tumblr visitor stats

พญารากษสยังคงดื่มกินผิวกายสีเขียวนวลของเด็กหนุ่มเบื้องหน้าอย่างกระหาย ดวงตาเบิกโพลงจ้องตรงไปยังความมืดอันเวิ้งว้างเบื้องหน้าตรงข้ามกับหัวใจที่สว่างจ้าด้วยเพลิงพิโรธอย่างคลั่งแค้น

หลังจากได้ยินเสียงนุ่มกังวานเอ่ยนามอนุชาพิเภกจนทำให้เย็นวาบไปทั่วร่าง เขาจึงลอบฟังอยู่สักระยะเพราะไม่อยากเชื่อว่าอนุชาที่เขารักใคร่จะทรยศมาเข้ากับฝ่ายพระรามได้ หวังแค่ว่าอนุชาของเขาไม่คิดตีตัวออกห่างแต่คงหลงใหลเด็กหนุ่มรูปงามองค์นี้เท่านั้นซึ่งก็น่าแปลกใจอยู่ว่าสองคนนี้มาเจอกันได้อย่างไร ไม่ทันจะคิดจบกระบวนก็เผลอพ่นหัวเราะไปกับกิริยาใสซื่อของพระรามเสียนี่ จะให้ปล่อยไปก็ใช่ที่ ลองสวมรอยอนุชาของเขาเสียเลยจะเป็นไรไป

รีบดับไฟให้เราเถอะ อ..อ๊า!! จ...เจ้าทำอะไร!”

เสียงประท้วงดังขึ้นเมื่อปลายนิ้วบดแทรกเข้าในกายในระหว่างที่ยังคงถูกกลืนกินไม่ขาดปาก พญายักษ์แปลงชะลอจังหวะริมฝีปากเพื่อเพิ่มเวลาให้เด็กหนุ่มเบื้องหน้าเตรียมกายได้นานยิ่งขึ้น เมื่อเพิ่มความอึดอัดเป็นสอง เสียงครวญยิ่งกระตุ้นให้เลือดในกายของเขาร้อนเดือดจนแทบรอไม่ไหว บุรุษสูงใหญ่ตัดสินใจละริมฝีปากออก เลื่อนกายขึ้นทาบทับ ดื่มด่ำริมฝีปากและผิวแก้มอีกฝ่ายอย่างถนอม เร่งเร้าจังหวะปลายนิ้วเบื้องล่างแล้วจึงเพิ่มความล้ำลึกเป็นสามเท่า

ความอึดอัดแล่นริ้วถึงลำคอ แม้จะอยากส่งเสียงประท้วงก็กลับถูกริมฝีปากที่บดเบียดกลืนหายไปเสียหมด พระรามโอบหัวไหล่หนักแน่นของบุรุษเบื้องหน้าไว้ราวกับกลัวว่าร่างกายจะร่วงหล่นลงสู่ใต้บาดาล ไม่ทันจะได้คิดว่าบุรุษเบื้องหน้ากำลังทำอะไรอ