิ้ง

จะมาทำเล่นอะไรอีกเล่า พรุ่งนี้เราต้องฆ่ากันเองไม่รู้รึไง!

อินทร ชิตตวาดอย่างหัวเสีย แต่เด็กหนุ่มที่โอบอยู่รอบตัวราวกับหมีโคอาล่าก็ไม่ได้ดูจะเกรงกลัวหรือคิด มากแต่อย่างใด ออกจะร่าเริงเกินเหตุเสียด้วยซ้ำ

พรุ่งนี้ก็ส่วนของพรุ่งนี้สิ วันนี้เรามาจูจุ๊บกันก่อนดีกว่าน้า

หนุมานทำปากจู๋เหมือนจะเข้าไปปล้นจูบอีกครั้งแต่กลับถูกผลักหน้าหงายออกมาก่อน

ฝ่าย พญายักษ์กลับทำหน้าครุ่นคิด จริงอยู่ว่าเขาเชื่อมั่นว่าจัดการลิงไพร่ตัวแสบตัวนี้ได้แน่นอนอยู่แล้ว ทีแรกคิดว่าแค่จะจับขังลืมเป็นการลงโทษ แต่ถ้าพระบิดาสั่งให้ถึงกับฆ่านี่...

ลิง ขาวที่ยังพยายามหาทางโลมพญายักษ์แต่ยังไม่เป็นผลถึงกับทำหน้าเง้างอน เขาจ้องมองใบหน้าครุ่นคิดของอีกฝ่ายแล้วก็ชักหลงใหลในความเท่เข้าเต็มหัวใจ

อย่ามากวนได้มั้ย ข้ากำลังใช้ความคิดอยู่

คิดจะยกขันหมากมาขอเค้าเหรอ

โป๊ก!

เสียงเขกมะเหงกดังลั่นจนเด็กหนุ่มกุมหัวน้ำตาเล็ด

ไปนอนได้แล้ว!

ยักษ์หนุ่มดึงหูลิงขาวไปยังห้องจนอีกฝ่ายร้องโอดโอยผสมหัวเราะคิกคักด้วยความจักจี้

0                   0                      0                      0                      0                      0


สวัสดีค่า ^_^

หุ หุ...อย่างว่าล่ะค่ะ ทีแรก Blueฯ กะเขียนเป็นเรื่องสั้นตัดจบในตอนคนอ่านจะได้ไม่ต้องเหนื่อยทวง แต่เห็นทีพลังจิ้นฉุดไม่อยู่ซะละ อันนี้เป็นฝีมือใครไปไม่ได้เลยนอกจากน้องกาวะ น้องพี่...ส่งแฟนอาร์ตมาแบบนี้แล้วพี่จะนิ่งเฉยได้ยังไงค๊า!!!





แล้วก็
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

พี่ดูแล้วเลือดพุ่งค่ะ!

กร๊าซซซซซ!! แบบนี้มันต้องเซอร์วิส!! ขอเขียนฉากมาบูชาพลังจิ้นหน่อยเถอะค่ะ เห็นทีว่าเรื่องสั้นอาจจะกลายเป็นยาวขึ้นมานิดนึง Blueฯ รู้สึกคิดถึงสมัยเรียนมัธยมเลยค่ะ ตอนนั้นไม่ค่อยสนใจรามเกียรติ์ มัวแต่อ่านการ์ตูนเลยหารู้ไม่ว่าแท้จริงรามเกียรติ์เป็นเรื่องที่สนุกมาก ตอนนี้เลยต้องมานั่งหาข้อมูลเพื่อให้พลังจิ้นไม่หลุดไปจากเนื้อเรื่องเดิม มากนัก ที่รู้สึกสนุกมากๆ คือเวลาวิเคราะห์อุปนิสัยกับการกระทำของตัวละครแต่ล่ะตัวนี่ล่ะค่ะ น่าแปลกที่ Blueฯ อ่านแล้ววิเคราะห์นิสัยแต่ละตัวไปคนละทางกับในบทประพันธ์แฮะ จะมีคู่ไหนโผล่อีก โปรดติดตามนะคะ
ป.ล.ไม่ค่อยกล้าจะเขียนต่อเลยแฮะ กลัวลากยาวค่ะ

edit @ 14 May 2012 19:40:33 by BlueAgeha

edit @ 14 May 2012 19:48:40 by BlueAgeha

Comment

Comment:

Tweet

แปรบน่ะค่ะคนที่มาด่าหอบสังขาลมาถึงบล๊อกนี้มิทราบว่าเปนชาวฟาร์มเปล่าค่ะ
ถึงได้รู้จักบล๊อกนี้ได้ก่อไม่ได้ยากจะด่าน่ะค่ะเเต่ว่าคุณก่อไม่ให้เกียรตินักเขียน
เค้าเขียนเเทบตายเเต่คุณกลับมาเมนท์เเบบนี้เสียใจเเน่ค่ะอย่าพูดให้คำเลยค่ะ
คุณมาด่าคนอื่นเเบบนี้ก่อตกนรกเหมือนกันน่ะค่ะถ้าคุณคิดว่าคุณบริสุทธิ์100
เปอร์เซนก่อคงไม่ต้องมานั่งด่าคนอื่นน่ะค่ะพูดเเบบนี้คงไม่เข้าใจพวกมือถือสากปากถือศีล

#17 By Cheery (118.174.83.124|118.174.83.124) on 2014-07-02 06:48

คือ ในฐานะคนไทย คนนึงนะคะ คนเราต้องหัดรู้จักเเยกเเยะ เเบ่งสันปันส่วนให้ชัดเจน พระมหากษัตริย์ เเละเรื่องราว วรรณคดี วรรณกรรม มันต้องเเยกกันนะคะ ไม่ใช่เอามารวมกันปนเป เเละการเเต่งเรื่องเเบบนี้ ไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกับที่พูดมา เเต่อย่างใด เเละอย่าลืม ว่า วรรณกรรม คือ สิ่งที่ มนุษย์ เเต่ขึ้นมา เเต่ รามเกียรติ์ คือของ อินเดีย เเละเรารับมาอีกที เเปลมาอีกที จะมาผีเจ้าเข้าทรง เทพยดาฟ้าดิน มันก็อีกเรื่องนะคะ เเยกเเยะหน่อย ที่เเผ่นดินเราวุ่นวาย เพราะ คนที่ไม่รู้จักเเยกเเยะมากกว่า เดินตามเส้นทางสายกลาง ตามหลักธรรมที่ พระพุทธองค์ทรงสอนเถอะค่ะ ชีวิตจะได้ไม่วุ่นวาย ไม่ร้อนรน สิ่งที่พิมพ์มา อ่านเเล้วขัดตามาก คุณเป็นใคร จะให้เค้ามาลบสิ่งที่เค้าคิด เค้าทำ เเละในที่ๆของเค้า ? ตอบด้วยนะคะ  คุณไม่อยู่ในที่ๆของคุณ มันจึงวุ่นวายมากกว่า คนเเต่ง เราเป็นกำลังใจให้นะ จิตนาการ มันทำให้โลกดำรงค์อยู่ได้ ป.ล.ถ้าใครคิดว่า มันผิด กรุณาเเจงให้ชัดเป็นข้อๆ เเล้ว เรานี่เเหละ จะมาตอบเอง ขอให้เค้าใจด้วย รากเหง้า อารายธรรมของเรา นั้นงดงามนะคะ ถ้าเลือกใช้ให้เป็นมันก็ไม่ทุกข์ พิมพ์เป็น 10 หน้าเอสี่ ก็อธิบายอารมณ์ตอนนี้ไม่หมด โกรธมาก เอามารวมกันมั่วไปหมด
ความเหมาะสมคืออะไร ? ขอบเขตอยู่ตรงไหน ? เเล้วโลกนี้ เจริญด้วยสิ่งพวกนั้นที่กล่าวอ้างไหม ถ้ามีความคิดอคติ รับไม่ได้ อย่าเข้ามาอ่านให้ทุกข์ใจเลยค่ะ ธรรมะสวัสดี

#16 By Aliju (49.49.192.105|49.49.192.105) on 2014-05-08 00:42

คุณคห.5คะ ถ้าคุณจะเขียนชื่อพวกเรา เราก็ไม่ว่าหรอกนะคะ เเต่คุณต้องเขียนชื่อตัวเองด้วยเพราะคุณก็เป็นหนึ่งในผู้อ่านเหมือนกัน

#15 By (115.87.1.91|115.87.1.91) on 2014-03-31 21:40

#14 By (111.84.84.84|111.84.84.84) on 2014-03-29 23:23

ชอบจังเลยยย สนุกมากกกก

#13 By Nantapan (110.49.241.238) on 2013-10-12 08:55

หมดกันความเครียดทำใจซะเถอะพ่อเขี้ยวมะลิbig smile

#12 By momo (103.7.57.18|115.67.98.40) on 2013-07-10 22:45

หนุมานเคยเครียดอะไรกับเขาบ้างมั๊ย 555555555

#11 By monster zis on 2013-06-09 19:59

น่ารักมากเลยค่ะ วาดรูปเก่งด้วยcry
ว่าเเต่ หนุมานเมะใช่ไหมค่ะ???embarrassed

#10 By lonely girl on 2013-04-30 21:25

นั่งอ่านอยู่กับน้องเจอภาพล่างสุดน้องอึ่งเลย๕๕๕cry

#9 By Art rainbow 01 on 2013-03-09 20:07

แถวบ้านผมมีศาลหนุมานอยู่ เวลาผมนั่งรถผ่าน ผมจะต้องยกมือไหว้แสดงความเคารพ และบอกถึงความศรัทธา
ไว้ผ่านศาลหนุมานอีกเมื่อไหร่ ผมจะนำชื่อคุณคนเขียน ชื่อคุณคนอ่านผู้ชื่นชม และเรื่องราวของรามเกียรติ์ที่คุณ Blue แต่งลบหลู่ท่าน ไปอธิษฐานจิตเล่าให้ท่านหนุมานฟัง
จากนั้นก็แล้วแต่ท่านหนุมานจะตัดสินก็แล้วกัน ^^

#8 By แฮปปี้ (103.7.57.18|223.205.70.173) on 2013-02-02 07:02

กำลังจะซึ่ง...
หนุมานทำฮาเลยยsad smile

#7 By Ta*Na on 2012-10-20 23:26

แอร๊ >//////////<

#6 By THE KON on 2012-10-03 17:13

ใครรับใครรุกกันละเนี่ย???embarrassed

#5 By NannieTheHatred (103.7.57.18|125.24.190.217) on 2012-09-22 20:48

ขอแสดงความเห็นนิดนึงนะครับ
รามเกียรติ์คือวรรณกรรมที่รังสรรมาเพื่อเฉลิมพระเกียรติ พระมหากษัตริย์ เป็นวรรณกรรมศักดิ์สิทธิ์ ที่ทุกยุคทุกสมัยให้ความเคารพ เพราะเราถือว่าพระมหากษัตริย์ เป็นสมมติเทพ พระนารายณ์ที่อวตารมาเป็นพระรามแห่งกรุงอโยธยา จึงเป็นดั่งต้นวงศ์แห่งพระมหากษัตรย์ จึงขอความกรุณา ให้คุณหยุดแต่งเรื่องนี้ และลบตอนทั้งหมด
คงคิดว่าผมมาด้วยใจอธรรม์ แต่ลองคิดดูสักนิด บ้านเมืองในปัจจุบัน ที่มีการจาบจ้วงสถาบันเบื้องสูง แล้วยังมีนวนิยายออนไลน์ ที่ดูหมิ่นไปถึงเบื้องบนองค์เทพ และไม่ใช่การขู่ ด้วยรามเกียรติ์เป็นวรรณคดีที่ใช้แสดงโขนเพียงเรื่องเดียว จึงเป็นที่หวงแหนแห่งบรมครูโบราณ หากท่านได้ทำการลบและขอขมาต่อครูโบราณ ก็ขอให้ท่านพบแต่ความสุขสวัสดี แต่ถ้าไม่ ก็ขอให้องค์พระพิราพ จงสำเร็จโทษแก่ท่าน ผู้โอหัง ถือดีในทิฐิมานะ และจงขออย่าได้ประสบความเจริญ จนชั่วชีวิต ขอบคุณครับ :))

#4 By khun. (103.7.57.18|202.12.74.1) on 2012-08-02 13:23

อร๊ายย ลิงน้อยน่าร๊ากกกก

#3 By aew (103.7.57.18|49.228.195.7) on 2012-07-28 16:00

แต่งเก่งจังเลย สนุกมากเลย
รูปสุดท้ายน่าจิ้นไม่น้อย-,,-

#2 By yong-w- on 2012-05-19 18:09

น่ารักทั้งคู่ แต่งเก่งจังเลยค่ะ

#1 By Mellow[Neko] (103.7.57.18|124.120.252.228) on 2012-05-19 09:48